อาหาร(ไม่)ปลอดภัย

โดย...สุรชัย กำพลานนท์วัฒน์

เวลานี้กระแสห่วงใยสุขภาพกำลังมาแรง ผู้บริโภคมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องอาหารการกินมากขึ้น ฝ่ายผู้ผลิตก็ปรับตัวตอบโจทย์ความต้องการของตลาดด้วยการหันมาพัฒนาสินค้าในกลุ่มนี้มากขึ้น โดยสังเกตได้จากสินค้าบนชั้นวางในห้างสรรพสินค้าต่างๆ จะพบว่ากลุ่มสินค้าปลอดสารพิษมีจำนวนมากกว่าสินค้าทั่วไปแล้ว ทั้งๆ ที่ราคาขายก็แพงกว่าหลายเท่า

กลุ่มตลาดบนมีทิศทางการเปลี่ยนแปลงชัดเจน ส่วนกลุ่มตลาดล่างพืชผักผลไม้ในตลาดสดยังเหมือนเดิม เป็นผลผลิตที่ส่งจากไร่นาสวนฟาร์มตรงสู่ผู้บริโภค มาเป็นรถๆ มาเป็นกระสอบ ดูจากภายนอกสวยงามน่ารับประทานไม่แพ้สินค้าในห้างหรู ส่วนจะดีหรือไม่ จะมีอะไรปนเปื้อนหรือไม่ ก็ต้องลุ้นกันเอาเอง

ประเด็นที่น่าห่วงยามนี้ คือเรื่องสารเคมีปนเปื้อนในพืชผักผลไม้อาหารทะเลและเนื้อสัตว์ ผลวิจัยจากหลายสถาบันพบว่าผักผลไม้มากชนิดมีสารพิษจากยาฆ่าแมลง หรือปุ๋ยเคมีตกค้างในระดับสูง จะล้างด้วยด่างทับทิม โซดาไฟ เกลือ หรือน้ำไหลก็ล้างออกแค่บางส่วน อย่างเก่งก็ 60-70% เหลือค้างให้พวกเรากินในอัตราน่ากลัวยิ่ง ผักสวนครัวต้นสวยๆ ใบงามๆ เม็ดโตๆ  ผลไม้ตามฤดูกาลลูกใหญ่ๆ ผิวเรียบเงา ไร้ร่องรอยแมลง เนื้อสัตว์สีสดสวย อาหารทะเลต่างๆ  อยากเตือนว่าไม่ว่าจะวางขายในห้างเย็นฉ่ำหรือในตลาดสดข้างทาง อันตรายแทบจะไม่แตกต่าง สถานที่จัดจำหน่ายหรือราคาขายที่แพงกว่าไม่ได้การันตีว่าจะปลอดภัยมากกว่ากัน

บ้านเราแม้จะมีหน่วยงานขึ้นทะเบียนและออกเครื่องหมายอาหารปลอดภัย เช่น กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ แต่เป็นการตรวจแหล่งปลูกเป็นหลัก ส่วนผลผลิตที่วางขายทางกระทรวงสาธารณสุขจะเป็นผู้ดูแล ซึ่งต้องยอมรับว่าด้วยปริมาณและสถานที่จำหน่ายมากมายทั่วประเทศไหนเลยเจ้าหน้าที่จะสามารถกำกับตรวจสอบได้ทั่วถึง  ยังไม่นับรวมผลิตภัณฑ์สินค้าจากเอสเอ็มอี โอท็อป หรือผลิตภัณฑ์ชุมชนทั่วประเทศอีกหลายแสนรายที่นำผักผลไม้ พืชไร่ ประมง ปศุสัตว์ ผลผลิตทางการเกษตรทั้งหลายใช้เป็นวัตถุดิบหลักแปรรูปทำเป็นสินค้าอาหาร ขนม เครื่องดื่มและอื่นๆ วางขายกันทั่วประเทศ ใครล่ะจะดูแล ใครล่ะจะคอยตรวจตราความปลอดภัย ใครล่ะจะคอยปกป้องคุ้มครองผู้บริโภคคนไทยไม่ต้องเสี่ยงกับการกินสารพิษตกค้างปนเปื้อนในชีวิตประจำวัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เรื่องนี้ภาครัฐน่าจะคุ้มครองป้องกันอย่างจริงจังเพื่อไม่ให้คนไทยต้องเสี่ยงเจ็บป่วยล้มตายด้วยโรคร้ายแรง การเร่งการผลิต เร่งการแปรรูป เร่งสร้างผู้ประกอบการนั้นถือเป็นเรื่องที่ดีแต่อยากให้ตีคู่ดูแลผู้บริโภคอย่างจริงจังไปด้วย ผมเสนอให้รัฐจัดสรรงบประมาณสักก้อน ทำโครงการ...ใส่ใจสุขภาพคนไทย...ขีดเส้นสังคายนาอาหารปลอดภัยกันใหม่ด้วยการสุ่มสำรวจตรวจสินค้าทั้งต้นทาง กลางทาง และปลายทาง สุ่มเป็นหมวดๆ แยกเป็นกลุ่มๆ จัดเป็นโซนนิ่ง ส่งตรวจผลในห้องแล็บให้ละเอียดและวิเคราะห์สังเคราะห์ออกมาตรการ กำหนดแนวทางลดการใช้สารเคมีอย่างจริงจัง มอบหมายหน่วยงานเจ้าภาพให้ชัดเจน รณรงค์ใช้อินทรีย์วัตถุในการผลิตอาหารตามนโยบายของรัฐบาลที่พยายามสร้างประเทศไทยเป็น “เกษตรอินทรีย์”