ญี่ปุ่นครบเครื่อง ตอนที่27

เนื้อมัตสึซากะของที่มิสุหงิ รีสอร์ต เป็นเนื้อที่สั่งมาจากร้านขายเนื้ออีกทีครับ

ร้านเนื้อที่ว่านี้เป็นร้านที่มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฟาร์มวัวมัตสึซากะ เพราะถ้าไม่มีสายสัมพันธ์ที่ดีเป็นคู่ค้ากันมายาวนาน โอกาสที่จะได้เนื้อคุณภาพดีมาจำหน่ายนั้นยากมาก ห่วงโซ่แห่งความสัมพันธ์นี้สำคัญมากในธุรกิจของญี่ปุ่น ทุกข้อของห่วงโซ่นี้ต่างรักษาพันธะที่ดีต่อกัน มีความซื่อสัตย์ต่อกัน และร่วมประกอบธุรกิจให้เติบโตไปด้วยกันทุกฝ่าย อย่างกรณีของฟาร์มวัว ร้านเนื้อ และร้านอาหารนี่เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน โดยปกติจะไปหาเนื้อมัตสึซากะตามร้านเนื้อทั่วไปนั้นไม่ใช่จะเจอกันง่ายๆ ต้องเป็นร้านที่มีสัญญาใจกับฟาร์มว่าจะสามารถส่งของให้เขามีจำหน่ายได้ตลอดทั้งปี ระหว่างร้านเนื้อกับร้านอาหารก็จะเกี่ยวก้อยสัญญาว่าจะมีเนื้อให้เขาเพียงพอที่จะนำไปประกอบธุรกิจ และร้านอาหารก็จะรักษาคุณภาพและสำแดงแหล่งที่มาที่เชื่อถือได้ให้กับลูกค้าอีกทีหนึ่ง เพื่อเป็นการยืนยันว่าลูกค้าจะได้รับประทานเนื้อมัตสึซากะของแท้และคุณภาพดี โดยในอดีตจะมีใบรับรองว่าเนื้อของร้านนี้มีที่ไปที่มาจากไหน วัวตัวที่รับประทานอยู่นี้มีที่มาอย่างไร แต่ปัจจุบันเทคโนโลยีได้เข้ามาช่วยให้ลูกค้าเข้าถึงข้อมูลได้ง่ายขึ้น แค่คลิกเข้าไปในเว็บไซต์แล้วใส่หมายเลขที่กำกับมากับเนื้อชิ้นนั้น ก็จะรู้ที่มาทั้งหมดได้ เป็นการค้าขายบนคุณภาพและความจริงอย่างที่สุดแล้ว

คุณรอยได้เนื้อมัตสึซากะมา 2 แบบ แบบแรกตัดแบ่งเป็นชิ้นสำหรับทำสเต๊ก ส่วนอีกแบบสไลซ์มาเป็นแผ่นบางๆ สำหรับทำชาบุ ชาบุ พ่อครัวนำเนื้อชิ้นโตไปทำเป็นสเต๊กวางมาบนจานร้อนให้คุณเป็กรับประทาน เนื้อดีๆ แบบนี้ต้องขอบอกท่านผู้อ่านไว้ก่อนเลยว่าอย่าให้สุกเกินไปมันจะเสียอรรถรสและความฉ่ำของเนื้อไป ถ้าเอาแบบพิมพ์นิยมก็ต้อง Medium สุกปานกลาง ใครชอบฉ่ำๆ จะเอาแบบ Medium Rare ก็เยี่ยม อย่าไปกลัวว่าเนื้อมันยังแดงอยู่ จะรับประทานสเต๊กให้อร่อยต้องเข้าใจวิธีการรับประทานให้อร่อยด้วย ไม่งั้นของดีๆ จะกลายเป็นของธรรมดาสามัญเสียดายเงิน ทีมงานถ่ายคุณเป็กที่บรรจงตัดแล้วใส่ปาก ถ่ายไปจนน้ำลายสอเลยครับ เพราะคุณเป็กแกรับประทานได้อร่อยจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำ ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะของอร่อยย่อมต้องอร่อยด้วยตัวมันเอง ปล่อยไปตามธรรมชาติ สีหน้าแววตามันสะท้อนออกมาโดยไม่ต้องเสแสร้ง โชคดีที่ทุกทริปที่ผ่านมาเป็นการไปโดยได้รับเชิญจากการท่องเที่ยว ทางเจ้าภาพก็เลยขนของดีของอร่อยมาให้พวกเราถ่ายทำกันทุกครั้ง แถมเป็นข้อมูลที่หาไม่ได้ตามเว็บไซต์ทั่วไป เป็นประโยชน์กับทุกฝ่ายครับ

ถัดจากสเต๊กเนื้อมัตสึซากะ ก็มาถึงคิวชาบุ ชาบุ โดยความเห็นส่วนตัว ผมคิดว่าเนื้อคุณภาพดีที่มีมันแทรกอยู่ เช่น โกเบ โอมิ หรือมัตสึซากะ เอามาทำชาบุ ชาบุ หรือสุกียากี้รับประทานจะดีกว่าไปทำสเต๊กหรือเทปปังยากิ เพราะความที่มีมันเยอะจนแทบจะละลายในปาก มันทำให้เลี่ยนได้เหมือนกัน แต่ถ้าเอาลงหม้อชาบุ ชาบุ หรือหม้อสุกียากี้ มันลดความเลี่ยนไปได้หมด และทำให้รับประทานได้มากขึ้นด้วย เพราะเท่าที่ขนาดบริโภคของผมรับได้ก็อยู่ที่ 150-180 กรัมถ้าเป็นสเต๊ก เกินกว่านี้ไปต่อไม่ไหว ไม่ใช่เพราะอิ่มหรือแน่น แต่เป็นเพราะเลี่ยน ต่อให้ชอบแค่ไหน ดีแค่ไหน ถ้าเลี่ยนเมื่อไหร่เป็นอันจบครับ คนไทยหลายคนที่ไม่ทราบความนัย ไปถึงร้านจะขอรับประทานแต่เนื้ออย่างเดียว พอรับประทานไปได้หน่อยไปต่อไม่ไหวแล้ว ดังนั้นถ้าร้านเขาจัดคอร์สมาแบบไหน ให้ลองรับประทานตามที่เขาจัดลำดับมาจะดีกว่า เพราะเรื่องแบบนี้ทางใครทางมัน ร้านเขาต้องพิจารณาแล้วว่าแบบไหนลูกค้าจะประทับใจมากกว่ากัน สำหรับชาบุ ชาบุมื้อนี้ ผมต้องบอกเลยว่าโดนมากเลยครับ เนื้อมากี่ถาดๆ ก็หมด เพราะทั้งอร่อยและไม่เลี่ยน ยิ่งได้ซอสเปรี้ยว Ponzu และซอสงา GomaTare มาเพิ่มรสชาติ ยิ่งรับประทานยิ่งมัน คนละจุ่มสองจุ่ม แป๊บเดียวเนื้อสไลซ์หลายถาดเกลี้ยง อร่อยจริงๆ ครับ เห็นผมชมไม่ขาดปาก คุณรอยก็เลยเอาของขวัญที่เตรียมไว้ออกมาให้ผม 1 กล่อง ปลื้มจนน้ำตาแทบไหล เพราะเป็นเนื้อมัตสึซากะขนาดชิ้นละ 200 กรัม 5 ชิ้น พร้อมทำสเต๊กได้เลย ผมนำกลับมาบ้าน ลองทำสเต๊กดู ปรากฏว่าเลี่ยนมาก เอาไปแปรรูปผัดกะเพราหวังลดความเลี่ยนก็ยังเอาไม่อยู่ สุดท้ายนึกได้ว่าตอนรับประทานชาบุ ชาบุ มันโอเค ก็เลยออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยวเรือนายใช้ที่หน้าบ้าน กลับมาแล่เนื้อแล้วลวกพอสะดุ้งใส่ลงไปในชามก๋วยเตี๋ยว โอ้ว! ดีขึ้นมากเลยครับ เสียแต่ว่ามันไม่ได้อารมณ์ แถมหมดราศีเนื้อมัตสึซากะไปสิ้น ท่องให้ขึ้นใจเลยครับว่า ถ้าอยากรับประทานเนื้อคุณภาพดีให้อร่อยต้องรับประทานที่ร้านเท่านั้น ให้พ่อครัวที่มีความชำนาญเขาทำ อย่าอวดอุตริลงมือเองเป็นอันขาด

เราจบมื้ออำลาด้วยเนื้อมัตสึซากะกันอย่างมีความสุข และผ่อนคลายด้วยการแช่น้ำแร่ในบ่อส่วนตัวเป็นการส่งท้าย แต่ยังไม่ท้ายที่สุดนะครับ เพราะยังแอบมีของดีอีก 2 อย่างที่ถ้าไม่ได้ไปนอนที่มิสุหงิ รีสอร์ต ไม่มีโอกาสได้รับประทานแน่ๆ อย่างแรกคือเบียร์ คุณยูกิ ลูกชายของคุณรอย เป็นคนดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะ สองคนพ่อลูกตระเวนเที่ยวทั่วโลกแล้วไปติดใจเบียร์ที่เมืองเล็กๆ ในอเมริกา กลับมาหารับประทานที่ไหนไม่ได้ เลยทำรับประทานเองซะงั้น เบียร์ของมิสุหงิอร่อยโดนใจคนไทยเหลือคณา เพราะทีมงานออกปากชมว่าอร่อยกว่าเบียร์ที่ไหนๆ คุณยูกิเลยพาไปชมโรงเบียร์ขนาดย่อมที่อยู่ไม่ไกลจากโรงแรม แล้วก็เลยพาชมเตาอบขนมปังที่คุณยูกิภาคภูมิใจไปด้วย เพราะพื้นฐานจากการทำเบียร์ทำให้คุณยูกิสามารถเพาะยีสต์คุณภาพดีได้ ก็เลยต่อยอดเอามาทำขนมปังแบบต้นตำรับที่ใช้แค่แป้ง ยีสต์ และเกลือเท่านั้น เป็นขนมปังที่ต่างจากเราๆ ท่านๆ รับประทานกันในปัจจุบัน ซึ่งมีทั้งเนย น้ำตาล และ/หรืออื่นๆ มาก แต่ของมิสุหงินี่คืนสู่สามัญครับ ขนมปังธรรมดาๆ ที่คุณยูกิทำด้วยใจและวัตถุดิบที่ดีมีคุณภาพ อบในเตาอบแบบดั้งเดิม ทำให้ขนมปังของคุณยูกิอร่อยจนเป็นที่รู้จัก มีนิตยสารมาสัมภาษณ์หลายต่อหลายฉบับ บางฉบับยกให้เป็นอันดับ 1 ของจังหวัดมิเอะ แต่คุณยูกิก็ยังคงทำขนมปังในจำนวนจำกัด และขายตามออร์เดอร์ที่สั่งทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น หรือถ้าอยากมารับประทานให้ถึงถิ่น ก็ต้องมาที่มิสุหงิ รีสอร์ต จังหวัดมิเอะ รับรองว่าจะติดใจทั้งเรื่องเที่ยวและเรื่องรับประทานเลยครับ

ใครสนใจอยากเห็นที่เที่ยวของจังหวัดมิเอะแบบเต็มๆ ลองเข้าไปดูรายการ Holiday Japan ย้อนหลังได้ที่ www.holidayjapan.tv และถ้าดูแล้วเกิดอยากไปเที่ยวจริงๆ ก็ไปลองหาซื้อแพ็กเกจท่องเที่ยวจังหวัดมิเอะกันได้ในงานเที่ยวทั่วไทย ไปทั่วโลก ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ในวันที่ 18-21 ส.ค.นี้ และถ้าอยากปรึกษาเรื่องการวางแผนเที่ยวญี่ปุ่น ก็ไปพบกับผมได้ในงานครับ