หนุ่มไทยในกัมพูชา

คนไทยในประเทศกัมพูชา นอกจากนักธุรกิจที่ไปลงทุนแล้ว ยังมีหลายคนทำงานบริการด้านการแพทย์ในโรงพยาบาล หนึ่งในนั้นคือ สิทธิชัย บัณฑิตเนตร์

หนุ่มไทยคนนี้เป็นหัวหน้าแผนกรังสีวิทยาของโรงพยาบาล Royal Rattanak Hospital ในเครือของโรงพยาบาลกรุงเทพดุสิตเวชการณ กรุงพนมเปญ เขาใช้ชีวิตที่กัมพูชามานาน 5 ปี หลังจากรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยนเรศวรแนะนำงานนี้ให้ การตัดสินใจรับงานนี้ไม่ยากเลย เพราะครอบครัวของ สิทธิชัย ทำธุรกิจกับกัมพูชาอยู่แล้ว เขาเคยเดินทางไปกัมพูชาบ่อยครั้ง จึงคุ้นเคยกับประเทศนี้ดี

สิทธิชัย เล่าว่า ชีวิตช่วงแรกๆ ในกัมพูชาก็ไม่ได้ลำบากอะไร ส่วนหนึ่งเพราะเขาเคยเดินทางไปกัมพูชาบ่อย ทำให้ไม่รู้สึกว่าต้องปรับตัวในการทำงานมากนัก โดยเฉพาะเรื่องประเพณีวัฒนธรรมของกัมพูชาที่คล้ายคลึงกับไทย ไม่ว่าจะเป็นเทศกาล หรือวันสำคัญทางศาสนาที่เหมือนกัน เช่น วันลอยกระทง วันวิสาขบูชา ประเพณีการแข่งเรือยาว และวันสงกรานต์ เป็นต้น

ส่วนเรื่องอาหารการกินนั้น อาหารกัมพูชารสชาติค่อนข้างจืด แต่ออกหวาน ไม่รสจัดเหมือนอาหารไทย ในกรุงพนมเปญมีร้านอาหารของชาวต่างชาติมาเปิดเป็นจำนวนมาก รวมถึงร้านอาหารไทย แต่รสชาติยังไม่เหมือนอาหารไทย 100% เพราะมีการดัดแปลงรสชาติให้ถูกปากคนที่นี่ เช่น ต้มยำ หรือต้มแซบ จะมีรสชาติหวาน

มาอยู่กัมพูชาหลายปี สิทธิชัย ก็มีอาหารท้องถิ่นที่โปรดปรานเหมือนกัน คือ แกงกอโก คล้ายๆ แกงเลียงของไทย แต่ของกัมพูชาทำได้อร่อยมาก กลิ่นหอมของข้าวคั่วยิ่งทำให้น่ารับประทานมากขึ้น ส่วนอีกอย่าง คือ คอหมู หรือคอเนื้อ คล้ายๆ กับต้มพะโล้ของไทยแต่อร่อยกว่า

สิทธิชัย บอกว่า นอกจากอาหารแล้ว สิ่งที่เขาชื่นชอบมากที่นี่ คือ คนกัมพูชานับถือศาสนาพุทธเหมือนคนไทย เมื่อถึงวันพระหรือวันสำคัญทางศาสนา ชาวบ้านทั้งหนุ่มสาวและผู้สูงอายุ จะนุ่งผ้าถุง สวมเสื้อสีขาว ซึ่งเป็นผ้าท้องถิ่นไปทำบุญเหมือนกันหมด ไม่มีการใส่เสื้อผ้าสีอื่น หรือนุ่งกางเกงยีนส์ ทำให้มองดูสะท้อนถึงความบริสุทธิ์และเอกลักษณ์ของคนกัมพูชา

นอกจากนี้ คนกัมพูชายังเป็นคนอัธยาศัยดี ดูได้จากทุกครั้งที่เขาเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยรถประจำทาง จะเห็นภาพผู้โดยสารชาวกัมพูชาพูดคุยทักทายกันทั้งคันรถ ต่างจากเมืองไทยที่ตัวใครตัวมัน นั่งนิ่งตลอดทาง และจะทักกันเฉพาะคนที่รู้จักกันเท่านั้น

“คนที่นี่คล้ายกับคนไทย คนในเมืองจะค่อนข้างเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่คนชนบทจะต่างออกไป มีน้ำใจ ไม่คิดถึงผลประโยชน์มากนักมีอะไรก็แลกเปลี่ยนกัน มีน้ำใจมากกว่าคนในเมือง แต่ลึกๆ แล้วทุกคนเป็นคนดี”

ด้านการทำงานนั้น โรงพยาบาลเป็นโรงพยาบาลไทย ลักษณะการทำงานจึงถูกควบคุมด้วยมาตรฐานเดียวกับไทย แต่ช่วงแรกอาจมีปัญหาบ้างเกี่ยวกับการปลูกฝังงานด้านคุณภาพให้กับพนักงานชาวกัมพูชา ซึ่งในปัจจุบันเริ่มมีความเข้าใจและพัฒนามากยิ่งขึ้นเพราะมีการฝึกอบรมให้ความรู้ต่างๆ กับพนักงานชาวกัมพูชาอย่างต่อเนื่อง คนที่มารับการบริการจึงมั่นใจได้ในเรื่องคุณภาพมาตรฐานในการดูแลรักษา

การพูดคุยสื่อสารกับคนที่นี่ ไม่ใช่ปัญหาสำหรับ สิทธิชัย เลย เพราะเขาพูดภาษากัมพูชาได้บ้าง ส่วนการทำงานก็ใช้ภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่

“อยู่ที่นี่ก็ได้พบปะกับคนไทยบ้าง เพราะในกรุงพนมเปญมีคนไทยอยู่เยอะประมาณ 4,0005,000 คน ผมพูดได้เลยว่าชีวิตในกัมพูชาเรียบง่าย มีความสุขดีครับ”