ญี่ปุ่นครบเครื่อง

ผมตั้งใจจะเขียนตอนนี้ให้เป็นตอนจบของซีรีส์ เพราะเขียนไปแล้วมันมั่วๆ

ชอบกล เดิมทีตั้งใจจะเขียนถึงวิธีและวิถีของคนญี่ปุ่น แต่พอไปเจอเหตุสึนามิเมื่อเดือน มี.ค.ที่ผ่านมา แผนการที่วางเอาไว้ก็เลยรวนไปหมด แต่ยังโชคดีได้ไปถ่ายรายการที่จังหวัดมิเอะมา ก็เลยพอกล้อมแกล้มลากเข้าที่เข้าทางไปได้บ้าง แต่ก็ยังขัดอกขัดใจที่มันไม่เป็นไปอย่างที่คาด เหมือนขึ้นรูปเสือแต่วาดไปกลายเป็นม้า ขืนดึงดันเขียนซีรีส์นี้ต่อไปคงไม่เป็นผลดี เลยขอถือโอกาสจบตอนเอาแบบดื้อๆ แต่จะจบโดยไม่โปรยอะไรไว้บ้างเดี๋ยวท่านผู้อ่านก็จะเคืองเอาได้ งั้นมาดูกันว่าซีรีส์ถัดไปผมวางแผนไว้อย่างไร จะได้ให้คำมั่นสัญญากับตัวเองด้วยว่า ห้ามหลงทิศหลงทางอีกเป็นเด็ดขาด

อันที่จริงผมวางแผนสำหรับซีรีส์ถัดไปไว้หยาบๆ แล้ว เพราะรู้ตัวตั้งแต่ต้นปีว่าต้องพาลูกสาวไปชมแฟชั่นโชว์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น Tokyo Girls Collection ซึ่งเคยเขียนแตะๆ ไปบ้างเมื่อปีที่แล้ว ผมสัญญากับลูกสาวไว้ว่าจะพยายามพาไปดูให้ได้ทุกปี พอดีเขารู้ตัวว่าชอบเรื่องแบบนี้ตั้งแต่ยังเด็ก ด้วยหน้าที่ของคุณพ่อที่ดีก็ต้องส่งเสริมและสนับสนุนให้ลูกได้ทำในสิ่งที่เขารัก ทริปนี้ก็เลยวางแผนจะไปใช้ชีวิตและกินนอนอยู่ที่ชิบุยะกัน 1 สัปดาห์ แน่นอนว่า ต้องเก็บเอาบรรยากาศของงานแฟชั่นโชว์มาเล่าให้ฟัง และเวลาที่เหลือก็จะไปเก็บรายละเอียดของย่านต่างๆ ในโตเกียวเพิ่มเติม เพื่อกลับมาเขียนซีรีส์ Tokyo Trendy ปีที่ 3 ต่อ เพราะมีลูกค้าหลายท่านถามถึงอยู่ว่าเมื่อไหร่จะพาไปช็อปปิ้งกันต่อเสียที ก็เลยตั้งใจว่าจะไปเปิดตอนแรกของปีที่ 3 กันที่งาน Tokyo Girls Collection รายงานสดกันตรงนั้นเลย ใครเป็นแฟชั่นนิสตาตัวจริง ก็ติดตามได้จากหลายช่องทาง ทั้งทางเฟซบุ๊ก www.facebook.com/jplantour ทางเว็บไซต์ www.j-plan.co.th และที่คอลัมน์ “มองญี่ปุ่น” ในหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

นอกจากนี้ ผมตั้งใจว่าจะไปเก็บรายละเอียด ของย่านชิโมะคิตะซาวะ (Shimokitazawa) หรือเรียกสั้นๆ ว่า “ย่านชิโมะ” มาเขียนให้ได้อ่านกัน ย่านนี้คนไทยยังไปกันไม่มาก เพราะไม่มีบรรจุอยู่ในรายการเที่ยวมาตรฐาน แต่เสน่ห์ของย่านนี้มีไม่เบา จำได้ว่าผมไปย่านนี้ครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นหนังญี่ปุ่นเรื่อง Friend เพิ่งจะออกฉาย หลายตอนมีฉากหลังเป็นย่านชิโมะ ดูแล้วก็เลยลองไปเดินเล่น คำนิยามที่ผมให้ไว้ในตอนนั้น คือ ย่านวัยรุ่นที่มีของทุกอย่าง ยกเว้นร้านแบรนด์เนม เพราะเดินเจอร้านเยอะแยะแต่ไม่เห็นมีแบรนด์ดังๆ แถมมีโรงละครเล็กๆ หลายแห่งเหมือนที่เห็นอย่างในภาพยนตร์ ก็เลยยิ่งหลงเสน่ห์ครับ เอาไว้ไปกลับมาแล้วจะมาเล่าให้ฟังว่าย่านนี้มีดีอะไร

และเมื่อไปญี่ปุ่นแล้วสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยพลาดก็คือเรื่องอาหาร ผมวางแผนจะไปชิมอาหารร้านใหม่ๆ ทั้งแบบมีดีกรีท้องถิ่นรับรองและแบบโลกยอมรับอย่าง Mechelin ใจผมชอบร้านที่ดังในหมู่คนญี่ปุ่นมากกว่า แต่ก็นั่นแหละครับ นักเที่ยวชาวไทยหลายคนยังคงหมกมุ่นอยู่กับร้านทีวีแชมเปียน หรือร้านเชฟกระทะเหล็กกันมากเกินไป โดยที่หารู้ไม่ว่าร้านทั้งหลายเหล่านั้นหล่นอันดับหรือหลุดจากโผความอร่อยของปัจจุบันไปก็เยอะ หลายร้านรสชาติถูกปากคนญี่ปุ่นแต่ไม่ถูกใจคนไทย หลายแห่งถูกปากคนไทยแต่ญี่ปุ่นไม่กิน ผมก็จะถือโอกาสทำหน้าที่แทนคุณชาย คุณหมึก และคุณเบนโตะชั่วคราว ไปหาร้านที่ถูกปาก

คนไทยถูกใจคนญี่ปุ่นมายั่วน้ำลายท่านผู้อ่านผ่านซีรีส์ “โตเกียวเต็มอิ่ม” ปีที่ 2 ไปด้วยเช่นกัน ส่วนภรรยาและลูกสาวเห็นเปิดคู่มือร้านขนมอร่อยอยู่หลายเล่ม กำลังดูว่าจะไปชิมขนมใหม่เจ้าไหนดี ผมเล็งแพนเค้กไว้เจ้าหนึ่ง ยังไม่ทราบว่าจะมีเวลาไหม ส่วนลูกสาวผมก็วางแผนกลับไปชิมชีสเค้ก Johann ที่นาคะเมะกุโระ กับทาร์ตอันดับหนึ่งที่ Quil Fait Bon เปิดเว็บดูเห็นตอนนี้มีกระเป๋าผ้าลายน่ารักขายคู่กับหนังสือของร้าน ถ้ายังไม่หมดเสียก่อนคงมีโอกาสเอามาโชว์กัน ส่วนภรรยาผมเล็งกระเป๋า BAO BAO สุดฮิตของค่าย Issey Miyake ที่ตอนนี้ออกสีใหม่ไฉไลเกินห้ามใจไว้อยู่ ดูอาการยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วสงสัยไม่รอดแน่ๆ

ทั้งหมดข้างต้นก็เป็นหนังตัวอย่างให้ท่านผู้อ่านได้ทราบ เผื่อว่าใครกำลังวางแผนจะไปเที่ยวโตเกียวช่วงเดือน ต.ค.นี้ ข้อมูลที่ผมจะนำกลับมาเขียนอาจเป็นประโยชน์บ้างก็จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อพูดถึงข้อมูลแล้ว ก็อยากจะประชาสัมพันธ์ให้ท่านผู้อ่านทราบว่า ผมกำลังจะรวบรวมบทความทั้งหมดไปไว้ในเว็บไซต์ให้เป็นที่เป็นทาง เพื่อเป็นประโยชน์ในการสืบค้นข้อมูลของท่านผู้อ่านและผู้สนใจ ซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการวางแผนและออกแบบ คาดว่าจะเริ่มทดลองใช้หน้าเว็บใหม่ได้ในเดือน พ.ย. จึงอยากแจ้งเตือนบรรดาเพื่อนๆ ในวงการสื่อออนไลน์ว่า ข้อมูลจากบทความที่ผมเขียนไว้นั้น ตั้งใจให้เป็นข้อมูลสาธารณะอยู่แล้ว แต่ขอความกรุณาให้เกียรติผมสักนิดเถิดครับ การนำบทความของผมไปเผยแพร่ต่อนั้นผมยินดีเป็นอย่างยิ่ง หากแต่การนำบทความไปแอบอ้างหรือสร้างความเข้าใจผิดว่าเป็นประสบการณ์ตรงของท่านนั้น เป็นสิ่งที่ไม่สมควร โดยเฉพาะท่านที่อ้างตนเป็นผู้รู้เรื่องญี่ปุ่น ยิ่งมิควรทำ จะขออนุญาตอย่างเป็นทางการหรือไม่เป็นทางการไม่ว่ากัน แต่ทำให้มันถูกต้องเถอะครับ น้องๆ ที่ออฟฟิศผมเขานั่งสืบค้นข้อมูลแล้วไปเจอบทความในเว็บบางเว็บ พออ่านเปรียบเทียบกับต้นฉบับที่ผมเก็บไว้แล้วมันเหมือนกันทุกตัวอักษร ยกเว้นเวลาอ้างถึงชื่อบริษัทหรือชื่อเว็บไซต์ก็เปลี่ยนเป็นชื่อของตน ตรงนี้แหละครับที่เขาทนกันไม่ได้ ล่าสุดผมเสิร์ชหาข้อมูลเจอบทความและข้อเขียนยังปรากฏในเว็บเหล่านั้น ก็ได้แต่ทำใจครับ เอาเป็นว่าผมได้ตักเตือนอย่างเป็นทางการผ่านคอลัมน์นี้แล้ว ผมก็กลับไปทำหน้าที่ที่ผมรักต่อไป ท่านผู้อ่านก็อ่านกันต่อไป แต่ถ้าบังเอิญไปเจอบทความของผมโผล่อยู่ที่ไหนและไม่ถูกต้อง ก็ช่วยบอกผมด้วย จะได้ไปขอร้องเขาดีๆ ว่าอย่าทำให้คุณค่าของเขาลดลงด้วยวิธีนี้เลยครับ