ชะตา 2 ล้านล้าน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ความเคลื่อนไหวที่ห้ามละสายตา นั่นคือการที่ศาลรัฐธรรมนูญเริ่มไต่สวนคดี ร่าง พ.ร.บ.ให้อำนาจกระทรวงการคลังกู้เงินเพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมขนส่งของประเทศ

เรื่องดังกล่าวมีการฟ้องร้องว่าร่างกฎหมายนี้มีข้อความขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญมาตรา 169 วรรคหนึ่ง และมาตรา 170 หรือตราขึ้นโดยไม่ถูกต้องตามรัฐธรรมนูญ

ความจริงร่างกฎหมายชื่อยาวๆ นี้ ก็คือร่าง พ.ร.บ.เงินกู้ 2 ล้านล้านบาทนั่นเอง

แม้จะมีการยุบสภาไปแล้ว แต่ร่างกฎหมายดังกล่าวก็มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดยิ่ง โดยเฉพาะหากพรรคเพื่อไทยกลับมาเป็นรัฐบาล ก็จะต้องผลักดันปลุกผีร่างกฎหมายนี้ขึ้นมาอย่างแน่นอน

ทุกอย่างจึงต้องรอคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญเป็นหลัก

ถ้าศาลรัฐธรรมนูญเห็นว่า ร่างกฎหมายไม่มีปัญหา รัฐบาลใหม่ก็จะได้ใช้เงินกู้ก้อนมหึมา

แต่ถ้าไม่ผ่าน ก็เป็นการปิดฉากลงอย่างสิ้นเชิง

ที่สำคัญจะเป็นการกำกับรัฐบาลในอนาคต ไม่ให้กระทำเช่นนี้อีก

ไม่ว่าจะเป็น การเอาเงินในอนาคตมาใช้ กองรวมกันก้อนเดียว

ไม่ว่าจะเป็น การกู้เงิน แล้วให้อำนาจทางการเมืองผูกขาดบริหารจัดการ โดยไม่ต้องผ่านการตรวจสอบของสภาอีก

ไม่ว่าจะเป็น การกู้ยืมเงินที่ต้องใช้จ่ายกันไปชั่วลูกชั่วหลาน ชนิดที่ไม่รู้ว่าจะหมดสิ้นในวันไหน

ไม่ว่าจะเป็น การลงทุนในโครงการที่ไม่ศึกษาความเป็นไปได้เสียก่อนโดยเฉพาะการลงทุนโครงการรถไฟความเร็วสูง หรือไฮสปีดเทรน ที่จะใช้เงินทุนมหาศาลถึง 7.5 แสนล้านบาท

รถไฟความเร็วสูงยังเป็นการลงทุนที่ขาดทุนแน่ๆ เฉพาะรายรับที่ได้ก็ไม่เพียงพอต่อค่าบริหารจัดการในแต่ละวัน แต่ก็จะทำ โดยยกความหวังว่าเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจด้วยการลงทุนและพัฒนาเมืองใหม่

แต่ทว่าผลประโยชน์ที่เห็นชัด กลับเป็นการปั่นราคาที่ดิน การวิ่งเต้นของกลุ่มธุรกิจนับตั้งแต่บรรดาบริษัทที่ปรึกษา กิจการรับเหมาก่อสร้าง กิจการอสังหาริมทรัพย์ ฯลฯ และหนี้กองโตที่รออยู่ให้ใช้กันชั่วลูกชั่วหลาน

เหล่านี้ล้วนแต่เป็นข้อครหาที่บังเกิดขึ้นทั้งสิ้น

การพิสูจน์ความถูกผิดจึงต้องรอศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัย ท่ามกลางการปลุกกระแสว่ามีธงบ้าง ลำเอียงบ้าง หรือสองมาตรฐานบ้าง

หรือพูดง่ายๆ จะไม่ยอมรับการตัดสินของศาลรัฐธรรมนูญอีกแล้ว

บ้านเมืองต้องการพฤติกรรมเหล่านี้หรือ ช่วยตอบดังๆ หน่อยเถอะ

หรือต้องเป่านกหวีดยาววววว....แบบไม่ยอมหยุด