เสียสิทธิ

ระหว่างที่ทุกท่านกำลังอ่านคอลัมน์ผมอยู่นี้ ผมกำลังอยู่ระหว่างเดินทางร่วมงานสัมมนา “โลจิสติกส์พลิกโฉมกัมพูชา” ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา จัดโดยความร่วมมือระหว่างหนังสือพิมพ์ในเครือโพสต์ พับลิชชิง สมาคมมิตรภาพไทย-กัมพูชา และบริษัท แอสเซท โปร แมเนจเม้นท์ (เอพีเอ็ม)

วันนี้จึงอยากยกเรื่องธุรกิจต่างชาติที่เข้าไปบุกกัมพูชามาคุยกับทุกท่าน

ปกติเวลาเรานึกถึงการลงทุนในกัมพูชา เรามักนึกถึงอุตสาหกรรมสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มเป็นหลัก เพราะเป็นอุตสาหกรรมที่ผลิตสินค้าส่งออกมากที่สุดของกัมพูชา คิดเป็นสัดส่วนกว่า 80% ของมูลค่าการส่งออกของกัมพูชาทั้งหมด ปี 2557 ปีเดียวส่งออกไปกว่า 5,343 ล้านเหรียญสหรัฐ ได้รับสิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากร (จีเอสพี) จากชาติตะวันตก เป็นอุตสาหกรรมเดียวที่กำหนดอัตราค่าแรงขั้นต่ำไว้ชัดเจน

สะท้อนว่านี่คืออุตสาหกรรมที่ได้รับความสำคัญอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ธุรกิจและอุตสาหกรรมประเภทอื่นก็ยังมีโอกาสในกัมพูชาครับ มีโอกาสมากเสียด้วย จนธุรกิจต่างชาติบางรายชิงตัดหน้าเราไปแล้ว

สำนักข่าวพนมเปญโพสต์ของกัมพูชา รายงานครับว่า มีเชนร้านอาหารชื่อ “ไทยวิลเลจ” ซึ่งเป็นเชนร้านอาหารสัญชาติ “สิงคโปร์” บริการอาหารไทย-จีนแต้จิ๋ว เตรียมเปิดร้านสาขาแรกในกรุงพนมเปญปีหน้า บริเวณใกล้สถานเอกอัครราชทูตจีน ณ กรุงพนมเปญ

ทุกท่านสังเกตเห็น “ความสหประชาชาติ” ของธุรกิจรายนี้หรือไม่ครับ เป็นเชนร้านอาหารสิงคโปร์ แต่ชื่อว่าไทย และบริการอาหารไทย-จีนแต้จิ๋ว

ร้านนี้ไม่ได้เพิ่งเปิดตลาดในกัมพูชาเป็นประเทศแรก แต่เปิดตลาดในเอเชียมาแล้วก่อนหน้านี้ 4 ประเทศ ทั้งสิงคโปร์ จีน อินโดนีเซีย และเวียดนาม

เป็นเรื่องแปลกมั้ยล่ะครับ ทั้งๆ ที่เขาเป็นธุรกิจสิงคโปร์ แต่เขากลับมองเห็นโอกาสของอาหารไทย อาหารจีนแต้จิ๋ว มากกว่าธุรกิจไทยหลายราย มากกว่าจนทำให้สงสัยว่า ไทยไม่ใช่ประเทศที่มีชาวจีนแต้จิ๋วย้ายถิ่นมาอาศัยมากที่สุดประเทศหนึ่งหรอกหรือ

สิ่งที่พูดได้ตอนนี้คือ “เสียดาย” ครับ เสียดายที่เรากำลังปล่อยให้ตัวเอง “เสียสิทธิ” และ “เสียโอกาส” ในประเภทธุรกิจที่ตัวเองน่าจะมีความชำนาญมากกว่าใครๆ

กัมพูชาเป็นประเทศที่เศรษฐกิจกำลังเติบโตครับ เมืองกำลังขยายตัว แม้จำนวนประชากรจะไม่ได้เป็นหลักร้อยล้านคนอย่างอินโดนีเซียหรือฟิลิปปินส์ แต่ก็ยังมีช่องว่างให้ธุรกิจร้านอาหารเติบโต

อยู่ที่ท่านจะเลือกเสียสิทธิต่อไปหรือไม่เท่านั้นครับ