
โพลชี้คนไทยห่วงสารพิษปนเปื้อนแม่น้ำและอาหาร จี้รัฐเร่งแก้
สวนดุสิตโพลเผยประชาชนกังวลสารพิษปนเปื้อนแม่น้ำตกค้างในอาหาร 76.78% และไม่เชื่อมั่นรัฐแก้ปัญหา จี้บังคับใช้กฎหมาย-เปิดผลตรวจโปร่งใส
สถานการณ์สารพิษปนเปื้อนในแหล่งน้ำสำคัญทางภาคเหนือและลุ่มน้ำระหว่างประเทศกำลังกลายเป็นประเด็นที่สังคมจับตามองอย่างใกล้ชิด เนื่องจากผลกระทบไม่ได้จำกัดอยู่เพียงความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศเท่านั้น แต่ยังลุกลามไปสู่ความมั่นคงทางอาหาร น้ำดื่ม และสุขภาวะในชีวิตประจำวันของประชาชนในวงกว้าง
ภาพสะท้อนดังกล่าวปรากฏชัดเจนผ่านผลสำรวจความคิดเห็นเรื่อง “สารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ” ของสวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ซึ่งเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างทั่วประเทศจำนวน 1,193 คน ทั้งทางออนไลน์และภาคสนาม ระหว่างวันที่ 17 - 20 พฤศจิกายน 2569 โดยพบว่ากลุ่มตัวอย่าง 46.94% รู้สึกกังวลมากต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
ประเด็นที่สร้างความวิตกกังวลแก่ประชาชนมากที่สุดถึง 76.78% คือความเสี่ยงจากสารพิษตกค้างในห่วงโซ่อาหาร ไม่ว่าจะเป็นปลา พืชผัก หรือข้าว ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการบริโภคประจำวัน ตัวเลขดังกล่าวชี้ให้เห็นว่าวิกฤตมลพิษทางน้ำได้แปรเปลี่ยนเป็นภัยคุกคามต่อความปลอดภัยด้านปัจจัยสี่ของครัวเรือนโดยตรง
ขณะเดียวกัน ผลสำรวจยังสะท้อนถึงช่องว่างด้านความเชื่อมั่นต่อการบริหารจัดการของภาครัฐ โดยประชาชน 44.01% ระบุว่าไม่ค่อยเชื่อมั่นว่ารัฐบาลจะแก้ไขปัญหานี้ได้สำเร็จ ทั้งยังมองว่าอุปสรรคสำคัญที่สุดถึง 74.35% มาจากการบังคับใช้กฎหมายที่ไม่จริงจัง รวมถึงข้อกังวลเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนในการกำกับดูแล
นั่นทำให้ประชาชน 72.42% จึงเรียกร้องให้รัฐบาลเร่งตรวจสอบคุณภาพน้ำและอาหารพร้อมเปิดเผยข้อมูลอย่างตรงไปตรงมา สอดคล้องกับความเห็นของ ดร.พรพรรณ บัวทอง ประธานสวนดุสิตโพล ที่ชี้ว่าภาครัฐจำเป็นต้องสร้างความโปร่งใส บังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด และแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุเพื่อฟื้นฟูความเชื่อมั่นของสังคม
ดร.พรธิดา เทพประสิทธิ์ ผู้อำนวยการศูนย์สิ่งแวดล้อม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสวนดุสิตเสนอว่า การคลี่คลายวิกฤตต้องผสานมาตรการเร่งด่วนเข้ากับยุทธศาสตร์ระยะยาว เริ่มจากการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบด้านสุขภาพ รวมถึงเกษตรกรและชาวประมง ควบคู่ไปกับการฟื้นฟูระบบนิเวศลุ่มน้ำอย่างยั่งยืน
นอกจากนี้ภาครัฐควรนำงบประมาณจากค่าธรรมเนียมสิ่งแวดล้อมมาใช้บำบัดสารพิษตกค้างในตะกอนดินตามหลักผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย ควบคู่กับการยกระดับธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม เพื่อให้การดำเนินงานก้าวข้ามจากการสื่อสารเชิงรับ ไปสู่การลงมือปฏิบัติเชิงนโยบายที่วัดผลได้อย่างเป็นรูปธรรม







