เล่นงิ้วสต๊อกข้าว

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สต๊อกข้าวจำนวนมหาศาลที่กองเป็นภูเขาเลากา ว่าไปแล้วไม่ต่างจากขุมทองแม้แต่น้อย

ข้าวสารที่เก็บไว้นอกจากต้นทุนค่าข้าวเปลือกแล้ว จะต้องมีต้นทุนค่าสี การแปรสภาพ ค่าฝากเก็บ ฯลฯ โดยเท่าที่ประเมินจะมีต้นทุนอยู่ประมาณ 2.4 หมื่นบาทต่อตันขึ้นไป สุดแล้วแต่ฝากเก็บนานหรือไม่นาน

ปัญหาที่ยังเป็นข้อสงสัยประการแรกก็คือ สต๊อกข้าวทั้งหมดมีเท่าใดแน่ เนื่องจากปริมาณข้าวจะเป็นที่มาของงบประมาณในการจำนำ ค่าสี และค่าฝากเก็บรายเดือน ฯลฯ อีกบานตะเกียง

ยิ่งมีข้าวมาก เงินที่เบิกก็จะมาก ยิ่งเก็บนาน เงินค่าฝากเก็บก็จะเพิ่มขึ้น

นั่น ...เป็นแค่น้ำจิ้มของผลประโยชน์มหาศาลที่กระจายออกมา

แต่ที่น่าตกใจกลายเป็นเล่นงิ้วผ่องถ่ายขายข้าวที่มีอยู่อย่างคาดไม่ถึง

วิธีการก็คือจะมีการประชุม และระบุว่าข้าวที่เก็บเป็นข้าวเก่า ข้าวเสื่อมคุณภาพ จึงต้องขอตัดจำหน่ายในราคาถูก ในสภาพของชำรุด เสียหาย

อย่างต้นทุนที่ข้าวสารที่ตันละ 2.4 หมื่นบาท เมื่อเป็นของเสื่อม ของชำรุด ก็ขอขายที่ตันละ 7,600 บาท ขาดทุนทันทีตันละ 1.64 หมื่นบาท

แต่มันยังไม่จบเท่านั้น

เพราะถัดมาไม่นานก็มีการประชุมกันอีกรอบ และมีข้อเสนอใหม่อีกว่า ข้าวเดิมที่ตัดเป็นข้าวเก่า ข้าวเสื่อม หลังจากไปสำรวจแล้วก็กลายเป็นข้าวเสียหายทั้งหมด

ดังนั้น จึงขอแปรสภาพข้าวเสื่อม เป็นข้าวที่เสียหายและตัดทิ้งไปจากบัญชี

ส่วนข้าวที่จะนำไปขายในสภาพข้าวเสื่อม ก็ขอเอาข้าวในสต๊อกของใหม่ มาทดแทน

นี่แหละ 2 เด้งทันที

เด้งแรกก็คือ การแจ้งเอาสต๊อกข้าวบางส่วนแทงเป็นข้าวเก่า เป็นข้าวเสื่อมคุณภาพ เพื่อขายราคาต่ำกว่าทุน

เมื่อสำเร็จก็มาเด้งที่ 2 โดยระบุว่าที่เคยคิดไว้เป็นข้าวเสื่อม แท้ที่จริงเป็นข้าวที่เสียหายทั้งหมด จึงขอตัดบัญชีทิ้ง และเอาสต๊อกของใหม่มาแทนที่เป็นข้าวเสื่อมของเดิมที่เคยอนุมัติไว้

ลองไปตรวจสอบเถอะ ว่าจริงหรือไม่จริง

โดยเฉพาะสิ่งที่น่าคิดก็คือ ข้าวที่บอกว่าเป็นข้าวเก่า เสื่อมคุณภาพ จนถึงเป็นข้าวที่เสียหายทั้งหมด มันจริงหรือ และหมดสภาพความเป็นข้าวแล้วหรืออย่างไร

ถัดมาข้าวดังกล่าว ถูกนำไปแปรสภาพอย่างไร ขายทิ้ง เอาไปถมดิน

ที่สำคัญ ใครเป็นผู้ดำเนินการ ใครได้ประโยชน์

เหล่านี้เป็นสิ่งที่ต้องทำความจริงให้ปรากฏ เปิดเผยสู่สาธารณะในขั้นตอนทั้งหมด เลิกปิดบังอำพรางเหมือนกับที่ผ่านๆ มา

ขอโทษทีเถอะ อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้โดยเด็ดขาด