มีหรือไม่มี

โดย กันติพิชญ์ ใจบุญ 

ผมนั่งคุยกับเพื่อนสนิทว่า ทำไมอัตราการเกิดของคนมันถึงได้น้อยจัง (วะ)

เพราะมาดูกันจริงๆ แล้วการเกิดของคนมันน้อย ก็กระทบกับหลายส่วนด้วยกัน ทั้งการพัฒนาประเทศชาติ เศรษฐกิจ กำลังหลักของชาติในอนาคตก็จะถดถอยลดน้อยลง

เมื่อเล็งเห็นผลข้างหน้า ก็คุยกันต่อถึงสาเหตุว่าทำไมคนไม่อยากมีลูก

คำตอบที่ได้มาก็หลากหลาย ทั้งเรื่องเศรษฐกิจในปัจจุบันมันไม่เอื้อ เงินในกระเป๋าก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ลำพังอยู่กับผัวหรืออยู่กับเมียเงินเดือนรายได้ประทังชีวิตก็แทบหมดสิ้น นี่ถ้ามีลูกเข้ามาเพิ่มจะทำอย่างไร

หาอะไรเลี้ยงเขาให้ได้ดิบได้ดี

อีกเหตุผลอันน่าสนใจที่ได้มาในวงเสวนา คือการแข่งขันในยุคนี้ และแนวโน้มในอนาคตมีอัตราที่สูงไม่น้อย ฟันน้ำนมยังไม่หลุดดีก็ต้องเริ่มแข่งขันกันแล้ว ทั้งสอบเข้าเรียน ป.1 พ่อแม่เอาลูกเด็กเล็กแดงไปติวกวดวิชากันสนั่นหวั่นไหว ยัดเงินยัดทองเพื่อหวังว่าโรงเรียนดีจะสร้างความสุขให้กับลูกน้อย

ความเครียดของเด็กที่เกิดขึ้นโดยที่พ่อแม่ไม่เห็น แต่คนทั่วไปเห็น อาจเป็นอีกเหตุผลที่ไม่อยากจะสร้างเด็กขึ้นมา หากตัวพ่อและแม่เองยังไม่อาจควบคุมความต้องการส่วนตัวที่เตรียมยัดให้กับลูกตัวเองได้

และอีกเหตุผลที่ได้จากเพื่อน ก็ด้วยสังคมยุคนี้ที่เด็กน้อยช่างร้อนแรงน่ากลัวเหลือเกิน ทั้งการใช้ชีวิต รูปแบบของความต้องการอันส่งผลต่อพฤติกรรมที่หลากหลายในลักษณะที่ไม่เหมาะสม ทั้งผ่านโลกออนไลน์ การขายของแบบวาบหวิว เหล่าเด็กแว้นรวมตัวแสดงพลัง

หรือแม้แต่ภัยคุกคามที่โลกยุคใหม่ประเคนให้พร้อมสรรพหลากหลายรูปแบบ

ภาพต่างๆ ที่แพร่หลายบนโลกออนไลน์ การใช้ชีวิตของเด็กยุคใหม่ที่ยังไม่มีเกราะอันแข็งแกร่งจะประคองตัวเอง ก็ทำให้สังคมได้เห็นภาพทั้งลามกอนาจาร การทะเลาะวิวาทที่รุนแรงขึ้นด้วยการใช้อาวุธ การกระทำชำเราเด็กต่างๆ นานา

สังคมเป็นแบบนี้มันก็ไม่แปลกที่คนจะไม่มีลูกกัน เพราะเกิดความหวาดกลัวต่างๆ ในอนาคตที่อาจจะต้องประสบพบเจอ แต่กระนั้น ลูกก็ยังคงเป็นหนึ่งในความหวังของใครหลายคู่ ที่ต้องการให้เขาเกิดขึ้นมาเพื่อมาเติมเต็มชีวิต

เพราะเด็กคือพลังใจ พลังชีวิต ที่สร้างสรรค์ให้ผู้ใหญ่ในครอบครัว พ่อแม่ผู้ปกครอง มีแรงฮึดจะต่อสู้กับสังคมเพื่อหาทางเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุด

เพราะเขาคือรางวัล

บางคู่ครองตั้งใจจะมีลูกให้ได้ แต่อุปสรรคร่างกาย ความไม่พร้อมในเรื่องที่มองไม่เห็นก็ทำให้ผลสัมฤทธิ์ไม่เกิดเป็นรูปธรรม ได้แต่ฝันถึงลูกน้อยในอนาคต

เมื่อไม่มา และไม่มี พยายามเข้าหลายปี ก็กลายเป็นวาทะตอบโต้โยนความผิดกันไปมาระหว่างคู่ครอง

“เธอแหละแย่ ร่างกายไม่ดี กินแต่เหล้า สูบบุหรี่”

“เธอสิแย่ พกพาแต่ความเครียดกลับมาบ้าน ลูกที่ไหนจะอยากมาเกิดด้วย”

“เราต้องไปทำกิฟต์ ต้องเอาให้ได้ เสียเท่าไหร่เท่ากัน”

เพราะความที่อยากมีบังตาไว้หลายคู่ การทะเลาะเบาะแว้งภายในครอบครัวจึงเกิดขึ้น บางคู่รุนแรงถึงขั้นแยกทาง บางคู่เมื่อพูดถึงก็โทษกันไม่จบสิ้น

แต่ก็หลงลืมว่าการมีลูกเป็นวิถีทางธรรมชาติอย่างหนึ่ง ยิ่งไม่ได้ก็ยิ่งทะเลาะกัน ก็เลยอาจเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้การเกิดมันยิ่งน้อยลงไปใหญ่

คุยกันกับเพื่อนจนออกรสออกชาติ จนเลยเถิดไปถึงเรื่องลามกต่างๆ ที่อาจส่งผลให้คนไม่อยากมีลูก

บทสรุปจากวงสนทนา ก็ได้คำตอบ ณ ตรงนั้นว่า ปัญหาสังคมมันเยอะแยะไปหมดจนทำให้หวาดกลัว ก็พักเรื่องมีลูกไว้ก่อนดีกว่า

แต่ไม่รู้ว่าเอาคำตอบไปให้คนที่บ้าน ผมจะโดนด่าหรือไม่