ขีดแข่งขัน ประเทศอาเซียน (2)

โดย...วิมล ปั้นคง

ไทย ได้รับการจัดอันดับอยู่ที่อันดับ 31 ดีขึ้นจากอันดับที่ 37 ในปี 2013-2014 จุดเด่นที่ผลักดันไทยให้มีอันดับดีขึ้น คือ สภาพแวดล้อมเศรษฐกิจมหภาคที่ดีต่อเนื่อง หนี้สาธารณะอยู่ในระดับที่มีเสถียรภาพ เงินเฟ้อต่ำ อัตราการออมสูง ภาคการเงินเข้มแข็งและได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ตลาดมีประสิทธิภาพดีขึ้น แต่ยังมีอุปสรรคขัดขวางการเข้าสู่ตลาดของนักลงทุนต่างประเทศสูง ความท้าทายของไทย คือ
การสร้างเสถียรภาพการเมืองและด้านนโยบายขจัดการทุจริต ลดกฎระเบียบที่ยุ่งยากซับซ้อน เพิ่มการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา พัฒนาการศึกษาให้เห็นผลความสำเร็จ ยกระดับความพร้อมด้านเทคโนโลยี (เก็บข้อมูลก่อนรัฐประหาร 22 พ.ค. 2557)

อินโดนีเซีย อยู่ที่อันดับ 34 จากอันดับ 38 เมื่อปี 2013-2014 โดยเกือบทุกปัจจัยได้รับการจัดอันดับดีขึ้น โครงสร้างพื้นฐานและการเชื่อมโยงได้รับการพัฒนาดีขึ้น การบริหารภาครัฐและเอกชนได้รับการพัฒนาดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง การทุจริตยังคงจำเป็นต้องได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น เช่นเดียวกับตลาดแรงงานที่ยังขาดความยืดหยุ่น บทบาทของสตรียังมีจำกัด การดำเนินธุรกิจมีความซับซ้อน ความพร้อมด้านเทคโนโลยีต่ำ

ฟิลิปปินส์ อยู่ที่อันดับ 52 ดีขึ้นจากอันดับที่ 59 จัดอยู่ในกลุ่มประเทศที่กำลังเปลี่ยนผ่านจากการขับเคลื่อนด้วยปัจจัยการผลิต สู่การขับเคลื่อนด้วยปัจจัยด้านประสิทธิภาพ การปฏิรูปของฟิลิปปินส์ช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ส่งผลให้พื้นฐานเศรษฐกิจดีขึ้น โดยเฉพาะการแก้ปัญหาทุจริตที่รัฐบาลให้ความสำคัญ ประสิทธิภาพการจัดการภาครัฐดีขึ้น ความสามารถรองรับเทคโนโลยีดีขึ้น และเป็นประเทศที่มีศักยภาพรองรับเทคโนโลยี อันดับ 3 รองจากมาเลเซียและไทย แต่โครงสร้างพื้นฐานทั้งสนามบินและท่าเรือยังไม่ค่อยดีมากนัก ตลาดแรงงานยังขาดความยืดหยุ่นและไม่มีพัฒนาการที่ดีขึ้น การก่อการร้ายยังคงเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อต้นทุนการประกอบธุรกิจ

เวียดนาม อยู่ที่อันดับ 68 ดีขึ้นจากอันดับ 70 สมรรถนะของเวียดนามไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนักจากการจัดอันดับปี 2013-2014 เศรษฐกิจขยายตัวสูงต่อเนื่อง ปัจจัยด้านสถาบันสาธารณะดีขึ้น การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาดีขึ้น การแก้ปัญหาการทุจริตดีขึ้น คุณภาพของโครงสร้างพื้นฐานและพลังงานปรับตัวดีขึ้นเพียงเล็กน้อย ตลาดแรงงานอยู่ในอันดับที่ดี ตลาดในประเทศดี แต่ภาคการเงินอ่อนแอและเปราะบาง