เสถียรภาพ-การแข่งขันในตลาดโลก

10 กว่าปีมานี้ ทุกท่านเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรในประเทศ ในภูมิภาค ตลอดจนบนโลกของเราบ้างคะ

เมื่อเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมา สถาบันได้เข้าร่วมสัมมนาหัวข้อ “ความร่วมมือในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก : การรักษาเสถียรภาพและการเติบโตอย่างยั่งยืน” ณ เขตปกครองพิเศษฮ่องกง ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเตรียมรับมือความเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของเศรษฐกิจโลก ในภาวะที่อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและความต้องการนำเข้าสินค้าทั่วโลกมีแนวโน้มชะลอตัวลง

ที่ประชุมหยิบยกหลายประเด็นที่น่าสนใจขึ้นมาคุยกันค่ะ เช่น การสร้างความร่วมมือทางเศรษฐกิจในยุคปัจจุบัน ที่ประชุมมองว่าต้องหันมาใส่ใจเรื่องการอำนวยความสะดวกทางการค้า (Trade Facilitation) มากขึ้น แทนที่จะมัวสนใจเรื่องลดภาษีนำเข้าอย่างเดียวเหมือนที่ผ่านมา สอดคล้องกับข้อมูลจาก World Economic Forum ที่ระบุว่า การลดอุปสรรคทางการค้าภายในห่วงโซ่อุปทานช่วยให้จีดีพีของโลกโตขึ้นได้ถึง 5% และทำให้การค้าระหว่างประเทศเพิ่มขึ้นมากถึง 15%

ขณะเดียวกันก็คุยถึง ทิศทางการแข่งขันรูปแบบใหม่ๆ ภายใต้โลกาภิวัตน์ การแข่งขันในตอนนี้ไม่ใช่เพียงการแย่งตลาด แต่ต้องร่วมกันผลิตด้วย เพราะโลกของเราเดินทางสู่ยุค Global Supply Chain แล้ว

ตัวฮ่องกงเองมองว่า จุดแข็งของเขาคือความพร้อมในประเทศ เช่น โครงสร้างพื้นฐาน ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ระบบการชำระเงิน ตลอดจนความใกล้ชิดกับจีน ทำให้เขาเป็นศูนย์กลางของ Global Supply Chain ได้

อย่างไรก็ตาม ฮ่องกงเองก็ยังหวั่นๆ กับการเติบโตของเมืองเศรษฐกิจในจีน เช่น เซี่ยงไฮ้ เซียะเหมิน กว่างโจว เพราะจะทำให้จีนพึ่งพาฮ่องกงน้อยลง ขณะเดียวกันห่วงโซ่อุปทานจะมีแนวโน้มอิงกับเสถียรภาพและความพร้อมในประเทศด้านต่างๆ ทั้งการเมือง ปัญหาสังคมมากขึ้น ภาครัฐและเอกชนของฮ่องกงจึงหันมาใส่ใจประเด็นเหล่านี้เพิ่มเติม

กล่าวถึงเสถียรภาพและความพร้อมในประเทศแล้ว ก่อนหน้านี้สัก 10 กว่าปี ประเทศไทยของเราก็ขึ้นชื่อในมุมมองของต่างชาติว่า เป็นประเทศที่มีความแข็งแกร่งภายในมากที่สุดในอาเซียน แต่ในช่วง 10 ปีนี้กลับเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม

ไทยกลายเป็นประเทศที่ขึ้นชื่อว่า ภายใน “ไม่มั่นคง”

มี 2 ประเด็นใหญ่ที่ทำให้เขามองว่าเราไม่มั่นคงค่ะ 1.เสถียรภาพทางการเมือง ประเทศเราเปลี่ยนรัฐบาลบ่อย มีชุมนุมประท้วงต่อเนื่อง2.การบริหารจัดการในประเทศ เราถูกมองว่าไม่ได้แก้ไขและจัดการเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง ทั้งการจัดการปัญหาน้ำท่วม ภัยธรรมชาติตลอดจนเรื่องโครงสร้างพื้นฐาน และเรื่องคอร์รัปชั่น

ภาคราชการซึ่งถือเป็นกลไกหลักหนึ่งในการบริหารจัดการประเทศอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในช่วงหลายปีมานี้ เนื่องจากภาคการเมืองไม่มองคนที่ผลงาน แต่เลือกให้รางวัลคนที่ใกล้ชิดหรือคนที่สนองต่อการเมือง ที่สำคัญผู้บริหารจากภาคการเมืองหลายคนไม่ได้สนใจบริหารกระทรวงของตัวเองอย่างเต็มที่ ทำให้ปัญหาหลายประการที่หมักหมมมานานถึงคราวระเบิดขึ้นดังที่พบเห็น ทั้งเรื่องแรงงาน เรื่องการค้าขายสินค้าต้องห้าม ได้แก่ งาช้าง

เรียกความเชื่อมั่นของประเทศกลับคืนมา เราจึงต้องเร่งดำเนินการ 2 เรื่องค่ะ 1.สร้างเสถียรภาพทางการเมือง และ 2.ฟื้นฟูภาคราชการให้เข้มแข็ง ให้ความสำคัญกับการผลักดันเป้าหมายต่างๆ ของประเทศอย่างแท้จริง มุ่งแก้ปัญหาทั้งหลายที่ยังคงซุกอยู่ใต้พรม

ทำงานหนักฟื้นฟูตัวเองให้เข้าสู่สนามการแข่งขันและเป็นส่วนหนึ่งของ Supply Chain ให้ทันในกระแสโลกาภิวัตน์ ก่อนที่เราจะก้าวเข้าสู่เออีซีในเร็ววันนี้