อย่าให้มันชนะ

โดย กันติพิชญ์ ใจบุญ

วันคืนผ่านพ้นไปตามเวลาของมันอย่างไม่หยุดหย่อน และไม่อนุญาตให้ใครในโลกนี้หยุดมันได้

แต่ความสุขของชายวัยเพียงแค่ 30 ต้นๆ กลับหยุดชะงักมานานนับเดือน

เขาติดอยู่ในช่วงของความทุกข์ที่เขาไม่ได้ก่อ หากแต่มันคือทุกข์ของคนรักที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันมาในระยะเวลาไม่กี่เดือน

บุคลิกที่บูชาความรักไว้เหนือสิ่งอื่นใด ไม่อาจทำให้เขาต้องเพิกเฉยกับความไม่สบายใจที่แทบจะเกิดขึ้นทุกช่วงลมหายใจเข้าออกของเธอ

เธอ...ผู้ต้องสละชีวิตประจำวันออกจากงานประจำที่ทำมาหาเลี้ยงชีพมาหลายปี เพราะความประพฤติที่ทำให้เธอไม่สบายใจจากผู้ร่วมงาน จนท้ายสุดความอดทนก็ขาดสะบั้น เธอตัดสินใจลาออก แต่ออกมาด้วยความทุกข์ใจที่วิ่งวนในความรู้สึกของเธอ

ความสุขจากการได้คบหาดูใจกับคนรักของชายวัย 30 ต้นๆ ที่เริ่มจะสวยงามก็หยุดชะงักลงหลังจากได้แชร์ความทุกข์จากเธอ หญิงผู้เป็นคนรัก

วันคืนผ่านพ้นสำหรับเขาผ่านไปด้วยความทุกข์ เพราะครั้นจะนอนก็เห็นแฟนเอามือก่ายหน้าผาก ทุกข์ใจกับเรื่องที่ได้ก่อขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่เกิดจากความฉิบหายของคนอื่นทำให้เธอแทบจะไม่ได้กินไม่ได้นอน

เขาเลือกความเมามาหล่อเลี้ยงหัวใจ และหวังเพียงให้มันกดความทุกข์เอาไว้บ้าง ไม่ใช่ออกมาวิ่งเล่นพาดผ่านไปทั่วทุกวินาทีของชีวิต

น้ำสีอำพันผ่านไปหลายแก้วและหลายคืน เขาเปรยกับคนอื่นๆ ที่สนิทสนมและพอจะปรึกษาปัญหาเรื่องนี้ได้ หลายคนได้แต่รับฟัง และหลายคนอีกเช่นกันก็พยายามหาทางแก้ไข

แต่สันดานลูกผู้ชายในก้นบึ้งลึกๆ ของเขา เขาอยากใช้กำลังทำเรื่องนี้ให้มันจบ จินตนาการภาพที่ออกมาพร้อมกับคำพูดว่าจะบุกไปถึงที่นั้น ที่ๆ มัน คนที่ทำให้คนรักอยู่ด้วยความทุกข์ใจ แล้วเข้าไปกระทืบเลย ผลลัพธ์ดีไหม

"คงจะสะใจน่าดู แล้วก็ให้มันจบๆ ไป" เขาบอกเพื่อน

แต่เสียงก่นด่าตามมาหลังคำถามและคำตอบของเขา เมื่อเพื่อนปฏิเสธที่จะให้เลือกวิธีการที่เขาคิดเพื่อแก้ปัญหา คำปลอบ และทางออกที่ตามมาคือ "ให้มึงใจเย็นๆ"

ผมเองพูดคำนี้ออกไปว่าให้ใจเย็น แต่แวบต่อมากลับมานั่งคิดว่าหากเป็นผมเองที่กำลังประสบปัญหาทุกข์ใจนี้อย่างที่เพื่อนผมต้องเผชิญ ผมเองจะทำอย่างไร จะ "ใจเย็นๆ" อย่างที่เพื่อนๆ ได้บอกไว้หรือเปล่า หรือมันมาจนสุดทางในการไขว่คว้าหาทางออกแล้ว จึงเลือกการแตกหักเป็นประตูบานสุดท้ายให้ผ่านความทุกข์

กลายเป็นผมเองที่ตอบคำถามนี้ไม่ได้

วันคืนที่ผ่านพ้นทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอนานนับเดือน ขณะที่ความเมามายจากการกำหนดของคนที่ทุกข์ใจเอง ก็ทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอด้วยเช่นกัน

หากแต่ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นสำหรับเขา ชายในวัย 30 ต้นๆ เมื่อเขาเลือกจะหยุดความทุกข์ด้วยการจับมือคนรักเดินหน้าใช้ชีวิตต่อไป และแสวงหาความสุขร่วมกันในแต่ละย่างก้าวซ้ายขวาที่ขนาบข้างด้วยการมีกันและกัน

เขาเลือกสิ่งนี้เพราะน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสอง

แม้ความทุกข์ที่ผ่านมายังคงไม่อาจลบเลือน จากการถูกว่าร้ายนินทาในสังคมของคนที่ไม่เข้าใจเนื้อแท้ของปัญหา และกล่าวหาว่าเธอและเขานี่แหละ คือคนที่สร้างความฉิบหายให้เกิดขึ้นเองและกระทบกระเทือนไปยังคนอื่น

ความทุกข์ที่ไม่ได้ก่อและเก็บงำความจริงไว้ในใจไว้กับตัวเอง เขารู้ซึ้งว่าไม่อาจทวงหาความยุติธรรมได้จากที่ไหน ในเมื่อความเป็นจริงมันแทบจะหาไม่เจอได้ง่ายๆ ในสังคมเมืองกรุงที่คนนับล้านคงเชื่อว่าการหลอกลวงและอำนาจ ย่อมเป็นใหญ่เหนือสิ่งใด

แต่คงไม่รู้ว่าสิ่งที่เหนือกว่า คือ ความ เข้มแข็งของเขาและเธอ ที่มันนำพาให้ก้าวพ้นสิ่งสกปรกที่มากหลาย

เขาเลือกหาความสุข และขณะเดียวกันก็ปล่อยให้ความทุกข์ทำหน้าที่ของมันต่อไป เพียงแต่ไม่ทับถมให้มากขึ้น

เพราะเขารู้ดีว่าห้ามมันคงไม่ได้กับไอ้ความทุกข์บ้าๆ ที่เขาและเธอไม่ได้ก่อมันขึ้นมา

เปลี่ยนความคิดและเลือกทำด้วยความสุข ชัยชนะก็ลอยขึ้นมาตรงหน้าเขาเอง

เพราะข้างหน้าเขา คือภาพของหญิง คนรัก ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม