อัญชัน ทันเวลา

นกอัญชันหางดำ (Blacktailed Crake)

ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งใน “นกแม่เหล็ก” ของดอยอินทนนท์ ดูดพวก “นักดูนก (กระดูก) เหล็ก” จากทุกมุมโลกให้มาส่องดู แบบว่าขอได้เห็นเป็นบุญตาสักครั้ง

ถ้าไม่นับพวกนกอัญชันอพยพแล้ว นกอัญชันหางดำถือเป็นนกอัญชันที่หายากที่สุดของไทย ถือสถานภาพ Rare Resident(นกประจำถิ่น หายาก)

คุณสมบัติพิเศษที่ผมชอบมาก คือ ความเป็นนกน้ำที่ดันชอบอยู่บนดอยสูงซะงั้น แทนที่จะไปอยู่ตามหนองน้ำที่ต่ำทั่วไป

 

ในทริปส่งท้ายปีของผม ผมไปถึงดอยอินทนนท์ตอนบ่ายวันที่ 28 ธ.ค. เมื่อเข้าที่พักเรียบร้อย เหลือเวลาอีกไม่ถึง 2 ชั่วโมงก่อนจะมืด ผมวางโปรแกรมไปถ่ายรูปนกอัญชันหางดำเป็นตัวแรก

ช่างภาพนกระดับลายคราม Headbanger ที่ไปกันที่นั่นโดยบังเอิญ ขับรถโฉบไปดูจุดของนกอัญชันมาแล้ว กลับมาส่ายหัวดิก บอกคนเต็มไปหมด

แต่ผมขอวัดดวง แหล่งหากินประจำของนกอัญชันหางดำเป็นพงหญ้าแฉะๆ ถัดจากแคมป์สนของดอยอินทนนท์เข้าไปด้านใน ผมต้องขับรถฝ่าดง “สลัมเต็นท์มิลเลียนแนร์” อันแออัดยัดเยียด จึงทะลุไปถึงพงหญ้าที่ว่า

ไปถึงก็เจอเจ้าหน้าที่อุทยานยืนอยู่ คอยโบกไล่คนที่จะมากางเต็นท์ตรงบ้านนกอัญชัน ให้ขยับขึ้นไปอยู่บนเนินสนใกล้กันแทน

แต่ผมดูแล้วนักท่องเที่ยวกำลังทะลักล้นมาจากพื้นที่กางเต็นท์ ถึงอย่างไรก็ต้องมายึดลานข้างบ้านนกอัญชันอย่างแน่นอน

เจ้าหน้าที่อาจกันคนได้ช่วงแรกๆ แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ ประดุจน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ว่าไปโน่น 555

ผมลงมือแข่งเวลา ขณะที่แสงฤดูหนาวหุบลงอย่างรวดเร็ว จัดการร่าย “คาถาลุงแดง” ซึ่งก็คือขยำสลับตีถุงก๊อบแก๊บ ตรงทางเข้าออกของนกที่ดูคล้ายๆ รูหนู

ไม่ทันกลับมามุดเข้าบังไพร นกอัญชันหางดำก็ออกจากรูมายืนบนที่โล่งแล้ว รวดเร็วทันใจดีแท้

มันออกมาหากินสักพักก็กลับเข้าพงรกไป ได้ยินเสียงร้องลั่น สักพักก็กลับออกมาอีกรอบ คราวนี้ไม่มาตัวเดียวแล้ว แต่พาพวกมาด้วยเป็น 2 ตัว

ขณะที่ผมก้มหน้าก้มตาถ่ายรูปไป โดยหวังว่าจะมีรูปชัดๆ ของนกที่เคลื่อนไหวยุกยิกตลอดเวลา ท่ามกลางแสงโรยๆ ตอน 5 โมงเย็นกว่าๆ หูก็ได้ยินเสียงรถเสียงผู้คนจากนอกบังไพรตลอดเวลา

เมื่อชะโงกหัวกลับออกมาดูโลกภายนอก จึงเห็นว่ามีความเจริญก้าวหน้าเกิดขึ้นไปเรียบร้อยแล้วในรูปของเต็นท์ที่กางเสร็จไปแล้ว 1 หลัง และหลังอื่นๆ กำลังตามมา

กล่าวได้ว่าผมได้รูปของนกอัญชันหางดำแทบนาทีสุดท้าย ก่อนสลัมเต็นท์จะแห่มายึดพื้นที่ตรงนั้นไปอีกหลายวัน