ฉบับสุดท้ายที่จะเก็บไว้ในห้องนอน

ผมเขียนบทความให้โพสต์ทูเดย์ติดต่อกันหลายปี หากนับเป็นจำนวนคงเกินร้อยบทความ ในร้อยบทความนี้กล่าวถึงเรื่องทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะทะเลเป็นหลัก เพราะอยากให้คนไทยทราบสถานการณ์ แนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน และสำคัญสุดคือ “ความหวัง”

ความหวังที่เราจะเห็นทะเลไทยในยุคลูกหลาน สวยขึ้น สะอาดขึ้น มีกุ้งหอยปูปลามากขึ้น เพียงพอต่อความต้องการของคนในชาติ เพียงพอต่อการส่งออกเพื่อเลี้ยงประชากรโลก เพียงพอต่อการทำให้ชาวต่างชาติร้องว้าวๆ และอยากกลับมาเที่ยวเมืองไทยซ้ำสองซ้ำสามและอีกหลายซ้ำ

ทุกบทความที่เขียนไปบรรลุจุดประสงค์มากน้อยต่างกัน แต่ที่สำคัญคือทุกเรื่องสร้างอะไรบางอย่างให้เกิดขึ้น สร้างการรับรู้ให้คุณผู้อ่าน สร้างการค้นคว้าหาข้อมูล การคิดวิเคราะห์ การหาทางออกให้ผมผู้เป็นนักเขียน

คงปฏิเสธไม่ได้ว่าหลายเรื่องที่เกิดขึ้นในทะเลไทยในวันนี้ เรื่องดีๆ ที่ทำให้พวกเรายิ้มได้เช่น การทวงคืนเงินค่าเข้าอุทยาน การปิดเกาะตาชัย การฟื้นฟูอ่าวมาหยา การผลักดันสัตว์ทะเลหายาก 4 ชนิดจนกลายเป็นสัตว์สงวน ฯลฯ มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความที่ผมเขียนในโพสต์ทูเดย์ และมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ
ผู้อ่านทุกท่าน

เพราะผมไม่เคยคิดว่า สื่อเป็นเพียงแค่สื่อ หนังสือพิมพ์อ่านจบแล้วก็จบกัน ผมมั่นใจว่ามีอะไรอยู่มากกว่านั้น และตลอดเวลาการเขียนอันยาวนานให้โพสต์ทูเดย์ ผมยิ่งมั่นใจในสิ่งที่เชื่อเสมอมา แม้กระดาษหนังสือพิมพ์จะถูกรีไซเคิล แต่บางอย่างจากทุกๆ บทความ จากทุกๆข่าว เหลือร่องรอยไว้ในความทรงจำของเรา กลายเป็นส่วนหนึ่งของความคิดเรา และกลายเป็นเสี้ยวหนึ่งของการกระทำของเรา

สื่อมวลชนที่สามารถทำได้ถึงขนาดนั้น ถือว่าทำหน้าที่สื่อลุล่วงไปทุกประการ ไม่เกี่ยวกับการคงอยู่หรือจากไป ไม่เกี่ยวกับรายได้หรือรายจ่าย ไม่เกี่ยวกับว่าเข้าสู่ยุคแห่งความเปลี่ยนแปลงใดๆ เพราะโลกเรามีทั้งมองไปข้างหน้าและมองย้อนหลังกลับมา เชื่อว่าทุกคนที่เคยร่วมทำโพสต์ทูเดย์ ทุกคนที่เคยอ่านโพสต์ทูเดย์ จะมองย้อนหลังกลับมาด้วยความอาวรณ์ และด้วยความภาคภูมิใจ

ผมเป็นคอลัมนิสต์มาร่วม 30 ปี นับจากเขียนลงหนังสือพิมพ์เล่มแรก และวันนี้คงทำหน้าที่เป็นคอลัมนิสต์ในหน้าหนังสือพิมพ์เป็นครั้งสุดท้าย เป็นย่อหน้าท้ายๆ บอกได้ว่าน้ำตาซึมระหว่างที่กำลังเขียนอยู่ เพราะมันโหยหาอาวรณ์ถึงหน้ากระดาษที่เปิดไปทีละหน้า ใจเต้นเมื่อพลิกมาถึงหน้าที่มีเรื่องของเรา ใจเต้นหนักเมื่ออ่านเรื่องของเรา จินตนาการไปถึงคุณผู้อ่านอีกหลายพันที่กำลังอ่านอยู่เฉกเช่นเดียวกับเรา

อวยพรให้ทุกคนในโพสต์ทูเดย์เดินต่อไปตามเส้นทางที่คาดหวังไว้ และอยากบอกจากใจว่าจงเชิดหน้าเถิด ภูมิใจในตัวเองเถิด และมีรอยยิ้มต่อไปเถิด

ไม่ว่าโลกในอนาคตจะเป็นเช่นใด รากฐานในอดีตส่วนหนึ่งเกิดมาจากข่าวที่ซื่อตรง มาจากมุมมองอันหลากหลายของคอลัมนิสต์น้อยใหญ่ มาจากหน้ากระดาษที่คนเปิดอ่านทีละแผ่น

ภาคภูมิใจที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนเขียนเรื่องลงหนังสือพิมพ์ที่ดีที่สุดฉบับหนึ่งของเมืองไทย และจะยิ้มเสมอเมื่อมองเห็นโพสต์ทูเดย์เล่มสุดท้ายที่ผมจะเก็บไว้ในห้องนอน