เรือจ้างทำอนาจาร

โดย บริกร

เป็นเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้และถือว่าสิ่งที่ พล.ต.อ.อัศวิน ขวัญเมือง ผู้ว่าฯ กทม. มีคำสั่งให้ไล่ออกครูพละ สังกัดกรุงเทพมหานคร ข่มขืนกระทำอนาจารเด็กนักเรียนหญิง “ในโรงเรียน” เหตุผลคือความผิดที่ครูผู้นี้ก่อขึ้นมันยากเกินกว่าที่จะรับได้ และให้อยู่ร่ำเรียนต่อระหว่างรอผลทางคดี

หากมองไปที่ความถี่ของสถิติที่ครูทำอนาจารกับเด็ก ภาพก็ชัดเจนขึ้นว่ามันเกิดขึ้นมาในตลอด 5 ปี ตั้งแต่ปี 2556 มีมากถึง 21 ราย ปี 2557ก็ยังมีอยู่อีก 7 ราย ปี 2558 ลดลงเหลือ 5 ราย ปี 2559 ก็พุ่งขึ้นไปอีก 12 ราย และปี 2560 ก็มีอยู่ 8 ราย

ถือเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดทีเดียว ปิดกั้นอนาคตของครูผู้นี้จากสิ่งที่เขาทำลงไป และผลการไล่ออกอาจเทียบไม่ได้เลยกับตราบาปที่ต้องติดตัวเด็กนักเรียนไปไม่รู้อีกนานเท่าใด

หลายคนอาจไม่นึกไม่ฝันว่าชั่วยามนี้ยังมีครูจิตใจคิดคดอยู่ในสังคมโรงเรียน เห็นลูกศิษย์มากกว่าการมอบความรู้ การสอนให้เก่งกาจให้เป็นคนดี แต่กลับมองลูกศิษย์เป็นความใคร่ แต่จริงๆ แล้วความคิดอุบาทว์ที่เกิดขึ้นมันไม่อาจเลือกได้ว่าคนคิดนั้นจะเป็นครู เป็นข้าราชการระดับสูง เป็นผู้ทรงเกียรติในสังคมหรือไม่

ดังนั้น การมองเห็นเด็กแล้วเกิดอารมณ์ทางเพศจึงสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่ที่แตกต่างกันคือการยับยั้งชั่งใจไม่ให้ความคิดนั้นนำไปสู่การกระทำต่างหาก

เพราะบางคนยับยั้งได้และบางคนเอาความรู้สึกชนะความถูกต้อง ความผิดจึงเกิดขึ้น อย่างเช่น ครูพละนายนี้ที่ขณะนี้ก็อยู่ในเรือนจำและรอวันพิจารณาคดีในสิ่งที่ตัวเองลงมือทำลงไป

จริงๆ แล้วครูที่ดีมีอยู่มากในปริมาณที่มากกว่าครูที่แย่ๆ อยู่แล้ว แต่แน่นอนว่าเราไม่อาจกล่าวเช่นนั้นได้ เพราะครูที่ได้รับความไว้ใจจากผู้ปกครองให้ช่วยมาดูแลบุตรหลาน ต้องถูกคาดหวังว่าจะเป็นครูที่ดีและลูกหลานของตนอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยได้อย่าง 100% แต่จังหวะซวย
บางครั้งที่ไปเจอครูแย่ๆ ครูที่มีภาวะทางจิตที่ไม่เหมาะสมจะเป็นครู ทำให้เด็กกลุ่มนั้น หรือคนนั้นที่เจอ ต้องอยู่ในภาวะที่สุ่มเสี่ยงจะเกิดอันตรายทั้งร่างกายและจิตใจ

และแน่นอนว่าสังคมชอบข่าวแบบนี้เสียด้วย และการขุดคุ้ยรายงานข่าวต้องมากขึ้นตามความต้องการเสพของประชาชน

ครูเพียงคนเดียวที่ทำผิดหรือทำไม่ถูกต้องไม่สมควรกับเด็กๆ ทำให้ครูคนอื่นมัวหมองเป็นเงาตามตัวทันที ผลจากการลงโทษด้วยการไล่ออกจึงนับเป็นเรื่องสมควรจากกรณีที่เกิดขึ้น

พ่อแม่เกิดความไม่ไว้วางใจ ระแวง และต้องเพิ่มความระมัดระวัง เผลอไผลไปโรงเรียนแห่งนั้นอาจถูกตราหน้าด้วยซ้ำว่าเกิดเหตุการณ์แย่ๆ ขึ้นมา ดังนั้นเมื่อเห็นปัญหาที่มันไม่หมดไป หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจำเป็นต้องเพิ่มมาตรการและความเข้มงวดในการกวดขัน ไม่เพียงแต่เฉพาะนักเรียนที่ต้องกวดขัน ครูอาจารย์เองก็ต้องจัดเรดาร์สอดส่องพฤติกรรมกันอย่างเข้มงวด

เชื่อว่าสังคมไม่ต้องการเห็นตัวอย่างใดๆ อีกต่อไป แต่จากนี้จำต้องพยายามไม่ให้เกิดเรื่องครูทำอนาจารเด็กนักเรียนอีกเด็ดขาด หาไม่เช่นนั้นการศึกษาไทยที่ว่ากันว่ายังไม่เป็นระบบระเบียบรอการปฏิรูปขนานใหญ่ให้สำเร็จ ต้องเพิ่มโจทย์ความปลอดภัยของผู้เรียนเข้ามาอีก เพราะไม่รู้วันดีคืนดีจะถูกทำอนาจารจากครูที่เด็กนักเรียนยกมือไหว้อยู่เกือบทุกวันด้วยหรือไม่

ต้องขอฝากเอาไว้เป็นการบ้านให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดการ