‘พาจู’ เมืองแห่งจินตนาการ...

โดย...เพียงออ วิไลย

หลายปีก่อนหากถามถึงสถานที่ท่องเที่ยวในเกาหลีแล้ว คงไม่มีใครรู้จักเมือง “พาจู”  เพราะเมืองนี้เป็นเมืองที่อยู่ติดชายแดนเกาหลีเหนือ เป็นเส้นทางที่กองทัพเกาหลีเหนือสามารถเร้นตัวเข้ามาแทรกซึมเกาหลีใต้ได้อย่างง่ายดาย ย้อนไป 20 ปีก่อน ที่ดินและค่าแรงราคาแสนถูก จึงดึงดูดให้โรงงานน้อยใหญ่มาตั้งกันที่นี่ แต่ทุกวันนี้ พาจูกลายเป็นจุดหมายการเดินทางของนักท่องเที่ยวหลายกลุ่ม ทั้งเกาหลีและต่างชาติที่มีเป้าหมายแตกต่างกัน ทั้งมาพักผ่อนเที่ยวชมวิลเลจดังหมู่บ้านเล็กๆ ในจินตนาการ ที่ชื่อว่า “โพรวองซ์” Provence เวอร์ชันเกาหลี...ไปชม “เส้นขนานที่ 38” ที่แบ่งแยกเกาหลีเหนือใต้...รึจะแวะเยี่ยม “พาจูบุ๊กทาวน์” อาณาจักรที่รวมสำนักพิมพ์ในเกาหลีมาอยู่ด้วยกัน ... หรือจะเข้าไปดูเมืองภาษาอังกฤษที่นักเรียนมาเข้าแคมป์ติวเข้มภาษาอังกฤษ และสำหรับชาวเกาหลีผู้ซุกซนนอกบ้าน ที่นี่ยังมีบริการเลิฟโฮเต็ลกันอย่างโจ๋งครึ่ม เพราะไม่ไกลโซลมาก แต่ห่างจากผู้คนที่รู้จักจึงปลอดภัย...

เมืองใหม่ อิลซาน ที่ “เชกา” พำนักอยู่นี้ อยู่ไม่ไกลจากพาจู ซึ่งอยู่ไปทางเหนือของกรุงโซลทางตะวันออกของสนามบินอินชอน “คิมแอยอง” เจ้าเก่า เพื่อนรักของเชกาทำหน้าที่ขับรถให้อย่างขะมักเขม้น และเนื่องจากเธอไม่ค่อยได้เดินทางไปนอกเมืองที่พักเท่าไร “พาจู” นี่ไม่เคยไป คราวนี้ต้องขึ้นถนนซูเปอร์ไฮเวย์จึงทำให้ต้องพึ่งพาเครื่องนำทาง ไปได้ไม่เท่าไรก็เริ่มบ่นเจ้าเครื่องเนวิเกชันซะแล้ว... จะว่าไปแล้ว เครื่องเนวิเกชันเกาหลีก็น่ารำคาญจริงๆ ค่ะ จะเตือนซ้ำเกือบทุกๆ 2 กิโลเมตรในทางวิ่งตรงว่าให้ระวังความเร็วๆๆๆ พอเข้าทุกทางแยก ก็เตือนซ้ำอีก 4-5 หน ว่าให้ลดความเร็ว ระวังไฟแดงๆๆๆ ... พอเป็นทางโค้งก็จะเตือนว่าข้างหน้าถนนลื่นนะ ให้ระวังทางลื่นๆๆๆๆ อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ... จนเพื่อนสาวถึงกับร้องว่า “แก (เครื่อง) จะขยันเกินไปแล้วนะ” (ว้อยยย)...

ขับมาสักพักบนถนนทางหลวงหมายเลข 23 เลียบแม่น้ำฮันอันกว้างใหญ่เสียจน “เชกา” นึกว่าเป็นปากอ่าวทะเล แต่เมื่อมองเห็นแผ่นดินอีกฝั่งไกลลิบจึงรู้ว่านี่เป็นเพียงแม่น้ำ ยังอีกไกลกว่าจะถึงปากแม่น้ำที่ติดทะเลเหลือง ระหว่างสองข้างทางแม่น้ำไม่มีชาวบ้านเกาหลีใต้หน้าไหนจะสามารถลงริมฝั่งเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน และออกเรือหาปลาได้เลย เพราะตลอดเขตแนวแม่น้ำจนเกือบถึงโซล ทั้งสองฝั่งเป็นแนวรั้วลวดหนามทั้งสิ้น... “เขตทหาร” เพื่อนสาวเล่าให้ฟัง เนื่องจากตั้งแต่ปากแม่น้ำซึ่งใกล้กับเส้นขนานที่ 38 มาก เป็นจุดอ่อนที่เกาหลีเหนืออาจส่งสปายเข้ามาได้ จึงทำให้ชาวบ้านเมืองนี้ต้องหลีกห่างจากสายน้ำโบราณอันเป็นประวัติศาสตร์ของประเทศ การประมงน้ำจืด ทำได้เมื่อสายน้ำอยู่ลึกเข้าไปในประเทศ

ราวครึ่งชั่วโมงจากอิลซาน เราก็มาถึงเมืองพาจูค่ะ เป็นเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบและน่ารัก ไม่เร่งรีบ ที่แรก เรามุ่งหน้าไปที่ “โพรวองซ์ เกาหลี” ซึ่งเป็นกลุ่มร้านค้าต่างๆ ที่จัดปลูกสร้างให้เหมือนกับหมู่บ้าน ที่นี่ขึ้นชื่อนักหนากับความสวยงามของอาคารร้านค้าสีลูกกวาด ชื่อนี้มาจากชื่อเมืองโพรวองซ์ในประเทศฝรั่งเศสตอนใต้ จุดเริ่มต้นเกิดจากภัตตาคารฝรั่งเศสขนาดใหญ่ ชื่อว่า โพรวองซ์ ซึ่งอยู่ด้านหน้าถนน สร้างขึ้นมาก่อน จากนั้นก็ขยายพื้นที่กว้างออกไปหลังร้านกลายเป็นกลุ่มร้านค้าย่อมๆ คล้ายๆ คอมมูนิตีมอลล์ แต่มีเอกลักษณ์ของตนเองตรงที่ร้านค้าภายในนี้จะใช้สีโทนพาสเทลสวยงามทุกหลัง สีหวานสวยงามมาก ระหว่างกำลังรีๆ รอๆ อยู่ด้านหน้าภัตตาคาร ก็ได้ยินครอบครัวคนเกาหลีที่เดินผ่านมาคุยกันว่า “โอ๊ะ มีที่อย่างนี้ในเกาหลีด้วยเหรอนี่ รู้งี้มาเที่ยวเสียนานแล้ว” ...อุ้ย ในเมื่อคนเกาหลีเองยังเอ่ยปากเช่นนี้ นับว่าไม่เสียเที่ยวที่มาซะไกล...เข้าไปกันเลยค่ะ

ภายในมีบริเวณลานกว้างขวาง มีสวนหย่อมและบ้านเป็นหลังๆ ซึ่งขายสินค้าหลากหลาย เช่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ เครื่องหอม เครื่องนอนเพื่อสุขภาพ สมุนไพร เครื่องใช้ในครัวเรือน ไม้ดอกไม้ประดับขนาดย่อมที่ตกแต่งได้ภายในอาคาร เชกาเหลือบไปเห็นบัวแว่นแก้วใส่กระถางเล็กๆ ...ว้าย ที่บ้านเมืองไทยเราถอนทิ้งไปเสียเยอะแยะ มาขายที่นี่ได้ราคาตั้งต้นละ 115 บาท โอ้ พระเจ้า ... ทว่า สินค้าที่คัดเข้ามาขายภายในร้านเหล่านี้ ล้วนเอาใจหญิงสาว เป็นแบบน่ารักๆ ซะจนอดใจไว้ไม่ได้ ต้องปฏิบัติการช็อปไปอย่างเผลอใจหลายรายการ ทั้งๆ ที่รู้ว่าของเหล่านี้หากซื้อหาแถวๆ ตลาดนัมแดมุน หรือทงแดมุน ราคาจะถูกลงกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ ...แล้วบ้าไหมนี่ ซื้อจานขนมเซรามิกเพนต์มือมาซะหลายใบ ถ้ากลับมาซื้อเมืองไทยจะถูกกว่าสัก50 เปอร์เซ็นต์ แต่ทำไงได้ล่ะคะ ก็มันมีตราโพรวองซ์โคเรียนี่นา ... ไม่นานนักเราก็ตกหลุมอีกจนได้ เพราะแวะเข้าไปร้านนาฬิกายี่ห้อ OST แบรนด์เกาหลี แต่เมดอินไชนา ในยุคนี้สินค้าเกาหลีเกินกว่าครึ่งผลิตในจีน โดยบริษัทเกาหลีเข้าไปตั้งโรงงานค่ะ ควบคุมให้ได้คุณภาพแล้วส่งกลับมาขายที่เกาหลี แม้แต่กิมจิสำเร็จรูปก็ไม่เว้น...นาฬิกาประดับด้วยเม็ดคริสตัลทั้งเรือนออกโทนสีทองแดง ทำให้อดใจไม่ไหวอีกแล้วค่ะ...มองตากับเพื่อนแล้วสอยมาซะ คนละเรือน...

โพรวองซ์เป็นอะไรที่ผสมผสานระหว่างตะวันออกกับตะวันตก ท้ายหมู่บ้านมีสวนสมุนไพร ทั้ง เสจ แมรี แอร์ไทม์ตามเนื้อเพลงเป๊ะ ในขณะที่มีสมุนไพรเกาหลีด้วย และมีสิ่งหนึ่งที่ “เชกา” ชอบใจมากที่สุด เมืองไทยควรนำมาปรับปรุงแก้ไข คือ มีบ้านหลังเล็กสำหรับให้นมเด็กทารกไว้ด้วยค่ะ สำหรับแขกที่พาลูกเล็กมาเที่ยวเมื่อถึงเวลาดื่มนมจากอกแม่ คุณแม่ก็สามารถพาเข้าห้องหับมิดชิดเปิดอกให้ลูกดื่มนมได้อย่างสบายใจค่ะ ทำให้นึกถึงไม่นานมานี้ไปโรงพยาบาลเอกชนในไทยนี่ล่ะ เดินผ่านแผนกกุมารเวชเห็นคุณแม่พาลูกมา ลูกร้องหิวนม คุณแม่ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยต้องเปิดหน้าอกให้ลูกดื่มนมจากอกกันกลางโซฟารับแขกนั่นล่ะค่ะ ...