ทางออกอยู่ที่ไหน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

บรรดาแกนนำการเมืองที่อยู่ใกล้ชิดขอบเวที ประเมินว่าในเดือน เม.ย.นี้ได้เห็นดำเห็นแดง

เงื่อนไขสำคัญเกิดจากศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 2 ก.พ. เป็นโมฆะ

หนทางที่จะเดินต่อไปมีความเป็นไปได้ 2 ทางเลือก

ทางเลือกแรกคือการลงสู่สนามเลือกตั้ง โดยทุกพรรคส่งตัวแทนลงเลือกตั้งและเจรจาหาช่องทางในการแก้ไขเงื่อนปมทางการเมือง อาทิ พรรคเพื่อไทย จะไม่มี ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ลงสมัครเลือกตั้งในคราวนี้ โดยให้สมาชิกพรรคคนอื่นเป็นปาร์ตี้ลิสต์อันดับ 1 เพื่อเป็นนายกฯ เข้ามาปฏิรูปการเมือง

ปัจจัยที่จะสำเร็จหรือล้มเหลว อยู่ที่การประชุมของแต่ละพรรคการเมือง โดยเฉพาะท่าทีพรรคประชาธิปัตย์

แน่นอนสิ่งที่ยังคงเป็นเงื่อนปมสำคัญก็คือเสียงของ กปปส. ที่ยืนยันคัดค้านมาตลอด ต้องปฏิรูปการเมืองก่อนการเลือกตั้ง

และนั่นจะเป็นเหตุสำคัญให้ทางเลือกแรกเดินไปไม่สุดซอย

ทั้งหมดต้องเข้าสู่ทางเลือกที่ 2 คือการผลักดันเพื่อให้ใช้มาตรา 7 ของรัฐธรรมนูญ แต่งตั้งนายกฯ คนกลางขึ้นมา

กลไกสำคัญคือให้องค์กรอิสระทำงาน อาทิ คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) จะชี้มูลความผิด ยิ่งลักษณ์ ในคดีโครงการรับจำนำข้าว จนทำให้ ยิ่งลักษณ์ ก็ต้องหมดสภาพนายกฯ รักษาการ และต้องให้รองนายกรัฐมนตรีอันดับถัดไปขึ้นมารักษาการแทน

จากนั้นก็ย่อมเป็นกระบวนการทำให้รัฐบาลรักษาการพ้นสภาพ

แน่นอน หนทางนี้ก็ย่อมต้องแลกมาด้วยระยะเวลาที่ยาวนานและการถูกตอบโต้กลับ

สิ่งที่สำคัญก็คือความรุนแรง

สัญญาณที่ปรากฏไม่เพียงแต่ระเบิดรายวันใส่กลุ่มผู้ชุมนุมเท่านั้น แต่ยังขยายวงไปคุกคามตุลาการศาลรัฐธรรมนูญและ ป.ป.ช.

ทั้งหมดยังไม่นับกระแสเสียงข่มขู่การประกาศสร้างกองกำลังขึ้นมาต่อสู้ รวมไปถึงการก่อความวุ่นวายในหลากรูปแบบ ฯลฯ

คนเสื้อแดงเองยังจะนัดชุมนุมใหญ่ในวันที่ 5 เม.ย. ซึ่งจะเกิดขึ้นใกล้เคียงกับการรวมพลของ กปปส.ในวันที่ 29 มี.ค.

เป็นการสุ่มเสี่ยงที่จะเผชิญหน้า เกิดความปั่นป่วนวุ่นวาย จนทำให้ตกอยู่ในสภาพอนาธิปไตย จนกลายเป็นเงื่อนไขสำคัญทำให้เกิดทางเลือกที่ 3 ที่ไม่มีใครอยากจะเห็น

บ้านเมืองจะมีทางออกอย่างไร รอมาหลายเดือนแล้ว รออีกนิดคงไม่เป็นไร

อะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องเกิด อะไรจะเป็นก็ต้องเป็น