เลี้ยงลูกเห็นโลก

โดย พรทิพย์ ฝนหว่านไฟ เครือข่ายพุทธิกา http://www.budnet.org

บ่ายแก่ๆ แม่มองลอดหน้าต่างจากห้องทำงาน เพราะได้ยินเสียงเด็กๆ เล่นกันที่ลานด้านหน้าสำนักงาน พวกเขากำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน แม่เดาจากเสียงหัวเราะที่ดังเป็นครั้งคราวของพวกเขา

แม่นั่งนิ่งฟังเสียงนั้นด้วยความสุข พลางนึก-แท้จริงแล้วพี่กับน้องคู่นี้ก็ดูแลและเล่นด้วยกันได้ดีนี่นา

ผ่านไปพักใหญ่ แม่ละความสนใจจากเด็กๆ มาจดจ่อกับการงานตรงหน้า เจ้าคนน้องวิ่งมาหาด้วยน้ำตานองหน้า แม่ผละจากงานมาโอบกอดลูกไว้พลางถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ลูกตอบว่า "หนูตีลูกแบดไม่ได้สักลูก หนูทำไม่ได้" เล่าพลางร้องไห้พลาง แม่ปลอบพร้อมบอกว่า "ไหนเราไปลองฝึกกัน ดูสิว่า หนูจะตีได้กี่ลูก"

หลังแม่รู้ถึงสาเหตุแห่งการร้องไห้ของเจ้าตัวเล็กแล้ว เราก็ชวนกันไปฝึกตีแบดที่ลานด้านหน้าสำนักงาน

แม่โยนลูกแบดให้ลูกตีครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าตัวเล็กตีถูกบ้างไม่ถูกบ้าง เมื่อตีถูกแม่ชมเสริมพลัง "เห็นไหมถ้าเรารู้วิธีและมีความพยายามมันก็จะตีถูกและทำได้" เจ้าตัวเล็กยิ้มหน้าบาน

ยามเมื่อตีลูกไม่ถูก แม่ชี้แนะวิธีการพร้อมบอก "ฝึกต่อไปๆ เดี๋ยวก็ทำได้ แม่จะโยนลูกให้หนูจนกว่าจะตีถูก" แม่เห็นความพยายามของลูกจากที่ตีไม่ได้ ก็ค่อยๆ ตีได้ บางทีตีได้ติดต่อกันสองครั้งหล่นที สามครั้งหล่นที ซึ่งแม่ก็พยายามชี้ให้ลูกเห็นถึงผลจากความตั้งใจของเขา เจ้าตัวเล็กแม้ไม่ยิ้มเริงร่า แต่แม่เห็นแววตาที่มุ่งมั่นมั่นใจของลูกได้เกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว

คงไม่ใช่แต่เจ้าตัวเล็ก แม่เองเมื่อกลับมาใคร่ครวญทบทวนตนก็พบสภาวะความมั่นใจถดถอย ศรัทธาตนเองน้อยลง และมักจะบอกตนเองว่า "ฉันมันแย่" "ฉันทำไม่ได้หรอก"

แม่ผ่านเหตุการณ์ที่เป็นความสุขความทุกข์มากกว่าลูก บางความทุกข์ก็ทำให้เราซวนเซ ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะทำใจยอมรับและลุกขึ้นมาเดินต่อได้ แต่กับลูกที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่มากเล่าเขาจะยืนและเดินต่ออย่างมั่นใจได้อย่างไร

แม่มีโอกาสได้อ่านหนังสือ แห่งการงานอันเบิกบาน (Skillful Means) ซึ่งเขียนโดยตาร์ถัง ตุลกู (โสรีช์ โพธิแก้ว แปล) สำนักพิมพ์มูลนิธิโกมลคีมทองจัดพิมพ์ เป็นหนังสือที่แม่ได้อ่านแล้วปลุกพลังชีวิตและความศรัทธาในตนเองได้อย่างน่าอัศจรรย์ จึงขอยกถ้อยความในภาคแรกของหนังสือที่ว่าด้วยแห่งความสำนึกในตน

"เมื่อเรารู้ว่ามันเป็นไปได้ที่จะเสริมสร้างจิตใจอันเสรี เมื่อนั้นเราจะเปิดตนเองออกไปสู่ความเบิกบานและความแข็งแรงและมีความสุขอันลึกล้ำซึ่งอบอวลอยู่รอบๆ ตัวเรา การรู้จักตนเองมากขึ้นจะทำให้ความเข้าใจในชีวิตมีเพิ่มมากขึ้น เราจะงอกงามต่อไปอย่างสวยงามทั้งร่างกายและจิตใจ งานของเรา ครอบครัวของเรา และความสัมพันธ์ระหว่างเรากับทุกสิ่งจะมีความหมายมากขึ้น"

เมื่ออ่านถ้อยความนี้แล้ว ก็ใช่ว่าเราจะทำได้อย่างที่ตัวอักษรเขียนไว้ แม่รู้ว่าจะต้องฝึกฝนตนเองอย่างมากมายในหลายเรื่อง จะว่าไป ต่อให้เราเก่งเรื่องความรู้และทักษะด้านต่างๆ ก็ใช่จะรับประกันได้ว่าเมื่อเราเจอปัญหาหรือความทุกข์แล้วมันจะช่วยเราได้ จิตใจที่ฝึกฝนมาดีแล้วเท่านั้นที่จะนำพาเราพ้นวิกฤตศรัทธาในตนเองและอยู่อย่างเบิกบานมีพลัง

หน้าต่างห้องทำงานของแม่ปิดลงเมื่อเย็นย่ำ แต่ความมุ่งมั่นมั่นใจของลูกได้เติบโตขึ้นอีกก้าวในวันนี้