ทำความเข้าใจ Short Options

Short Options มีความแตกต่างจากการ Long Options อย่างไร และทำไมผู้ลงทุนถึงยอมเป็นฝั่งขายและจะมีค่าใช้จ่ายหรือต้นทุนอะไรบ้าง และความแตกต่างระหว่างการ Long และ Short Options

เมื่อมีผู้ซื้อ Options ย่อมมีผู้ขาย Options และ Options มีด้วยกัน 2 ประเภท คือ Call และ Put Options จึงจำแนกการลงทุนใน Options ได้ 4 แบบ คือ ผู้ซื้อ Call ผู้ซื้อ Put ผู้ขาย Call และผู้ขาย Put สำหรับผู้ซื้อ Options จะต้องจ่ายค่าพรีเมียมเพื่อให้ได้สิทธิหรือได้โอกาสเลือกในการที่จะซื้อหรือขายหุ้นในราคาที่ตกลงกันในอนาคต ในทางตรงกันข้ามผู้ขายสิทธิหรือผู้ที่ Short Options จะเหมือนผู้ขายประกัน กล่าวคือมีความรับผิดชอบที่จะต้องขายหรือซื้อหุ้นหากมีผู้ซื้อ Options มาใช้สิทธิในวันที่สัญญาหมดอายุ เพราะได้รับเงินจากผู้ซื้อตั้งแต่แรกแล้ว

ในกรณีที่ผู้ซื้อ Call Options จ่ายค่าพรีเมียมให้ผู้ขาย 200 บาท เพื่อได้รับสิทธิในการซื้อหุ้นตัวหนึ่งที่ราคา 50 บาท เมื่อถึงวันหมดอายุหากผู้ซื้อสิทธิ Call ยังไม่ได้ปิดสัญญาไปก่อนแล้วราคาของหุ้นขยับขึ้นเป็น 60 บาท ผู้ซื้อย่อมต้องการใช้สิทธิในการซื้อหุ้นที่ 50 บาท เพราะจะได้กำไรจากการนำหุ้นมาขายต่อทันที 10 บาท ซึ่งผู้ขายก็ต้องยอมขายหุ้นนี้ให้แก่ผู้ซื้อที่ราคา 50 บาท

ในกรณี Put ผู้ซื้อ Put Options จ่ายค่าพรีเมียม 200 บาทให้แก่ผู้ขาย เพื่อได้สิทธิในการขายหุ้นตัวหนึ่งที่ราคา 50 บาท เมื่อถึงวันหมดอายุหากผู้ซื้อสิทธิ Put ยังไม่ได้ปิดสัญญาไปก่อนแล้วราคาของหุ้นลงเป็น 40 บาท ผู้ซื้อย่อมต้องการใช้สิทธิในการขายหุ้นที่ 50 บาทกับผู้ขาย และผู้ขายสิทธินี้ต้องยอมรับที่จะซื้อหุ้นนี้จากผู้ซื้อที่ราคา 50 บาท

ผู้ขาย Options ต้องรับความเสี่ยงหากราคาหุ้นนั้นขยับสูง (Short Call) หรือต่ำกว่า (Short Put) ราคาใช้สิทธิที่ตกลงกันไว้เพื่อแลกกับค่าพรีเมียมที่ได้รับมา ผู้ขาย Options ได้เปรียบจากเวลา หากราคาหุ้นไม่ทะลุผ่านราคาใช้สิทธิ ยิ่งเข้าใกล้วันหมดอายุ โอกาสในการใช้สิทธิของผู้ซื้อจะลดลง

ผู้ขาย Options ยังเป็นผู้ตั้งราคาพรีเมียมบนตลาด ซึ่งในช่วงที่ราคาหุ้นอ้างอิงผันผวนมาก ผู้ขายจะตั้งราคาพรีเมียมสูง ส่วนมากมักจะขายที่ราคาสูงกว่าความผันผวนที่เกิดขึ้นจริงเสมอ เนื่องจากผู้ขายมองว่าต้องรับความเสี่ยงจากความผันผวนที่อาจจะเกิด ผู้ซื้อ Options จะมีต้นทุนในการถือสิทธิสูง จ่ายพรีเมียมแพงขึ้น ซึ่งหากพรีเมียมที่ตั้งไว้สูงพอจะทำให้ผู้ขาย Options ได้เปรียบในช่วงที่ความผันผวนเกิดขึ้นจริงน้อยกว่าความผันผวนที่คาดการณ์และมีผู้ซื้อสิทธิดังกล่าวไป

เหตุการณ์ดังกล่าวมักจะเกิดขึ้นบ่อยในช่วงที่ตลาดกลัว มีความผันผวนมากขึ้น ความเสี่ยงจะถูกลดไป เพราะ Options ใกล้หมดอายุ ทำให้ราคา Options ลดลงตามเวลา เพราะผู้ซื้อจะใช้สิทธิตัวเองลดลง

หากเป็นผู้ขาย Options จะต้องวางหลักประกัน หรือ Initial Margin (IM) กับโบรกเกอร์อีกด้วย ซึ่งคำว่ามาร์จิ้น เป็นหลักประกันที่เรียกเก็บในกรณีที่ผู้ลงทุนมีสถานะขาย Options เนื่องจากผู้ขาย Options มีความเสี่ยงจากการขาดทุนได้ไม่จำกัด แต่ผู้ซื้อ Options ไม่มีความเสี่ยงเพิ่มหลังจากซื้อ Options ไปแล้ว จึงไม่ต้องวางมาร์จิ้น แต่จ่ายแค่ค่าพรีเมียมในตอนแรก

การที่โบรกเกอร์เรียกเก็บหลักประกันเพียงส่วนเดียวจากผู้ขาย Options ไม่ได้หมายความว่าจะครอบคลุมความเสี่ยงทั้งหมด เพราะหากตลาดเคลื่อนที่สวนกับทางผู้ขาย Options จนผู้ขายขาดทุนสะสมเกินจุดจุดหนึ่ง โบรกเกอร์จะเรียกเก็บหลักประกันเพิ่ม

เทรด Options มีทางเลือกแก่ผู้ลงทุน 4 ทาง โดยรับความเสี่ยงต่างกัน ผู้ซื้อ Call Options ยอมที่จะจ่ายพรีเมียม (Debit) และหวังว่าราคาหุ้นจะขึ้นสูงกว่าราคาใช้สิทธิก่อนถึงวันหมดอายุ ผู้ซื้อ Put Options ยอมที่จะจ่ายพรีเมียม (Debit) และหวังว่าราคาหุ้นจะลงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิก่อนถึงวันหมดอายุ ผู้ขาย Call Options ขอรับเงินก่อน (Credit) เพื่อหวังว่าราคาหุ้นจะขยับอยู่ต่ำกว่าราคาใช้สิทธิก่อนถึงวันหมดอายุ และผู้ขาย Put Options ขอรับเงินก่อน (Credit) หวังว่าราคาหุ้นจะขยับอยู่เหนือกว่าราคาใช้สิทธิก่อนถึงวันหมดอายุ

ความแตกต่างของซื้อหรือขาย Options ไม่ว่าจะเป็น Call หรือ Put คือ ผู้ซื้อจะต้องจ่ายหรือเดบิตพรีเมียมเพื่อให้ได้สิทธิ (ทางเลือก) ในการซื้อหรือขาย ณ ราคาที่ตกลงกันไว้ ผู้ขายได้รับเครดิตพรีเมียมแต่ต้องนำเงินมาวางหลักประกัน (IM) กับโบรกเกอร์ และการปิดสถานะโดยการสร้างสถานะตรงกันข้ามกับผู้ลงทุนอื่นในตลาดได้โดยไม่ต้องรอถึงวันหมดอายุ