เช็ค! กฎหมายโฆษณาทางการแพทย์ “เกาหลีใต้” ควบคุมถึง “อินฟลูเอนเซอร์”
เช็ค! รายละเอียดกฎหมายโฆษณาทางการแพทย์ “ประเทศเกาหลีใต้” ควบคุมถึง “อินฟลูเอนเซอร์” และร้ายแรงถึงขั้นระงับการดำเนินการในสถานพยาบาล
เมื่อประเทศไทยอยากที่จะเป็น Medical Hub หลายครั้งที่มีความเห็นไปในทำนองที่ว่า ประเทศไทยนั้นมี “การกำกับ” ที่ล้าหลังจะไปถึงได้อย่างไร โดยเฉพาะประเด็นที่ถูกพูดถึงข้ามวันตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ (28 กุมภาพันธ์ 2569) อย่าง “การโฆษณาทางการแพทย์”
โพสต์ทูเดย์ อ่านทุกความเห็นทุกช่องทางออนไลน์ จนนำไปสู่การตามหาว่า “กฎหมายเกาหลีใต้” ที่ว่า “พัฒนา” ไปไกลกว่าไทย โดยเฉพาะในวงการการแพทย์เพื่อความงามอยู่เสมอนั้น ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร จึงพบว่า
กฎหมายหลักของเกาหลีใต้ที่ควบคุม การให้บริการทางการแพทย์ รวมถึง “การโฆษณาทางการแพทย์” ถูกบัญญัติไว้ในมาตรา 56 และบทที่เกี่ยวข้อง โดยมีรายละเอียดสำคัญ คือ
การโฆษณาบริการทางการแพทย์ หมายถึง การแสดงหรือให้ข้อมูลเกี่ยวกับบริการทางการแพทย์ สถานพยาบาล หรือบุคลากรทางการแพทย์แก่ผู้บริโภค โดยผ่านสื่อหนังสือพิมพ์ นิตยสาร เสียง ภาพ อินเทอร์เน็ต สื่อสิ่งพิมพ์ ป้าย หรือวิธีการอื่นใด
สำหรับผู้ที่โฆษณาได้ต้องเป็น ผู้ก่อตั้งสถานพยาบาล หัวหน้าสถานพยาบาล หรือบุคลากรทางการแพทย์ ดำเนินการโฆษณาบริการทางการแพทย์ ส่วนบุคคลอื่น เช่น อินฟลูเอนเซอร์ นายหน้า หรือบุคคลทั่วไปรีวิวเชิงโปรโมตไม่ได้ ถือว่าผิดกฎหมาย หากเป็นการโฆษณาแฝง
แพทย์โฆษณาได้ แต่กำกับเนื้อหาเข้มงวด
นอกจากนี้ แม้จะให้บุคคลด้านบนโฆษณาได้ แต่มีการกำกับ “เนื้อหา” สำหรับเนื้อหาที่ห้ามโฆษณาเด็ดขาด อาทิ
1. ห้ามโฆษณาเทคโนโลยีทางการแพทย์ใหม่โดยมิได้ผ่านการประเมินตามมาตรา 53 (คือเทคโนโลยีนั้นต้องได้รับการรับรองจากรัฐก่อน)
2. ห้ามโฆษณาที่มีเนื้อหาซึ่งอาจทำให้ผู้บริโภคเข้าใจผิดเกี่ยวกับผลการรักษา เช่น การเล่าเรื่องประสบการณ์การรักษาผู้ป่วย ผ่านการรีวิวคนไข้ เพราะอาจทำให้เข้าใจผลลัพธ์ผิดได้
3. ห้ามโฆษณาที่แสดงข้อเท็จจริงอันเป็นเท็จ เช่น คุณวุฒิปลอม ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญที่ไม่เชี่ยวชาญจริง หรือตำแหน่งที่ไม่มีจริง
4. ห้ามโฆษณาที่มีการเปรียบเทียบกับหน้าที่หรือวิธีการรักษาของบุคลากรทางการแพทย์รายอื่น เช่น บอกว่าดีที่สุดในประเทศ เหนือกว่าคลินิกอื่น
5. ห้ามโฆษณาที่มีเนื้อหาทำให้บุคลากรทางการแพทย์รายอื่นเสียชื่อเสียง
6. ห้ามโฆษณาที่เปิดเผยการรักษาทางการแพทย์โดยตรง เช่น ภาพการผ่าตัด หรือขั้นตอนการรักษาต่างๆ
7. ห้ามโฆษณาที่ละเว้นข้อมูลสำคัญ เช่น ผลข้างเคียงร้ายแรง ไม่บอกความเสี่ยง
8. ห้ามโฆษณาที่กล่าวเกินจริงจากข้อเท็จจริงเชิงวัตถุ เช่น ไม่ตรงกับผลการศึกษา อัตราความสำเร็จ ใบอนุญาตก็เท็จ หรือโฆษณาประสบการณ์แพทย์ที่เกินจากความเป็นจริง
9. ห้ามโฆษณาเกินจริงหรือทำให้เข้าใจผิด เช่น การันตีผลการรักษา ทำให้เชื่อว่าหายแน่นอน
10. ห้ามโฆษณาที่นำเสนอในรูปแบบบทความข่าวหรือความเห็นผู้เชี่ยวชาญผ่านหนังสือพิมพ์ สื่อกระจายเสียง นิตยสาร หรือสื่ออื่น
11. การโฆษณาบริการทางการแพทย์บางประเภท ต้องส่งให้หน่วยงานที่ได้รับอนุญาตตรวจสอบก่อนเผยแพร่
12. ห้ามบุคลากรทางการแพทย์หรือสถานพยาบาลโฆษณาภายในประเทศเกาหลี เพื่อดึงดูดผู้ป่วยชาวต่างชาติ หากเป็นโฆษณาเพื่อดึงดูดคนต่างชาติโดยเฉพาะ สถานพยาบาลต้องจดทะเบียนพิเศษ และสามารถโฆษณาในช่องทางที่กำหนดได้ เช่น สนามบิน หรือเขตท่องเที่ยวเฉพาะ
13. ห้ามโฆษณาการลดราคา แจกฟรี หรือยกเว้นค่ารักษาพยาบาล (ที่อยู่นอกระบบประกันสุขภาพ) หากการนำเสนอมีลักษณะชวนให้เข้าใจผิด หรือจูงใจเกินสมควร
14. ห้ามนำใบรับรอง รางวัล จดหมายขอบคุณ หรือการอ้างว่าได้รับการรับรอง/แนะนำ มาใช้ในโฆษณา หากมีลักษณะสร้างความเชื่อมั่นหรือชักจูงผู้บริโภคเกินข้อเท็จจริง ยกเว้นในบางกรณี เช่น การรับรองจากหน่วยงานราชการ ฯลฯ
เป็นต้น
นอกจากนี้ เกาหลีใต้ยังเข้มงวดต่อ ช่องทางการโฆษณา เช่น การโฆษณาผ่านสื่อกระจายเสียง (ทีวี / วิทยุ) ตามกฎหมายแพร่ภาพกระจายเสียง หรือ ช่องทางอื่นที่รัฐเห็นว่าต้องจำกัด เพื่อป้องกันผลกระทบต่อสุขภาพประชาชนหรือการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม ซึ่งรัฐสามารถออกกฎเพิ่มได้ หากเห็นว่าจำเป็น
และโฆษณาส่วนใหญ่ “ต้องตรวจสอบก่อนเผยแพร่” ว่าไม่ผิดกฎหมาย
ซึ่งครอบคลุมสื่อ “อินเทอร์เน็ตและแอปมือถือ”
ซึ่งองค์กรที่ตรวจโฆษณาเหล่านั้นได้แก่ สมาคมแพทย์ สมาคมทันตแพทย์ สมาคมแพทย์แผนเกาหลี และองค์กรผู้บริโภค โดยต้องรายงานต่อกระทรวงสาธารณสุข และคณะกรรมการต้องประกอบด้วยหลายฝ่าย เช่น แพทย์ เภสัชกร นักกฎหมาย ตัวแทนผู้บริโภค และภาคประชาชน
นอกจากนี้ยังมีระบบติดตามหลังโฆษณาอีกด้วย หากฝ่าฝืนกระทรวงสาธารณสุขหรือท้องถิ่นสามารถใช้มาตรการลงโทษได้ และต้องแจ้งหน่วยงานกำกับการแข่งขันทางการค้า เพื่อป้องกันการแข่งขันไม่เป็นธรรม
บทลงโทษรุนแรงหากฝ่าฝืน
สำหรับ บทลงโทษกรณีฝ่าฝืนกฎหมายโฆษณาบริการทางการแพทย์ของเกาหลีใต้ มีตั้งแต่ โทษทางปกครอง เช่น สั่งหยุดโฆษณา สั่งแก้ไขหรือถอนโฆษณา สั่งพักใช้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพชั่วคราว และสั่งระงับการดำเนินงานสถานพยาบาล บางส่วนหรือทั้งหมด
อีกทั้งนอกจาก โทษปรับ แล้ว ยังมี โทษอาญา (กรณีร้ายแรง) คือ หากเป็นการโฆษณาที่เข้าข่ายหลอกลวงหรือกระทบสาธารณสุขอย่างชัดเจน อาจถูกจำคุกสูงสุด 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 30 ล้านวอน
และยังมีผลกระทบต่อใบอนุญาตวิชาชีพ ตั้งแต่ ถูกสอบสวนไปจนถึงพักใบอนุญาตแพทย์ และเพิกถอนใบอนุญาตกรณีซ้ำหรือร้ายแรง
…..
พอดูรายละเอียด “กฎหมายโฆษณาทางการแพทย์” ของเกาหลีใต้ ก็ต้องเห็นด้วยว่า “ไปไกล” และ “เข้มงวด” กว่าไทยหลายเท่าตัวนัก
หากประเทศไทยสามารถผลักดันการกำกับไปได้ถึงขั้นนี้จริงๆ ก็เรียกว่า “พัฒนา” ไปได้อีกไกล และทำให้ผู้ใช้บริการมั่นใจต่อการใช้ผลิตภัณฑ์และบริการทางการแพทย์มากขึ้น นี่แหละคือทางของ Medical Hub ของแท้!
แต่ที่แน่ๆ ยังไม่เห็นกฎข้อไหนที่อนุญาตให้โฆษณาสินค้าทางการแพทย์ (แม้จะเป็นแพทย์) โดยไม่มีขอบเขตได้แต่อย่างใด.
ที่มาของข้อมูล