ชีวิตผูกติด สมาร์ทโฟน

โดย...ชัชวาล สังคีตตระการ

ในวงสนทนาหนึ่ง ผมและเพื่อนๆ อีกสองสามคน คุยกันเรื่องโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ แต่ละคนก็นำเสนอข้อดีของรุ่นที่ตัวเองชื่นชอบเปรียบเทียบกัน หลังจากนั้นไม่กี่วัน มีโอกาสตามเพื่อนไปซื้อโทรศัพท์มือถือ ผมพบว่า เวลาแทบทั้งหมดที่ใช้ในการเลือก คือการทดสอบการใช้งานของระบบต่างๆ เช่น การเปิดอ่านเอกสาร ดูเว็บไซต์ ดูหนัง ฟังเพลง การใช้แอพพลิเคชั่น ฯลฯ

แต่ส่วนที่ใช้เวลามากที่สุดราวหนึ่งชั่วโมงกว่า เห็นจะเป็นการทดสอบคุณภาพของกล้อง แต่ใช้เวลาทดสอบการโทรเพียง 17 วินาที (จริงๆ นะ) ทำให้ผมเกิดความคิดแวบขึ้นมาว่า ทุกวันนี้เราไม่ได้ซื้อมือถือเพราะเหตุผลว่าต้องใช้มันเพื่อการโทรหากันอีกต่อไปแล้ว แต่เราพิจารณาจากคุณสมบัติมากมายของมือถือ ซึ่งปัจจุบันคุ้นเคยกับคำว่า “สมาร์ทโฟน” นั่นเอง

ด้วยความที่สมาร์ทโฟนมีความสามารถแทบจะเทียบเท่าคอมพิวเตอร์ พกพาไปไหนมาไหนได้สะดวก การจะเลือกสรรให้ถูกใจจึงมีปัจจัยมากมายในการตัดสิน แทบจะเรียกได้ว่า เมื่อต้องการจะเลือกซื้อมาใช้สักเครื่อง ก็เหมือนเราจะซื้อกล้อง ทีวี และคอมพิวเตอร์ในคราวเดียวกัน แต่คุณสมบัติการโทรซึ่งเคยเป็นปัจจัยหลัก อาจกลายเป็นปัจจัยท้ายๆ ที่เราสนใจ

ชีวิตเราในปัจจุบัน มีเทคโนโลยีนับไม่ถ้วนเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่ตื่นเช้าจนเข้านอน ชีวิตความเป็นอยู่ถูกเทคโนโลยีเข้าแทรกซึมอยู่มากมาย เทคโนโลยีเข้ามาอำนวยความสะดวกให้เราจนเคยชินจนบางครั้งเราก็เผลอหลงลืมไปว่า ในเมื่อสรรพสิ่งไม่จีรังยั่งยืน หากวันหนึ่งเครื่องมืออำนวยความสะดวกเหล่านี้หายไปหรือหยุดทำงาน ชีวิตเราจะดำเนินต่อกันอย่างไรบ้าง ลองนึกถึงความรู้สึกตอนที่เฟซบุ๊กล่ม สัญญาณอินเทอร์เน็ต มือถือล่ม เชื่อว่าหลายคนคงรู้สึกทุรนทุรายพอสมควร

เราอาจต้องคิดเผื่อไว้บ้างก็ดีนะครับ ว่าในยุคที่ข้อมูลแทบทุกสิ่งทุกอย่างถูกบรรจุอยู่ในอุปกรณ์เล็กๆ ที่ใส่ในกระเป๋ากางเกงได้ถ้ามันต้องหายไปหรือหยุดทำงาน เราจะทำอย่างไรต่อดี ลองคิดง่ายๆ สมมติต้องไปทำงานต่างจังหวัดที่ห่างไกลความเจริญ แล้วทำมือถือหาย มีเงินติดตัวแค่ 5 บาท จะติดต่อคนใกล้ชิดอย่างไร ยังจำหมายเลขโทรศัพท์ของเขาเหล่านั้นได้อยู่ไหมครับ