รัฐใช้งบประมาณอย่างไรให้คุ้มค่า (3)

โดย...กิติชัย เตชะงามเลิศ

บทความตอนที่ 1 ผมได้พูดถึงเรื่องการปฏิรูปการศึกษา สำหรับบทความที่ 2 เป็นเรื่องโลจิสติกส์ แถมพูดไปถึงการจัดระเบียบทางเท้า ส่วนตอนที่ 3 นี้ผมจะพูดถึงเรื่องการส่งเสริมอุตสาหกรรมที่ควรจะทำ

3.การส่งเสริมอุตสาหกรรมต่อเนื่องที่ใช้ผลผลิตทางการเกษตรในประเทศ แทนที่รัฐจะต้องใช้จ่ายเงินจากงบประมาณเป็น 5-6 แสนล้านบาท ทำไมรัฐไม่เอาจำนวนเงินดังกล่าวมาใช้จ่ายดังนี้

3.1 ส่งเสริมอุตสาหกรรมที่ใช้ผลผลิตทางการเกษตรมาแปรรูป กรณียางพาราให้สิทธิส่งเสริมการลงทุนจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (บีโอไอ) แก่อุตสาหกรรมทำถุงยาง ถุงมือยาง ที่นอนยางพารา ฯลฯ ที่มีการใช้ยางพาราในประเทศจำนวนมาก และกีดกันการนำเข้าสินค้าดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการขึ้นอากรนำเข้า หรือตั้งมาตรฐานสินค้านำเข้าให้มีคุณภาพสูงมากๆ และหรือใช้มาตรการตรวจสอบสินค้านำเข้าเหล่านี้ ให้มีขั้นตอนการตรวจผลิตภัณฑ์ที่นานมากขึ้นและยุ่งยากมากขึ้น พยายามใช้มาตรการที่ไม่ใช่ทางภาษีอากร เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหากับประเทศคู่ค้า โดยสิทธิ บีโอไอจะต้องให้สิทธิประโยชน์มากกว่าในปัจจุบัน คือนอกจากไม่เก็บภาษีนำเข้าเครื่องจักร รวมทั้งภาษีเงินได้ใน 5 ปีแรก และรัฐควรจะจัดหาเงินกู้ดอกเบี้ย 0% 3 ปีแรก ระยะเวลาปลอดหนี้ 3 ปี หลังจากนั้นอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ลูกค้าชั้นดีแบบมีกำหนดระยะเวลา (เอ็มแอลอาร์) -3% อีกสัก 2 ปี หลังจากปีที่ 5 อัตราดอกเบี้ยลอยตัวตามอัตราตลาด เพื่อทำให้นักธุรกิจเอกชนเกิดความสนใจ และธุรกิจหลังจากที่ก่อตั้งขึ้นมาจะมีความเข้มแข็ง เนื่องจากไม่มีต้นทุนทางการเงินและภาษีในช่วงแรกๆ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องรับซื้อยางพาราของไทยเท่านั้น

สำหรับข้าวก็ส่งเสริมให้เอกชนที่ทำขนมกรุบกรอบ ให้นำข้าวไปแปรรูปและพัฒนาให้ถูกปากรสชาติของคนไทย และทำให้รสชาติอื่นๆ สำหรับคนชาติต่างๆ เพื่อหวังทางด้านการส่งออก ดูเลย์ที่ทำมาจากมันฝรั่ง ทำไมส่งขายได้ทั่วโลก เรื่องอาหารคนไทยเราไม่แพ้ชาติอื่นๆ เลย ฝรั่งยกย่องอาหารไทยว่ามีรสชาติดี และเป็นอาหารสุขภาพ หรือนำข้าวซึ่งนำไปสกัดเป็นน้ำมันรำข้าว นอกจากใช้ปรุงอาหารแล้ว ยังต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์อาหารเสริม สนับสนุนให้ฝ่ายโภชนาการและทางการแพทย์ทำการวิจัยเพื่อส่งเสริม และเป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ว่า น้ำมันรำข้าวมีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างไร เอาให้มีความนิยมแพร่หลายเหมือนกับที่ฝรั่งมาปั่นหัวเราว่าต้องกินน้ำมันปลาแล้วสุขภาพจะดี

หรือเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมาที่ฮิตระบาดกันไปทั่วโลกเลย จากการที่เหล่าซูเปอร์สตาร์หลายคนให้สัมภาษณ์ถึงประสบการณ์ตรงจากการทานและใช้น้ำมันมะพร้าว จนทำให้ราคามะพร้าวทั่วโลกมีราคาสูงขึ้นมาก จากสมัยก่อนลูกละ 5-10 บาท ปัจจุบันปาเข้าไปลูกละ 25-30 บาท เข้าไปแล้ว และให้บีโอไอคล้ายๆ กับอุตสาหกรรมที่ต่อเนื่องจากยางพารา หรือส่งเสริมโดยการนำผลไม้ไทยอื่นๆ นอกเหนือจากทุเรียน มังคุด ลำไย มะม่วง ฯลฯ ที่คนจีนรู้จักกันดีอยู่แล้ว ให้เขาได้รู้จักและลิ้มรสชาติผลไม้ไทยอื่นๆ โดยจัดเป็นงานแฟร์ผลไม้ไทย แจกให้ทานฟรี ไม่ต้องซื้อ และร่วมกับห้างสรรพสินค้าต่างๆ และซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ ให้ลองชิมผลไม้ไทย จัดอย่างนี้ทั้งปี จัดไปสัก 2-3 ปี ก็น่าจะส่งผลให้เกิดความต้องการจากจีนมากขึ้นเรื่อยๆ ชาวสวนก็จะขายผลไม้ได้ในราคาดี ดูราคาทุเรียนสิครับ ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ราคาขึ้นมาประมาณ 100% เลยทีเดียว ชาวสวนทุเรียนแฮปปี้กันถ้วนหน้า ก็เพราะมีผู้นำเข้าจากจีนมาเหมาทุเรียนเป็นสวนๆ เลย คนไทยก็เลยต้องกินทุเรียนแพงขึ้นเยอะ ไม่เป็นไร คิดว่าช่วยชาวสวนทุเรียนละกัน แค่คนจีน 1% กินผลไม้ไทยวันละ 1-2 ลูก ผลไม้บางอย่างก็ผลิตไม่ทันแล้วครับ แล้วชาติต่อไป น่าจะเป็นอินเดียครับ ประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของโลก ถึงแม้ว่ารายได้ประชากรยังค่อนข้างต่ำแต่เป็นตลาดที่น่าสนใจนะครับผมยังไม่เห็นผลไม้ไทยที่ไปดังหรือเป็นที่นิยมเลยที่อินเดีย ลองให้เขาได้ลิ้มรสชาติของเราแล้ว ไม่แน่นะครับ ตลาดอาจจะใหญ่ขึ้นเป็นอันดับ 2 รองจากจีนเลยก็เป็นได้

รัฐเองก็ต้องดูภาพรวมว่าผลไม้ไทยอะไรที่มีอนาคต (ที่เห็นแน่ๆ คือทุเรียน) ผลไม้อะไรที่เข็นไม่ขึ้น รัฐต้องหันมาส่งเสริมชาวสวนให้ปลูกผลไม้ที่มีอนาคตแทน โดยรัฐจะจัดหาต้นกล้าที่ผ่านการวิจัย และพัฒนาพันธุ์ให้ทนทานต่อศัตรูพืช ให้ผลผลิตที่มีรสชาติดี และมีผลผลิตต่อไร่สูง ให้ชาวสวนที่จะเข้าโครงการเปลี่ยนผลไม้จากผลไม้ไม่มีอนาคตเป็นผลไม้ชนิดที่มีอนาคต และให้เงินอุดหนุนสำหรับ 2-3 ปีแรกแก่ชาวสวนดังกล่าวที่จะไม่มีรายได้ในช่วงแรกๆ ในอัตราที่เหมาะสม โดยรัฐต้องส่งเจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบดูว่ามีการเปลี่ยนพืชที่ปลูกจริงหรือไม่ พร้อมทั้งให้ข้อมูลและสอนวิธีการดูแลต้นไม้ เพราะว่าชาวสวนนั้นๆ อาจจะไม่มีความรู้เกี่ยวข้องกับพืชผลที่นำมาปลูกใหม่ ผลไม้แต่ละชนิดต้องการการดูแลที่แตกต่างกัน ดีกว่าเอาเงินไปจ้างชาวนาให้หยุดทำนาอย่างคราวที่ผ่านมา เนื้อที่หมดแล้วมาอ่านตอนต่อไปในบทความหน้าครับ