สุดเศร้า!อ.จุฬาฯเผยปะการังที่เพาะไว้ใต้ทะเลเกาะจานถูกขโมย

วันที่ 21 มี.ค. 2560 เวลา 14:17 น.
สุดเศร้า!อ.จุฬาฯเผยปะการังที่เพาะไว้ใต้ทะเลเกาะจานถูกขโมย
ดร.สุชนา ชวนิชย์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เผยปะการังโต๊ะที่เพาะไว้ใต้ท้องทะเลเกาะจาน จ.ชลบุรี ถูกมือดีฉกหายเกือบหมด

เมื่อวันที่ 21 มี.ค.ดร.สุชนา ชวนิชย์ อาจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเล คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โพสต์เฟซบุ๊ก "Suchana Apple Chavanich" ว่า ปะการังที่ได้นำไปปล่อยไว้ที่เกาะจาน จ.ชลบุรี ซึ่งเป็นเขตทหารเรือนั้นสูญหายไปเกือบทั้งหมด พร้อมกับตั้งข้อสังเกตถึงการหายไปของปะการังว่าเป็นฝีมือของมนุษย์  โดยระบุข้อความดังนี้

""ปะการังหาย !!!! ตามหาด่วน !!!.

ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา เปิ้ลได้ไปดำน้ำที่เกาะจาน ชลบุรี ซึ่งเป็นเขตทหารเรือ เพื่อตรวจเช็คปะการังโต๊ะที่เราเพาะฟักแบบอาศัยเพศ และนำไปปล่อยตั้งแต่เค้าอายุประมาณ 2 ปี ซึ่งตอนนี้เค้าก็อายุประมาณ 7 ปี ขนาดประมาณ 15 ซม.ได้ ผลปรากฎว่า ตอนลงไปใต้น้ำ ตกใจมากกับภาพที่เห็น ปะการังโต๊ะที่สวยงามที่เคยเห็นสามสิบกว่ากอ มันหายเกือบหมด !!!

ตอนแรกนึกว่าถูกพายุพัด ปะการังอาจจะแตก แต่ไม่ใช่ เราไม่เห็นแม้แต่เศษปะการัง และแท่นโครงสร้างที่เราเอาปะการังไปปลูกนั้น มีแต่เชือกที่คล้องอยู่ เชือกมาจากไหน ? แล้วปะการังหายไปไหน ? อ่านได้จากข้างล่างค่ะ #เสียใจมาก. #ช่วยตามหาปะการังโต๊ะให้ด้วย

1. ปะการังโต๊ะไม่ได้แตกหัก เพราะไม่เห็นเศษเลย น่าจะมีคนเอาไป เพราะเวลาเราเอาปะการังไปปลูกที่เกาะจาน เราใช้ท่อที่มีปะการังเกาะสวมลงไปในรูของโครงสร้าง ซึ่งแน่นทีเดียว แต่ถ้าจะดึงมันออกมาก็อาจจะได้ แต่ต้องใช้พลังนิดหนึ่ง แต่ถ้าปะการังหลุดตามธรรมชาติ คงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ และช่วงห้าปีที่ผ่านมาไม่เคยมีเหตุการณ์ปะการังหลุด ปะการังอยู่ติดดีมาตลอด

2. แล้วปะการังไปไหน ? เปิ้ลดำน้ำที่นี่มา 15 ปี ร่วมกับ ทหารเรือ หน่วย นสร. เราสำรวจปะการัง เพาะปะการังเพื่อการอนุรักษ์ เราไม่เคยเห็น หรือพบน้อยมากที่จะมีเรือดำน้ำ เรือท่องเที่ยว เรือประมง มาที่เกาะจานนี้ แต่ช่วงปีที่ผ่านมา เห็นเรือเหล่านี้เข้ามาใช้ประโยชน์

วันก่อนเห็นอย่างน้อย 4-5 ลำที่เข้ามาใช้พื้นที่ขณะที่เราดำน้ำ จริงๆ อาจจะมีมากกว่านี้ เค้าเข้ามาใช้ได้อย่างไร ? เป็นเขตทหารเรือ เขตอนุรักษ์ แล้วการที่เค้าเข้ามาได้รับการอนุญาตหรือไม่ ซึ่งโอกาสที่ปะการังโต๊ะที่มีขนาดพอเหมาะไม่ใหญ่ไม่เล็ก ก็อาจจะถูกเก็บไปได้.... ซึ่งก็ถูกเก็บไปจริงๆ

3. ไม่ใช่ปะการังโต๊ะที่เราเอาไปปลูกที่หาย เรามีกิจกรรมรักษ์แสมสารปีละ 2 ครั้ง นักดำน้ำจิตอาสา นักดำน้ำชมรมอนุรักษ์ ก็เอาปะการังเราไปปลูกที่เกาะจานด้วย เกือบห้าสิบหกสิบต้น หรือมากกว่านี้ โครงการฟื้นฟูปะการังกับกรมเจ้าท่าเมื่อหลายปีก่อน ก็มีปะการังโต๊ะนำไปปลูกที่นั้นด้วย แต่เมื่อวันก่อน พบว่าปะการังเหล่านั้นก็หายไปจากทะเล หายได้อย่างไร ? หายแบบไร้วี่แวว ? ถ้าปะการังโต๊ะถูกพัดแตกหัก มันก็จะหล่นอยู่ใกล้ๆ ไม่ไปไหน แต่นี้ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยเลย

4. แท่นโครงสร้างที่เคยมีปะการังโต๊ะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว มีแต่เชือกที่ผูกกับโครงสร้าง แสดงให้เห็นว่ามีเรือเข้ามาใช้พื้นที่นี่และใช้โครงสร้างของเราในการผูกเรือจอด

เปิ้ลเห็นอย่างนี้หมดกำลังใจเลยค่ะ นักดำน้ำที่เคยมาช่วยเราปลูกอนุรักษ์ปะการังถ้าเห็นสภาพแบบนี้ก็คงหมดกำลังใจเหมือนกันค่ะ  เป็นเขตทหารเรือ เขตอนุรักษ์ แต่กล้าเข้ามาเก็บปะการัง คนที่เก็บไปจะด้วยเพราะอยากเก็บไว้ดูสวยงามหรือเพื่อการค้า ทราบไหมว่าเค้าเพาะปะการังเพื่อการอนุรักษ์ทำมาเป็น 10 ปี แต่คุณเล่นเก็บไปเกือบหมด ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นเขตทหารเรือ เขตอนุรักษ์ .....ฝากผู้ดูแลพื้นที่ด้วยค่ะ การจัดการเรือที่เข้ามาใช้พื้นที่เป็นสิ่งสำคัญ. ต้องให้แน่ใจว่าเข้ามาแล้วไม่ไปทำลายทรัพยากรธรรมชาติ . ตอนนี้ปะการังก็เหลือน้อยเต็มที ถ้าจัดการไม่ดี ไม่อนุรักษ์ ต่อไปปะการังตัวอื่นๆก็คงหายไปจากบริเวณนั้นเหมือนกันค่ะ... ฝากเพื่อนๆของเปิ้ลตามหาว่าปะการังโต๊ะของเราว่าไปอยู่แห่งหนใดด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"

ขณะที่ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ อาจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเล คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กล่าวว่า เหตุการณ์นี้คือการทำร้ายทะเลอย่างร้ายแรง และไม่ใช่เพียงแค่ทะเล ยังหมายถึงคนที่ทำงานให้ทะเล เมื่อปะการังที่ได้เพาะฟักและนำมาติดไว้ที่แท่นโครงสร้างที่เกาะจาน ชลบุรี ปะการังอายุ 7 ปี จำนวนมากกว่า 30 กอ กลับหายไปหมด

ดร.ธรณ์ บอกต่อว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่าจะเกิดจากฝีมือของมนุษย์ โดยปะการังเหล่านี้คืองานวิจัยยาวนาน ความพยายามศึกษาสายพันธุ์ที่ทนน้ำร้อน ไม่ฟอกขาวเมื่อเกิดปรากฏการณ์เอลนิโญ่ และที่ผ่านมาพวกเธอก็ทนมาได้ตลอด เป็นอีกความหวังของการศึกษาวิจัยเพื่อช่วยทะเลไทย  อยากเรียกร้องให้หน่วยงานในพื้นที่ ทำการตรวจสอบในเรื่องนี้โดยเร่งด่วน และยกระดับการดูแลรักษาทรัพยากร เพราะขนาดปะการังของนักวิจัยยังไม่เหลือ แล้วเราจะเหลือความหวังอะไร.