ผมเชยจริงอ่ะ

วันศุกร์สุดสัปดาห์ มาคุยกันเรื่องเบาๆ บ้างนะครับ จับทวนชวนเครียดมา 3 วันติดแล้วเนอะ

โดย...สันทัด กรณี

โลกยุคใหม่สมัยนี้ การเข้าถึงข่าวสารอย่างรวดเร็ว คือความได้เปรียบในการตัดสินใจ ซึ่งมีความจำเป็นสำหรับคนหลายๆ อาชีพ

อาชีพสื่อมวลชนอย่างผมนี่ก็หนึ่งในนั้น

โชคดีอย่างหนึ่ง คือ องค์กรที่ผมสังกัดค่อนข้างจะเป็นองค์กรที่สนใจวิ่งแข่งกับความเร็วของโลก...

อัฐบริขาร ซึ่งทางผู้บริหารองค์กรมอบให้ไว้ประจำตัวผู้คนในกองบรรณาธิการ สิ่งหนึ่ง คือ โทรศัพท์มือถือ...เรียกใช้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ว่างั้นเหอะ

ครบ 8 ปี โทรศัพท์ที่พวกผมใช้ ผ่านไป 2 รุ่น

เจ๋งทั้ง 2 รุ่น ประเภทตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ อย่าไปพูดถึงยี่ห้อกับรุ่นเลยครับ เอาเป็นว่า นักข่าวโพสต์ทูเดย์ลืมทิ้งไว้ข้างอ่างล้างหน้าที่ห้องน้ำรัฐสภา บ่ายรุ่งขึ้นกลับไปยังวางอยู่ที่เดิม...ยังงั้นเลย (ฮา)

เข้าสู่ปีที่ 9 เดือน ก.พ.ที่ผ่านมานี่แหละครับ

หลังจากใครต่อใครกล่อมผู้บริหารจนน้ำลายเหนียว ถึงคุณประโยชน์อเนกอนันต์ของสมาร์ตโฟน กับการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับองค์กรที่ก้าวสู่ยุคมัลติมีเดีย...พวกกระผมก็ได้ บีบี มาใช้

เพื่อนพ้องน้องพี่ พากันดีอกปลื้มใจในความใจถึงของผู้บริหารองค์กรเป็นอย่างยิ่ง

อืมมม...คงมีแต่ผมกับอีกไม่กี่คน...เป็นทุกข์

เป็นทุกข์เพราะอคติกับการสื่อสารประเภทไม่พูดไม่จา ก้มหัวหน้าทิ่มกดๆๆๆ

เป็นทุกข์เพราะผมมองตัวอักษรที่แป้นกดไม่ชัด

อืมม...ชีวิตเอนเตอร์เทนเนอร์ อย่างผมมันเหมาะกับ เทคโนโลยีอีกค่ายหนึ่ง มากกว่านี่ครับ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ความที่ทุกข์ของผมคงเสียงดังไปหน่อย ตอนได้มาใหม่ใน 23 สัปดาห์แรก ใครต่อใครจึงพยายามแนะนำการใช้บีบี และเชิดชูความสามารถล้นเหลือของบีบี ให้กับคนไม่รักดีอย่างผม

แนะนำให้เห็นหน้าแป้นที่ตัวอักษรใหญ่ขึ้นอย่างนี้ แนะนำประโยชน์จากสารที่ส่งผ่านบีบีอย่างนี้ ฯลฯ

ครับ...แต่ละท่านที่ “รุมกัน” แนะนำเนี่ย ล้วนบิ๊กๆ ในองค์กรทั้งนั้น ตั้งแต่สูงสุด...ทั่นประธานฯ ทั่นบรรณาธิการอำนวยการเครือโพสต์ ฯลฯ

ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วมังครับ...อิอิ

เสียหายครับเสียหาย

กะอีแค่ผมไม่ยอมบีบีไปหาใครเนี่ยนะ...เฮ้อ!

ครับ...อันที่จริงผมใช้ประโยชน์จากบีบีมหาศาลในการตรวจสอบข่าวสาร เช็กเมล เช็กข่าว ฯลฯ

ออปชันเดียวที่ผมไม่ใช่ คือ กดๆๆๆๆ

ประการนี้เป็นรสนิยม มีเหตุผลมั่นคงสนับสนุน

ผมว่าสังคมไทยมันจะน่าเบื่อหน่ายมาก ถ้าคนเราขาดการปฏิสัมพันธ์ด้วยการโต้ตอบพูดคุย เวลาผมไปซื้อของตามห้าง หรือรับประทานอาหาร สิ่งที่ผมเห็นบ่อย คือ เด็กกลุ่มหนึ่งมาด้วยกัน นั่งด้วยกัน แต่ไม่คุยกัน ทุกคนก้มหน้าก้มตากดๆๆๆ...มันไม่คุยกันครับ!

และที่หนักกว่านั้น คือ บางครอบครัวไปกินข้าวด้วยกันในวันหยุด คุณพ่อ คุณแม่ คุณลูก แทนที่จะสังสรรค์พูดคุย...ก็เปล่า

ตะละคนก้มหน้าอยู่กับบีบีของตัวเอง...

ครับ...ชาตินี้ผมไม่ยอมเป็นเหยื่อให้กับเจ้าสิ่งนี้...แน่

ใช้มันแต่ไม่ยอมให้มันใช้ หรือยอมให้มันมาทำลายความสุขเล็กๆ เวลาผมอยู่กับสิ่งมีชีวิตอื่นเด็ดขาด

ทราบแล้วเปลี่ยน...จ้าวววววนายยยยยยย...คริคริ