นโยบายที่หายไป

การเลือกตั้งครั้งใหม่นี้ แต่ละพรรคการเมืองต่างงัดสารพัดโครงการหาเสียง ส่วนใหญ่เน้นแจกแหลก

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การเลือกตั้งครั้งใหม่นี้ แต่ละพรรคการเมืองต่างงัดสารพัดโครงการหาเสียง ส่วนใหญ่เน้นแจกแหลก แจกสะบัด หวังดึงดูดความนิยม แต่ยังมีนโยบายบางประการที่ไม่มีการพูดถึง ทั้งที่เป็นปัญหาสำคัญของประเทศ

อย่างแรกจะทำอย่างไรกับปัญหา เด็กติดเกม

พรรคการเมืองอาจมองข้าม เห็นว่าเป็นสิ่งเล็กน้อย แต่ปัญหาเด็กติดเกมนี่แหละ คือมะเร็งร้ายที่แอบแฝงในสังคม

รู้กันหรือไม่ว่า อัตราเด็กติดเกมในกลุ่มระดับประถมและมัธยมมีถึง 52.73% หรือครึ่งหนึ่งของเด็กไทยในวัยเรียนติดเกมงอมแงม

ตัวเลขดังกล่าวจัดเก็บจากจำนวนผู้ขอคำปรึกษาทางโทรศัพท์กับสถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข ระหว่างในช่วงเดือน พ.ย. 2547 ถึง มี.ค. 2548

ป่านนี้ตัวเลขเด็กติดเกมจะบานปลายไปขนาดไหน

ปัญหาที่ตามมานอกจากความลุ่มหลงแล้ว เด็กยังเสียค่าใช้จ่ายในร้านเกม ซื้อเกม จากสถิติเด็กเล่นเกมต่อสู้และเกมอื่นๆ 3-7 ชั่วโมงติดต่อกัน และเล่นมากที่สุด 15-24 ชั่วโมง

เด็กติดเกม จะมีผลต่อจิตใจ อารมณ์รุนแรง ก้าวร้าว เอาแต่ใจ โกหก ลักขโมย การเรียนตกต่ำ หนีเรียน ไม่รับผิด กินอาหารไม่ตรงเวลา นอนดึก สายตาเสีย ขาดความสัมพันธ์ในครอบครัว

แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับนโยบายเรียนฟรี หรือแจกคอมพิวเตอร์ แล็ปท็อป แท็บเล็ต แต่เด็กครึ่งหนึ่งติดเกม

เกาหลีใต้ เป็นตัวอย่างที่ดี รัฐบาลเกาหลีใต้ประกาศนโยบายแก้ปัญหาเด็กติดเกม อาทิ การออกกฎหมายควบคุมการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตของเด็กอายุต่ำกว่า 16 ปี โดยเฉพาะในเวลากลางคืน

แล้วเมืองไทยล่ะ มีพรรคการเมืองไหนบ้างประกาศจะแก้ปัญหาเด็กติดเกม ด้วยการเข้มงวดการเข้าถึงเกมและอินเทอร์เน็ตในยามวิกาล การออกกฎหมายควบคุมร้านเกมอย่างเข้มงวด เอาผิดเจ้าของร้านที่เปิดเกินเวลา รวมถึงให้เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปีเข้าไปเล่นเกมในเวลาเรียน หรือตั้งแต่ 20.00 น.เป็นต้นไป ฯลฯ

น่าเศร้าที่พรรคการเมืองมีแต่นโยบายเชิงปริมาณ แจก แถม แต่ไม่คำนึงถึงปัญหาเชิงคุณภาพที่เป็นรากฐานสำคัญ

แล้วอย่าถามเลย อนาคตของชาติจะเป็นอย่างไร เมื่อยังปล่อยให้ลูกหลานติดเกม เสริมสร้างความกลวงของสมองกันอยู่

ต่อไปสิ่งที่พวกเขาจะทำได้ไม่พ้นอาชีพที่สติปัญญาค่อนข้างทึบ

อย่างเป็นพวกฉ้อฉล ตลบตะแลง หาเสียง หวังกินเมืองพวกนี้