ขอความชัดเจน

ขอความชัดเจน

คณะกรรมการประกันสังคมและคณะกรรมการหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ไม่เคยหารือกันเพื่อกำหนดขอบเขตการให้บริการ ตามมาตรา 5 ที่กำหนดให้บุคคลทุกคนมีสิทธิได้รับบริการสาธารณสุขที่ได้มาตรฐานและมีประสิทธิภาพ และมาตรา 10 ที่กำหนดให้ทั้งสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) และสำนักงานประกันสังคม (สปส.) เตรียมความพร้อมในการให้บริการสาธารณสุขแก่ผู้มีสิทธิตามกฎหมายว่าด้วยประกันสังคม ซึ่งบัญญัติไว้ใน พ.ร.บ.หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545

ที่ผ่านมามีเพียงการทำหนังสือถึงกันไปมา แต่ไม่เคยหารือกันอย่างเป็นทางการ

ขณะเดียวกันตามมาตรา 66 ของ พ.ร.บ.ฉบับเดียวกันนี้ยังได้กำหนดให้มีการตราพระราชกฤษฎีกาภายใน 1 ปี หลังกฎหมายมีผลบังคับใช้ นั่นคือล่วงเลยมา 8 ปีแล้ว

การเคลื่อนไหวผลักดันของกลุ่มแรงงานให้มีการแก้ไขกฎหมายประกันสังคมฉบับใหม่ให้มีการเลือกตั้งคณะกรรมการประกันสังคมโดยตรง การเรียกร้องสิทธิของชมรมพิทักษ์สิทธิผู้ประกันตน ให้หยุดเก็บเงินสมทบค่ารักษาพยาบาล เนื่องจากได้รับสิทธิประโยชน์น้อยกว่าระบบอื่นๆ จึงถือเป็นข้อเรียกร้องที่ชอบธรรมตามบทบัญญัติที่กฎหมายกำหนดไว้

แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมารัฐบาลประชาธิปัตย์ดูจะมีท่าทีเมินเฉยและตั้งแง่ต่อข้อเรียกร้องดังกล่าว โดยทั้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขในฐานะประธานคณะกรรมการระบบรักษาฟรีของบัตรทอง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานในฐานะกำกับดูแล สปส. ไม่ยอมหยิบยกประเด็นดังกล่าวไปหารือร่วมกัน

นอกจากจะเป็นการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ตาม พ.ร.บ.หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545 แล้ว ยังไม่ปฏิบัติตามมาตรา 52 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 ที่ได้บัญญัติ “ให้ชนชาวไทยย่อมมีสิทธิเสมอกันในการรับบริการสาธารณสุขที่ได้มาตรฐาน” “และการให้บริการสาธารณสุขของรัฐต้องเป็นไปอย่างทั่วถึงและมีประสิทธิภาพ”

ด้วยสาระของกฎหมายมีความชัดเจน แต่ผู้ปฏิบัติตามขาดความชัดเจน เราจึงขอเรียกร้องอีกแรงให้รัฐมนตรีทั้งสองซึ่งสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ด้วยกันปฏิบัติตามหน้าที่ ด้วยการบรรจุวาระเข้าสู่ที่ประชุมคณะกรรมการ สปสช. ในวันที่ 18 เม.ย.ที่จะถึงนี้ และหาข้อสรุปการโยกผู้ประกันตน พร้อมงบประมาณไปรับบริการในระบบบัตรทอง ซึ่งการยกเว้นเงินสมทบค่ารักษาพยาบาลผู้ประกันตนจะเหลืองบประมาณกว่า 8,000 ล้านบาท ไปเพิ่มเงินบำเหน็จบำนาญให้ผู้ประกันตนได้

การดำเนินการทั้งหมดนี้ก็เพราะประชาชนต้องมาก่อนการให้บริการสาธารณสุขที่ได้มาตรฐานและเท่าเทียมทั่วทั้งประเทศ จึงเป็นวาระเร่งเด่นของรัฐบาลประชาธิปัตย์อย่างมิอาจบ่ายเบี่ยง