สองมือไม่พอแล้ว

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

หายเงียบไปนาน จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาได้ กับมาตรการคุมอาหารจานด่วน เมื่อคณะอนุกรรมการกำกับดูแลราคาอาหารปรุงสำเร็จ กระทรวงพาณิชย์ มีมติเห็นชอบให้คุมราคาอาหาร 7 ชนิด

อาหารทั้งหมดแบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่

กลุ่มแรก คุมราคาไม่เกินจานละ 30 บาท ได้แก่ ข้าวผัดหมูหรือไก่ ข้าวผัดกะเพราหมูหรือไก่ ข้าวราดแกง 12 อย่าง ก๋วยเตี๋ยวหมูหรือไก่ และข้าวไข่พะโล้

กลุ่มที่ 2 คุมราคาไม่เกิน 25 บาท คือ ข้าวไข่เจียว และโจ๊กหมูหรือไก่ ให้ขายไม่เกิน 20 บาท

มาตรการดังกล่าวจะบังคับใน 38 จังหวัด ทั้งกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด โดยที่เป็นเป้าหมาย คือ มีร้านค้าขายอาหารเกิน 30 บาท เป็นส่วนใหญ่ และประชาชนใช้จ่ายเงินในสัดส่วนเกิน 10% จากรายได้ที่มีอยู่

นี่แหละ จะฮาก็ฮาไม่ออก

มันเหมือนย้อนเวลาหาอดีต ไปสู่ยุคโน้นใกล้เคียงกับมนุษย์หินที่ยังมีความคิดคุมราคาอยู่ร่ำไป โดยเฉพาะการทะเล่อทะล่าคุมราคาในสภาพที่บ้านเมืองปกติสุข ไม่มีสงคราม หรือความอดอยาก

การคุมราคาใช้ไม่ได้ผลหรอก ถ้าอยากทำให้ของถูกต้อง ใช้กลไกราคาเข้ามาแทรกแซงหลายๆ ด้าน

ปัญหาการคุมราคาอย่างแรกก็คือ ไม่มีปัญญาไปตรวจสอบได้หมด

ใครจะไปนั่งตรวจสอบร้านอาหารทุกร้าน

หรือถ้าคุมราคาได้ ก็จะทำให้เกิดการลดปริมาณและคุณภาพลง

กระทรวงพาณิชย์ตรวจสอบอาหารทุกจาน ว่ามีปริมาณเนื้อหมู ปริมาณเนื้อไก่ ปริมาณข้าว ได้หรือ

จะเอาใคร เทวดาที่ไหนไปตรวจ

นอกจากนั้น การคุมอาหารจานด่วน จะบังคับเฉพาะร้านอาหาร ศูนย์อาหารในตลาดสด ในห้างค้าปลีก ในอาคารและสถานที่ราชการ สถานีบริการน้ำมัน สถานีขนส่งโดยสารสาธารณะ

แต่หาบเร่ แผงลอย ภัตตาคาร ร้านอาหารที่มีบริการพิเศษ ร้านอาหารในแหล่งท่องเที่ยวและบันเทิง ไม่ควบคุม

หลายมาตรฐาน ลักลั่นไปหมด

ก็ต้องดูต่อไป บุญทรง เตริยาภิรมย์ รมว.พาณิชย์ จะว่าอย่างไร ในฐานะที่เคยผลักดันเสนอเรื่องการคุมอาหารจานด่วนเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรีมาแล้วแต่ไม่ผ่าน

และอีกคนคือ กิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรีและ รมว.คลัง ที่เคยแสดงความไม่เห็นด้วยกับการคุมราคาอาหารจานด่วน และย้ำเรื่องนี้ไม่ต้องเสนอ ครม.อีก

นี่แหละ ความพิลึกพิลั่นในนโยบายเศรษฐกิจยุคคุมราคาข้าวแกง

เห็นแล้ว แค่เอามือก่ายหน้าผากคงไม่พอเสียละมั่ง!!!