กับดักล่อเสือ?

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

กลายเป็นประเด็นร้อนไปโดยฉับพลันเมื่อบรรดาแกนนำพรรคการเมืองทั้งประชาธิปัตย์ เพื่อไทย รวมถึงเสื้อสารพัดสี เสนอความเห็นให้ทหารอยู่ต่อไปอีก 2-3 ปี โดยแลกกับการที่ไม่เอาร่างรัฐธรรมนูญที่กำลังจัดทำอยู่

เหตุผลก็คือร่างรัฐธรรมนูญจะก่อให้เกิดปัญหาตามมา สู้เสียเวลาเพิ่มขึ้นอีก แต่ยกร่างใหม่เสียดีกว่า

ข้อเสนอนี้ด้านหนึ่งอาจเย้ายวนใจ เพราะการอยู่ในอำนาจย่อมดำเนินการเรื่องต่างๆ ได้เพิ่มขึ้นตามที่ตั้งใจ

แต่อีกด้าน การอยู่ในอำนาจก็กลายเป็นความเสี่ยงอย่างเลี่ยงไม่ได้

เริ่มตั้งแต่ข้อเสนอให้อยู่ต่อนั้น เป็นความหวังดีของทุกกลุ่มอย่างพร้อมเพรียง หรือมีกับดักล่อเสือวางเอาไว้ตลอดเส้นทาง

ถ้าทหารจะอยู่ต่อ จะมีการยอมรับจากกลุ่มอื่นๆ ในสังคมทุกคนพร้อมใจยกมือให้แน่แล้วหรือ

นอกจากนั้น บรรดามหาอำนาจตะวันตกชาติต่างๆ จะมีทีท่าเยี่ยงไร เพราะทหารไปประกาศแน่ชัดว่า ทุกอย่างเดินตามโรดแมปเส้นทางประชาธิปไตยเพื่อการเลือกตั้ง

แค่หาเหตุผลจะอยู่ต่อ ก็ต้องใช้เงื่อนไข ใช้วิธีการที่อธิบายเหตุผล ความจำเป็นให้กระจ่างชัด

สิ่งที่สำคัญประการต่อไป ก็คือ การขึ้นหลังเสือว่ายากแล้ว แต่อยู่บนหลังเสือนับว่ายากกว่า

เงื่อนไขการอยู่บนหลังเสือมีมากมาย อาทิ การที่จะควบคุมสถานการณ์ให้สงบเรียบร้อยได้ตลอดรอดฝั่ง ปัจจัยทางเศรษฐกิจ และเงื่อนไขทางสังคมอันได้แก่อารมณ์ของคนไทยที่รักง่ายหน่ายเร็ว

และการอยู่ในอำนาจต่อไป ก็จะเกี่ยวโยงไปถึงปัจจัยสุดท้าย ก็คือ การลงจากหลังเสือที่ถือว่ายากสุดๆ

ทหารจะลงจากหลังเสือได้อย่างไรแบบราบรื่น โดยแม้ทหารกลุ่มกุมอำนาจได้ฉายาว่าบูรพาพยัคฆ์ แต่ก็ใช่ว่าพอนึกจะลงจากหลังเสือก็ทำได้แคล่วคล่องทันที

บทเรียนทหารหลายกลุ่มที่เข้าสู่การเมืองด้วยการปฏิวัติ แต่สุดท้ายก็ถูกเสือกัดในตอนสุดท้าย

โจทก์ทางการเมืองเกิดขึ้นมากมาย

และคงต้องอาศัยการเดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำไป โดยมีจังหวะก้าวที่สำคัญนั่นคือร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่

ที่นาทีนี้กลายเป็นเงื่อนไขหลักของคนบนหลังเสือ