คนซอยสวนพลูสัปดาห์นี้ ขอนำเสนอเรื่อง "พิษสงของฝ่ายค้านที่รัฐบาลอย่ามองข้าม"

  • วันที่ 07 ก.ค. 2562 เวลา 10:31 น.

คนซอยสวนพลูสัปดาห์นี้ ขอนำเสนอเรื่อง "พิษสงของฝ่ายค้านที่รัฐบาลอย่ามองข้าม"

ฝ่ายค้านอาจต้องตั้งคณะทำงานขึ้ันมาชำแหละบรรดาอุปสรรคและข้อกฎหมายบังคับต่างๆว่าได้ลดเกียรติและดูหมิ่นศักดิ์ศรีสภาอย่างไรบ้าง 

......................

โดย ทวี สุรฤทธิกุล

ครม.เรียบร้อยโรงเรียนลุงตู่แล้วครับ

หลายคนเชื่อว่าแม้จะเสร็จสิ้นลงจนได้ในการจัดสรรตำแหน่งต่างในคณะรัฐมนตรี แต่น่าจะยังมีเรื่องที่ให้ต้องขบคิดมากมาย โดยเฉพาะการประคับประคองให้รัฐบาลนี้อยู่รอดให้นานที่สุด ภายใต้สภาวะ “สนิมจากเนื้อใน” ที่รัฐบาลนี้จะพังก็ด้วยปัญหาที่เกิดจากในพรรคร่วมรัฐบาลด้วยกันนั่นเอง

รัฐบาลนี้มีโครงสร้างแบบ “ลำลอง” คือมีลักษณะเหมือนจัดตั้งขึ้นอย่างขอไปทีเพียงเพื่อให้เสร็จเรียบร้อยตามเวลา จึงไม่ใคร่มีความแข็งแรงคงทนตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งในระยะต่อไปในการทำงานร่วมกันก็จะต้องเผชิญกับ “การแก่งแย่งชิงดี” และ “การปัดแข้งปัดขา” กันไปโดยตลอด สุดท้ายก็อาจจะพังครืน เพียงแต่ว่าจะช้าหรือเร็วก็เท่านั้น ซึ่งในความคิดของผู้เขียนคิดว่าน่าจะไม่เกินหนึ่งปี

อย่างไรก็ตามฝ่ายผู้ร่วมจัดตั้งรัฐบาลต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “รัฐบาลนี้จะอยู่นาน” โดยอ้างถึง “ปัจจัยค้ำจุน” ๒ – ๓ อย่าง ได้แก่ หนึ่ง ความสามารถในการกำกับควบคุมรัฐบาลของนายกรัฐมนตรี พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่ยังคงมีอำนาจสูงสุดเด็ดขาด สอง การจัดการกันเองภายในพรรคที่มาร่วมรัฐบาลแต่ละพรรค ที่จะมี “กฎเหล็ก” ต่างๆ ออกมาควบคุม และสาม ความอ่อนแอของพรรคฝ่ายค้าน ที่ไม่น่าจะทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน และที่สำคัญที่สุดก็คือ ส.ส.ทั้งหลายยังไม่อยากจะกลับไปเลือกตั้งเข้ามาใหม่ในระยะใกล้ๆ นี้ ดังที่เพียงท่านผู้นำมี “จดหมายน้อย” ออกมาปรามเป็นนัยๆ ว่าถ้าปัญหายังเป็นแบบเดิมๆ แบบเหตุการณ์ก่อนวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗ คือคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็คงจะต้องใช้วิธีการแก้ไขแบบเดิมๆ ซึ่งหลายคนเดากันว่าน่าจะหมายถึงการไม่ให้มีสภานั้นคงอยู่ แบบที่เกิดขึ้นในวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗ นั้น

ผู้เขียนจะไม่ขอกล่าวถึงปัจจัยค้ำจุนเรื่องความสามารถของพลเอกประยุทธ์กับกฎเหล็กของพรรคร่วมรัฐบาล แต่จะขอมีความเห็นในเรื่อง “พรรคฝ่ายค้านไร้น้ำยา” ซึ่งผู้เขียนคิดว่าน่าจะมี “เครื่องเคียง” ที่สามารถส่งผลต่อการล้มครืนของรัฐบาลนั้นได้ (ที่มาของคำว่า “ไร้น้ำยา” มาจากการรับประทานขนมจีน ที่ทุกคนจะนึกเห็นแต่เส้นขนมจีนกับน้ำยาที่มาราด ดังนั้นพอขนมจีนขาดน้ำยาก็จะเป็นอาหารที่ขาดรสชาติ แต่อย่าลืมว่าในการรับประทานขนมจีนนั้น “เครื่องเคียง” คือบรรดาผักและเครื่องปรุงแต่งต่างๆ ก็มีความสำคัญ เหมือนกับที่รัฐบาลไม่เห็นความสำคัญของฝ่ายค้าน ซึ่งน่าจะมีผลต่อการอยู่รอดของรัฐบาลนั้นด้วย)

เหตุที่ฝ่ายรัฐบาลไม่เห็นความสำคัญหรือ “ไม่เห็นหัว” ฝ่ายค้าน น่าจะมาจากการที่รัฐบาลมีเสียงสนับสนุนจากสมาชิกวุฒิสภาอยู่เต็มสภาทั้ง ๒๕๐ คน แม้ว่าพรรครัฐบาลจะมีเสียง ส.ส. ในสภาผู้แทนราษฎรอยู่เพียง ๒๕๕ คนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่จากประวัติศาสตร์การเมืองไทยก็มีปรากฎให้เห็นอยู่แล้วถึงภาวะความไม่มั่นคงของนักการเมืองในทั้งสองสภานี้ ที่สามารถเปลี่ยนแปรไปได้ตามเวลา สถานการณ์ และผลประโยชน์ที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงอุดมคติหรืออุดมการณ์ของนักการเมืองเหล่านี้ ที่อาจจะปรับเปลี่ยนได้เมื่อสังคมเกิด “กระแสใหม่ๆ” เช่น มีการคอร์รัปชั่นหรือพฤติกรรมที่น่ารังเกียจของผู้นำและนักการเมืองในฟากฝ่ายของรัฐบาล ทำให้ประชาชนเกิดความระแวงสงสัยและเกลียดชัง นักการเมืองในกลุ่มนี้บางคน(หรืออาจจะหลายๆ คน)ก็อาจจะปรับตัวเองไปตามกระแสสังคมนั้นด้วย ซึ่งเคยเกิดขึ้นให้เห็นแล้วหลายครั้ง

ขณะนี้ในฟากฝ่ายของฝ่ายค้านก็มีการรวมตัวกันเป็น “พันธมิตร ๗ พรรค” ที่แม้ว่าจะมีเสียง ส.ส.เพียง ๒๔๔ เสียง แต่ถ้ามีการวางยุทธศาสตร์ให้มั่นคงและเข้มแข็ง ก็อาจจะสามารถ “สั่นคลอน” รัฐบาลได้พอควร หรืออาจถึงขั้นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองบางอย่างเกิดขึ้นได้ เช่น การปลุกเร้ากระแสสังคมให้เข้ามาช่วยตรวจสอบควบคุมรัฐบาลนั้น เป็นต้น แต่ในขั้นนี้ยังมีอีกยุทธศาสตร์หนึ่งที่พรรคฝ่ายค้านควรจะทำการรณรงค์และนำเสนอเป็นประเด็นในการต่อสู้ก็คือ “ศักดิ์ศรีของผู้แทนปวงชนชาวไทย”

สมาชิกรัฐสภาทั้ง ส.ส.และ ส.ว. น่าจะมีความรู้สึกร่วมกันว่า ผู้มีอำนาจ(หมายถึงผู้นำรัฐบาลและผู้วางกลไกในการควบคุมอำนาจต่างๆ อย่างที่เห็นกันอยู่ในการร่างรัฐธรรมนูญและกฏหมายประกอบรัฐธรรมนูญต่างๆ)ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการทำหน้าที่ “ผู้แทนปวงชนชาวไทย” เท่าใดนัก หรืออาจจะไม่เห็นหัว ส.ส.และ ส.ว.ทั้งหมดนี้ก็ว่าได้ คือมีการริดรอนอำนาจในการตรวจสอบควบคุมรัฐบาล โดยในส่วนของ ส.ว.ก็ใช้ระบบแต่งตั้ง ให้เป็นรูปแบบของ “บุญคุณต้องทดแทน” และไม่กล้าหือต่อผู้มีอำนาจ ในขณะที่ ส.ส.ก็ให้มาจากระบบเบี้ยหัวแตก ที่ไม่ต้องการให้มีพรรคใหญ่ขึ้นมาเป็นก้างขวางคอของรัฐบาล ทั้งนี้คงไม่ต้องพูดถึงกลไกที่วางไว้เพื่อการสืบทอดอำนาจ โดยให้กองทัพยังคงค้ำจุนรัฐบาลนี้อยู่ รัฐบาลจึงไม่ค่อยหวั่นเกรงอิทธิฤทธิ์ของสมาชิกทั้งสองสภานั้นเท่าใด กล่าวโดยรวมก็คือ ส.ส.และ ส.ว.ไม่มีความหมายและไร้ศักดิ์ศรีโดยสิ้นเชิง

ฝ่ายค้านอาจจะต้องตั้งคณะทำงานทางวิชาการมา “ชำแหละ” บรรดาข้ออุปสรรคและกฎหมายต่างๆ ตั้งแต่รัฐธรรมนูญลงไปจนถึงข้อบังคับการประชุมสภา ดูซิว่าได้ “ลดเกียรติและดูหมิ่นศักดิ์ศรี” ของผู้แทนปวงชนชาวไทยอย่างไรบ้าง จากนั้นอาจจะต้องมีการหาหนทางแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนข้ออุปสรรคและกฎหมายเหล่านั้น และต้องพยายามสื่อสารกับสังคมและให้ความรู้แก่ผู้คนว่าทำไมต้องแก้ไขและปรับเปลี่ยน โดยมีเป้าหมายสำคัญคือ การสร้างระบบรัฐสภาให้เข้มแข็ง ที่จะต้องเริ่มกับการรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีของสมาชิกรัฐสภา ที่ในระบบรัฐสภาพวกเขาคือผู้แทนของประชาชน ซึ่งก็คือการรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีของประชาชนนั่นเอง

ถ้าผู้มีอำนาจยังคงเฉยชา ฝ่ายค้านก็น่าจะพิจารณาต่อไปได้ว่ายังจะอยู่ในสภาโดยไร้เกียรติและศักดิ์ศรีอีกต่อไปได้หรือไม่ เช่นเดียวกันกับ ส.ส.และส.ว.ในฟากฝ่ายของรัฐบาล

ข่าวอื่นๆ

ข่าวอื่นๆ