วางแผน

นอกจากปี 2558 จะเป็นปีที่ชาติสมาชิกอาเซียน “ตั้งเป้า” จะรวมตัวกันเป็นประชาคมอย่างเป็นทางการแล้ว ปี 2558 ยังเป็นปี “เส้นตาย” บรรลุเป้าหมาย 8 ประการ ของเป้าหมายการพัฒนาสหัสวรรษ (MDGs) ซึ่งเป็นกรอบความร่วมมือของสมาชิกองค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) อีกด้วย

เมื่อไม่นานมานี้ คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก องค์การสหประชาชาติ (UNESCAP) เพิ่งเผยแพร่ MDGs Report 2012/2013 ของภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกออกมา

ตัวรายงานระบุถึงภาพรวมปัญหาของภูมิภาคหลายประเด็นเกิดขึ้นมาตามความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ เช่น การไม่ได้วางแผนรับมือการเคลื่อนย้ายเข้าสู่สังคมเมือง แรงกดดันทางเศรษฐกิจที่ลงไปยังทรัพยากรธรรมชาติ

กล่าวคือ หลายประเทศ “อยากโต” แต่ไม่มีแผนและความพร้อมรับมือผลจากการโตนั้น

รายงานฉบับดังกล่าวจึงได้แนะแนวการวางแผนสำหรับประเทศและอนุภูมิภาคต่างๆ ในเอเชียแปซิฟิกว่า ต้องโตแบบยั่งยืนควบคู่กันไป 3 เสา คือ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ที่สำคัญต้องเชื่อมโยงข้ามเสากันด้วย

กลับมาดูที่อาเซียนก็มีเสาคล้ายๆ กันนี้ แต่ที่น่ากังวลคือ แผนในเสาต่างๆ มีแผนปฏิบัติที่ชัดเจน และมีเป้าหมายที่เป็นรูปธรรมด้วยหรือไม่?

ประเด็นไหนไร้แผน ไร้เป้าหรือไม่เป็นรูปธรรมสังเกตไม่ยาก ประเด็นนั้นจะมีภาคประชาสังคมออกมาเดินหน้าก่อนภาครัฐ โดยเฉพาะเรื่องการป้องกันผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการรวมตัวเป็นประชาคมอาเซียน และความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม

หากอาเซียนให้ความสำคัญกับเพียงแผนเติบโตชัดเจนเฉพาะเสาเศรษฐกิจ เราคงได้เห็นเศรษฐกิจอาเซียน “โตระยะสั้น” แต่สังคมและสิ่งแวดล้อม “พังระยะยาว”

น่าจะเป็นฤกษ์งามยามดี (ที่ไม่ต้องรอวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 9 โมง 9 นาที) แล้วครับ ที่อาเซียนจะต้องทั้งวางแผนปฏิบัติและวางเป้าลงไปให้ชัดเจน

ใครไม่ทราบว่าการวางแผนและวางเป้าที่ดีเป็นยังไง ให้ดูนักการเมืองไทย

วางแผนและวางเป้ากันดี ลูกหลานเข้ามาสืบทอดอำนาจทั่วถึง ขึ้นแท่นที่ 1 ตระกูลการเมืองมากที่สุดของโลกเลย (หึหึ)