EU เริ่มใช้ PPWR กฎหมายใหม่เขย่าธุรกิจไทย บรรจุภัณฑ์ต้องเปลี่ยน

 

EU เริ่มใช้ PPWR กฎหมายบรรจุภัณฑ์ใหม่ เมื่อทุกสินค้าไทยต้องปรับตัวรับกติกาสีเขียวโลก

 

ขยะบรรจุภัณฑ์กำลังกลายเป็นหนึ่งในโจทย์สิ่งแวดล้อมที่ใหญ่ที่สุดของสหภาพยุโรป และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ยุโรปเดินหน้าบังคับใช้กฎหมายฉบับใหม่อย่าง Packaging and Packaging Waste Regulation หรือ PPWR ซึ่งจะไม่ได้ส่งผลเฉพาะผู้ผลิตในยุโรปเท่านั้น แต่ยังส่งแรงกระเพื่อมย้อนกลับไปตลอดห่วงโซ่อุปทานโลก รวมถึงผู้ประกอบการไทยที่ส่งออกสินค้าเข้าสู่ตลาดยุโรปด้วย

 

เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2569 ที่ผ่านมาสหภาพยุโรปเริ่มนำข้อกำหนดของ PPWR มาบังคับใช้โดยทั่วไปอย่างเป็นทางการ หลังจากกฎหมาย Regulation (EU) 2025/40 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2568 โดยกฎหมายฉบับนี้เข้ามาแทนที่ Packaging and Packaging Waste Directive เดิม

 

และเปลี่ยนวิธีการกำกับดูแลบรรจุภัณฑ์ของยุโรปจากระบบ “Directive” ซึ่งประเทศสมาชิกต้องนำไปออกกฎหมายภายในประเทศ มาเป็น “Regulation” ที่มีผลใช้บังคับโดยตรงและสร้างมาตรฐานเดียวกันทั่วทั้งสหภาพยุโรป

 

 

ยุโรปกำลังเผชิญวิกฤตขยะบรรจุภัณฑ์

เบื้องหลังการออกกฎหมายฉบับนี้มาจากปัญหาขยะที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง คณะกรรมาธิการยุโรประบุว่า บรรจุภัณฑ์เป็นหนึ่งในผู้ใช้ทรัพยากรวัตถุดิบรายใหญ่ที่สุดของเศรษฐกิจยุโรป โดยพลาสติกราว 40% และกระดาษประมาณ 50% ที่ใช้ในสหภาพยุโรปถูกนำไปใช้ในการผลิตบรรจุภัณฑ์

 

ในปี 2565 ประชากรในสหภาพยุโรปสร้างขยะบรรจุภัณฑ์เฉลี่ย 186.5 กิโลกรัมต่อคน ขณะที่ตัวเลขเฉลี่ยในช่วงก่อนหน้านี้อยู่ที่ประมาณ 180 กิโลกรัมต่อคนต่อปี

 

สถานการณ์ดังกล่าวสะท้อนว่าบรรจุภัณฑ์ไม่ได้เป็นเพียงส่วนประกอบของสินค้าอีกต่อไป แต่กลายเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดขยะขนาดใหญ่ของยุโรป โดยขยะบรรจุภัณฑ์ยังคิดเป็นสัดส่วนสำคัญของขยะมูลฝอยในเขตเมือง และบรรจุภัณฑ์ยังเกี่ยวข้องกับขยะในทะเลจำนวนมาก

 

คณะกรรมาธิการยุโรปเคยประเมินว่า หากไม่มีมาตรการใหม่เข้ามาควบคุม ปริมาณขยะบรรจุภัณฑ์ในสหภาพยุโรปอาจเพิ่มขึ้นอีก 19% ภายในปี 2573 เมื่อเทียบกับระดับฐาน ขณะที่ขยะจากบรรจุภัณฑ์พลาสติกอาจเพิ่มขึ้นสูงถึง 46%

 

ตัวเลขดังกล่าวจึงกลายเป็นแรงผลักดันสำคัญให้ยุโรปต้องเปลี่ยนจากการจัดการขยะปลายทาง ไปสู่การควบคุมตั้งแต่ต้นทาง คือการออกแบบ การผลิต การใช้ และการนำบรรจุภัณฑ์กลับเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจหมุนเวียน

 

 

จาก European Green Deal สู่กฎหมาย PPWR

PPWR เป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนนโยบายสิ่งแวดล้อมภายใต้ European Green Deal และแนวคิด Circular Economy ของสหภาพยุโรป โดยมีเป้าหมายสำคัญในการลดการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ ลดการใช้วัตถุดิบใหม่ หรือ Virgin Materials เพิ่มการใช้วัสดุรีไซเคิล และทำให้วัสดุที่มีอยู่ในระบบเศรษฐกิจสามารถหมุนเวียนกลับมาใช้ประโยชน์ได้ยาวนานขึ้น

 

ความสำคัญของ PPWR อยู่ที่การครอบคลุมบรรจุภัณฑ์เกือบทุกประเภทที่วางจำหน่ายในตลาดสหภาพยุโรป ไม่ว่าจะเป็นบรรจุภัณฑ์ชั้นต้น หรือ Primary Packaging บรรจุภัณฑ์ชั้นรอง หรือ Secondary Packaging และบรรจุภัณฑ์สำหรับการขนส่ง หรือ Tertiary Packaging โดยไม่ได้จำกัดว่าบรรจุภัณฑ์นั้นจะผลิตภายในยุโรปหรือมาจากประเทศนอกสหภาพยุโรป

 

นั่นหมายความว่า ผู้ส่งออกจากประเทศไทยที่นำสินค้าเข้าสู่ตลาดยุโรปย่อมอยู่ภายใต้กติกาเดียวกันกับผู้ผลิตในยุโรป เมื่อสินค้านั้นถูกวางจำหน่ายในตลาด EU

 

เปลี่ยนแนวคิดจาก “ใช้แล้วทิ้ง” สู่ Reduce, Reuse และ Recycle

หัวใจของ PPWR คือการเปลี่ยนรูปแบบการจัดการบรรจุภัณฑ์ทั้งระบบ โดยสามารถมองผ่านแนวคิดสำคัญ 3 ด้าน ได้แก่ การลดการใช้วัสดุหรือ Reduce การนำกลับมาใช้ซ้ำและเติมซ้ำ หรือ Reuse & Refill และการเพิ่มประสิทธิภาพการรีไซเคิล หรือ Recycle

 

แนวคิดแรกคือการลดการใช้บรรจุภัณฑ์ที่ไม่จำเป็น ผู้ผลิตต้องหันมาพิจารณาว่า บรรจุภัณฑ์ที่ใช้มีขนาดเกินความจำเป็นหรือไม่ มีพื้นที่ว่างมากเกินไปหรือไม่ และสามารถลดปริมาณวัสดุลงได้หรือไม่ โดยเฉพาะในยุคที่การขายสินค้าออนไลน์ทำให้เกิดบรรจุภัณฑ์หลายชั้นและการใช้กล่องขนาดใหญ่เกินกว่าสินค้าจริง

 

แนวคิดที่สองคือการส่งเสริม Reuse และ Refill หรือการออกแบบระบบให้บรรจุภัณฑ์สามารถนำกลับมาใช้ได้หลายครั้ง แทนที่จะถูกผลิตขึ้นเพื่อใช้งานเพียงครั้งเดียวแล้วกลายเป็นขยะ

 

ส่วนแนวคิดที่สามคือการเพิ่มประสิทธิภาพการรีไซเคิล ซึ่งไม่ได้หมายถึงเพียงการบอกว่าบรรจุภัณฑ์สามารถนำไปรีไซเคิลได้ แต่ต้องเริ่มตั้งแต่การออกแบบให้วัสดุสามารถเข้าสู่ระบบคัดแยกและรีไซเคิลได้จริงในเชิงเศรษฐกิจและเทคโนโลยี

 

เป้าหมายลดขยะบรรจุภัณฑ์ 15% ภายในปี 2583

PPWR กำหนดเป้าหมายให้ประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปลดปริมาณขยะบรรจุภัณฑ์ต่อหัวประชากร เมื่อเทียบกับฐานปี 2561 โดยต้องลดลงอย่างน้อย 5% ภายในปี 2573 ลดลง 10% ภายในปี 2578 และลดลง 15% ภายในปี 2583

 

เป้าหมายดังกล่าวสะท้อนว่ากฎหมายฉบับนี้ไม่ได้มุ่งเพียงเพิ่มอัตราการรีไซเคิล แต่ต้องการลด “ปริมาณบรรจุภัณฑ์ที่เข้าสู่ระบบ” ตั้งแต่ต้นทาง เพราะแม้วัสดุจะสามารถรีไซเคิลได้ แต่หากปริมาณการผลิตยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาระด้านทรัพยากร พลังงาน และระบบจัดการขยะก็ยังคงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

 

ทุกบรรจุภัณฑ์ต้องเดินไปสู่การรีไซเคิลได้

หนึ่งในมาตรการสำคัญที่สุดของ PPWR คือการกำหนดให้บรรจุภัณฑ์ที่วางจำหน่ายในตลาดยุโรปต้องมุ่งไปสู่การเป็นบรรจุภัณฑ์ที่สามารถรีไซเคิลได้

 

กฎหมายกำหนดกรอบการพัฒนาระบบ Design for Recycling หรือ D4R ซึ่งจะวางเกณฑ์ในการประเมินและจัดระดับความสามารถในการรีไซเคิลของบรรจุภัณฑ์ โดยข้อกำหนดด้านการออกแบบเพื่อการรีไซเคิลจะเริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2573 หรือ 24 เดือนหลังจากกฎหมายลำดับรองที่เกี่ยวข้องมีผลใช้บังคับ แล้วแต่ว่าวันใดจะมาถึงภายหลัง

 

ส่วนข้อกำหนดเกี่ยวกับการรีไซเคิลในระดับที่สามารถดำเนินการได้อย่างกว้างขวาง หรือ Recycled at Scale จะเริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2578 หรือ 5 ปีหลังจากกฎหมายลำดับรองที่เกี่ยวข้องมีผลใช้บังคับ แล้วแต่ว่าวันใดจะมาถึงภายหลัง

 

นอกจากนี้ PPWR ยังมีข้อกำหนดเรื่องการใช้วัสดุพลาสติกรีไซเคิลขั้นต่ำในบรรจุภัณฑ์พลาสติกบางประเภท โดยตั้งเป้าหมายเป็นขั้นบันไดตั้งแต่ปี 2573 และเพิ่มขึ้นอีกในปี 2583

 

เช่น บรรจุภัณฑ์พลาสติกบางกลุ่มต้องมีสัดส่วนวัสดุรีไซเคิลจากขยะพลาสติกหลังการบริโภคอย่างน้อย 10-35% ภายในปี 2573 ขึ้นอยู่กับประเภทของบรรจุภัณฑ์ และเพิ่มขึ้นเป็น 25-65% ในปี 2583 สำหรับบางประเภท

 

12 สิงหาคม 2569 จุดเริ่มต้นของมาตรการ PFAS

แม้ PPWR จะทยอยบังคับใช้มาตรการต่าง ๆ เป็นระยะ แต่หนึ่งในมาตรการสำคัญที่เริ่มมีผลตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคม 2569 คือข้อจำกัดการใช้สาร PFAS ในบรรจุภัณฑ์สัมผัสอาหาร

 

PFAS หรือ per- and polyfluoroalkyl substances เป็นกลุ่มสารเคมีที่มักถูกเรียกว่า “Forever Chemicals” เนื่องจากมีความคงทนสูงและสลายตัวได้ยากในสิ่งแวดล้อม

 

สารกลุ่มนี้เคยถูกใช้ในบรรจุภัณฑ์อาหารเพื่อช่วยป้องกันน้ำและไขมัน เช่น กล่องอาหารแบบซื้อกลับบ้าน กระดาษห่ออาหารฟาสต์ฟู้ด ถุงป๊อปคอร์นสำหรับไมโครเวฟ กระดาษรองอาหาร และกล่องพิซซ่า

 

ภายใต้ PPWR บรรจุภัณฑ์สัมผัสอาหารที่มี PFAS เกินค่ามาตรฐานที่กำหนดจะไม่สามารถวางจำหน่ายในตลาดสหภาพยุโรปได้ตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคม 2569 เป็นต้นไป โดยคณะกรรมาธิการยุโรประบุว่า มาตรการนี้มีเป้าหมายเพื่อลดการสัมผัสสารเคมีที่มีความคงทนสูงและสามารถสะสมในสิ่งแวดล้อมและร่างกายมนุษย์ได้

 

สำหรับสินค้าหรือบรรจุภัณฑ์ที่ถูกวางตลาดก่อนวันที่ 12 สิงหาคม 2569 สามารถคงอยู่ในตลาดต่อไปได้และไม่จำเป็นต้องเรียกคืน อย่างไรก็ตาม แนวทางของคณะกรรมาธิการยุโรประบุอย่างชัดเจนว่า ไม่มีระยะผ่อนผันสำหรับการระบายสต็อกของบรรจุภัณฑ์ที่ถูกนำเข้าสู่ตลาดหลังวันที่กฎหมายเริ่มใช้

 

แม้ว่าจะผลิตขึ้นก่อนวันดังกล่าวก็ตาม หากการวางตลาดเกิดขึ้นหลังวันที่ 12 สิงหาคม 2569 บรรจุภัณฑ์นั้นต้องผ่านเกณฑ์ PFAS ตามที่กฎหมายกำหนด

 

ปี 2573 จะเป็นอีกจุดเปลี่ยนสำคัญ

หลังจากการเริ่มใช้ข้อกำหนดทั่วไปในปี 2569 ปี 2573 จะเป็นอีกหนึ่งหมุดหมายสำคัญของ PPWR เพราะมาตรการจำนวนมากจะเริ่มมีผลอย่างเป็นรูปธรรม

 

มาตรการเหล่านั้นรวมถึงข้อกำหนดด้านการออกแบบเพื่อการรีไซเคิล การกำหนดเกณฑ์ประเมินความสามารถในการรีไซเคิล การใช้วัสดุพลาสติกรีไซเคิลขั้นต่ำในบรรจุภัณฑ์บางประเภท การจำกัดบรรจุภัณฑ์พลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวในบางรูปแบบ ตลอดจนมาตรการลดบรรจุภัณฑ์ที่ไม่จำเป็นและพื้นที่ว่างในบรรจุภัณฑ์

 

คณะกรรมาธิการยุโรประบุว่าบรรจุภัณฑ์แบบใช้ครั้งเดียวบางประเภทจะถูกจำกัดหรือห้ามใช้ในกรณีที่มีทางเลือกที่ยั่งยืนกว่า เช่น ซองเครื่องปรุงขนาดเล็กสำหรับใช้ครั้งเดียว หรือบรรจุภัณฑ์ขนาดเล็กแบบใช้ครั้งเดียวในธุรกิจโรงแรม

 

กฎหมายใหม่ไม่ได้กระทบแค่โรงงาน แต่ครอบคลุมทั้ง Supply Chain

ความแตกต่างสำคัญของ PPWR คือการขยายความรับผิดชอบไปตลอดห่วงโซ่อุปทาน ตั้งแต่ผู้ผลิตวัตถุดิบ ผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์ เจ้าของสินค้า ผู้นำเข้า ผู้จัดจำหน่าย ไปจนถึงผู้ขายสินค้าออนไลน์

 

ผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์ต้องรับผิดชอบต่อการออกแบบและการผลิตให้เป็นไปตามข้อกำหนดด้านความยั่งยืนและความปลอดภัย ขณะที่ผู้จัดหาวัตถุดิบต้องสามารถจัดเตรียมข้อมูลที่จำเป็น เช่น ข้อมูลเกี่ยวกับสัดส่วนวัสดุรีไซเคิลหรือข้อมูลสารเคมีที่เกี่ยวข้อง

 

ผู้นำเข้าสินค้าหรือบรรจุภัณฑ์เข้าสู่ตลาดยุโรปมีหน้าที่ตรวจสอบว่าผลิตภัณฑ์ที่นำเข้าเป็นไปตามข้อกำหนดของ PPWR และมีเอกสารรับรองความสอดคล้องตามที่กฎหมายกำหนด

 

ในขณะเดียวกัน ระบบ Extended Producer Responsibility หรือ EPR ยังคงเป็นกลไกสำคัญที่ทำให้ผู้ที่นำบรรจุภัณฑ์เข้าสู่ตลาดต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อค่าใช้จ่ายในการจัดการบรรจุภัณฑ์หลังหมดอายุการใช้งาน ซึ่งหมายความว่าความรับผิดชอบของผู้ผลิตไม่ได้สิ้นสุดลงเมื่อสินค้าถูกขายให้ผู้บริโภค

 

ผู้จัดจำหน่ายและผู้ค้าปลีกก็มีบทบาทในการตรวจสอบว่าผลิตภัณฑ์ที่วางจำหน่ายมีการปฏิบัติตามข้อกำหนดและการแสดงข้อมูลหรือฉลากตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้อง

 

กล่าวอีกนัยหนึ่ง PPWR กำลังเปลี่ยนบรรจุภัณฑ์จากเรื่องของ “ฝ่ายจัดซื้อหรือฝ่ายออกแบบสินค้า” ให้กลายเป็นเรื่องของทั้งองค์กร ตั้งแต่ฝ่ายวิจัยและพัฒนา ฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายผลิต ฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายการตลาด ไปจนถึงฝ่ายโลจิสติกส์

 

ผู้ประกอบการไทยกำลังเจอกำแพงการค้าใหม่หรือไม่

สำหรับประเทศไทย PPWR อาจไม่ใช่กฎหมายที่บังคับใช้ภายในประเทศ แต่ผลกระทบสามารถส่งผ่านมายังผู้ประกอบการไทยได้โดยตรงผ่านการค้าระหว่างประเทศ

 

ผู้ผลิตไทยที่ส่งออกสินค้าไปยุโรป ไม่ว่าจะเป็นอาหารและเครื่องดื่ม เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์เกษตร อาหารแปรรูป ของใช้ในครัวเรือน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หรือสินค้าอุตสาหกรรม ล้วนต้องใช้บรรจุภัณฑ์ และบรรจุภัณฑ์เหล่านั้นจะต้องสอดคล้องกับมาตรฐานใหม่ของตลาดปลายทาง

 

ความท้าทายแรกคือเรื่องต้นทุน ผู้ประกอบการอาจต้องลงทุนออกแบบบรรจุภัณฑ์ใหม่ เปลี่ยนวัสดุ ลดการใช้วัสดุที่ไม่จำเป็น หรือเพิ่มสัดส่วนวัสดุรีไซเคิล รวมถึงต้องลงทุนในระบบตรวจสอบย้อนกลับและการจัดเก็บข้อมูล

 

ต้นทุนอีกส่วนหนึ่งมาจากการจัดทำเอกสารและหลักฐานเพื่อแสดงความสอดคล้องกับกฎหมาย เช่น ข้อมูลองค์ประกอบของวัสดุ หลักฐานสัดส่วนวัสดุรีไซเคิล ข้อมูลสารเคมี ตลอดจนเอกสารด้านความสอดคล้องของผลิตภัณฑ์

 

ผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อมอาจได้รับผลกระทบมากกว่าบริษัทขนาดใหญ่ เนื่องจากมีข้อจำกัดด้านเงินทุน บุคลากร และความสามารถในการลงทุนด้านวิจัยและพัฒนา หากไม่สามารถปรับตัวได้ทัน ผู้นำเข้าในยุโรปอาจเลือกเปลี่ยนไปใช้สินค้าจากผู้ผลิตที่สามารถปฏิบัติตามมาตรฐานได้ครบถ้วนกว่า

 

แต่กติกาใหม่ก็อาจกลายเป็นโอกาส

อย่างไรก็ตาม PPWR ไม่ได้หมายถึงต้นทุนเพียงด้านเดียว เพราะการเปลี่ยนผ่านดังกล่าวกำลังเปิดตลาดใหม่ให้กับธุรกิจบรรจุภัณฑ์สีเขียว วัสดุชีวภาพ พลาสติกรีไซเคิล เทคโนโลยีคัดแยกขยะ และระบบ Reuse & Refill

 

ผู้ประกอบการไทยที่สามารถพัฒนาบรรจุภัณฑ์ให้มีน้ำหนักเบาลง ใช้วัสดุน้อยลง รีไซเคิลได้ง่ายขึ้น หรือมีวัสดุรีไซเคิลเป็นส่วนประกอบ อาจสามารถเปลี่ยนข้อกำหนดด้านสิ่งแวดล้อมให้กลายเป็นจุดขายของสินค้า

 

โดยเฉพาะในตลาดที่ผู้บริโภคและผู้ค้าปลีกให้ความสำคัญกับ ESG และ Carbon Footprint มากขึ้น การมีบรรจุภัณฑ์ที่ผ่านมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมอาจไม่ใช่เพียงเงื่อนไขในการเข้าสู่ตลาด แต่สามารถกลายเป็นความได้เปรียบในการแข่งขันได้ด้วย

 

ถึงเวลาที่ผู้ส่งออกไทยต้องเริ่มตรวจสอบบรรจุภัณฑ์

สิ่งที่ผู้ประกอบการไทยควรเริ่มทำตั้งแต่วันนี้ คือการตรวจสอบว่า สินค้าของตนส่งออกไปยังประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปหรือไม่ และบรรจุภัณฑ์ที่ใช้ในปัจจุบันมีองค์ประกอบอะไรบ้าง

 

ขั้นต่อมาคือการประเมินความสามารถในการรีไซเคิลของบรรจุภัณฑ์ ตรวจสอบสัดส่วนวัสดุรีไซเคิล และตรวจสอบสารเคมีที่อาจอยู่ในบรรจุภัณฑ์ โดยเฉพาะสินค้ากลุ่มอาหารและเครื่องดื่มที่เกี่ยวข้องกับข้อจำกัด PFAS

 

ผู้ประกอบการยังจำเป็นต้องทำงานร่วมกับซัพพลายเออร์วัสดุ ผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์ เจ้าของแบรนด์ และผู้นำเข้าในยุโรปให้ใกล้ชิดมากขึ้น เพราะข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการปฏิบัติตามกฎหมายไม่ได้อยู่กับบริษัทใดบริษัทหนึ่ง แต่กระจายอยู่ตลอดทั้ง Supply Chain

 

การเตรียมข้อมูลวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ รายละเอียดวัสดุ ใบรับรอง Recycled Content และเอกสารรับรองความสอดคล้องต่าง ๆ จึงกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันทางการค้าในยุคใหม่

 

PPWR คือสัญญาณเตือนของโลกการค้าใหม่

ในท้ายที่สุด PPWR อาจเป็นมากกว่ากฎหมายจัดการขยะของยุโรป เพราะกำลังสะท้อนทิศทางใหม่ของเศรษฐกิจโลกที่มาตรฐานสิ่งแวดล้อมกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของกติกาการค้า

 

ในอดีต ผู้ส่งออกอาจแข่งขันกันด้วยราคา คุณภาพ และความรวดเร็วในการส่งมอบสินค้า แต่ในอนาคต คำถามสำคัญอาจเพิ่มขึ้นว่า สินค้านั้นใช้ทรัพยากรเท่าไร บรรจุภัณฑ์สามารถรีไซเคิลได้หรือไม่ มีวัสดุรีไซเคิลอยู่มากเพียงใด และหลังผู้บริโภคใช้เสร็จแล้ว วัสดุนั้นจะกลายเป็นขยะหรือสามารถกลับเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจได้อีกครั้ง

 

สำหรับผู้ประกอบการไทย การปรับตัวต่อ PPWR จึงไม่ควรมองว่าเป็นเพียงการแก้ปัญหาเพื่อรักษาตลาดยุโรปเท่านั้น แต่ควรมองว่าเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับมาตรฐานการค้าโลกยุคใหม่ ซึ่งสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจหมุนเวียน และความรับผิดชอบตลอดห่วงโซ่อุปทานกำลังกลายเป็นเงื่อนไขพื้นฐานของการแข่งขัน

 

คำถามจึงไม่ใช่ว่า PPWR จะกระทบผู้ประกอบการไทยหรือไม่ เพราะผลกระทบเริ่มเกิดขึ้นแล้วผ่านห่วงโซ่อุปทานและคู่ค้าระหว่างประเทศ แต่คำถามสำคัญกว่าคือ ผู้ประกอบการไทยจะเริ่มปรับตัวเร็วพอที่จะเปลี่ยนกฎระเบียบสีเขียวให้กลายเป็นโอกาสทางธุรกิจได้หรือไม่

 

 

ที่มา:

European Commission: Packaging and Packaging Waste Regulation, EUR-Lex: Regulation (EU) 2025/40, European Commission Guidance on PPWR ปี 2026 และ ECHA: Understanding the Packaging and Packaging Waste Regulation

EUR-Lex: Commission Guidance Document for PPWR 2026