ปฏิรูปการเกษตร

นโยบายการส่งเสริมประเทศไทยให้เป็นครัวของโลกนั้น เป็นนโยบายสำคัญที่ต้องดำเนินการอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะต้องมีแผนปฏิบัติการอย่างชัดเจน มีการแบ่งโซนนิง มีการแบ่งผลผลิตว่าส่วนใดจะเป็นส่วนสำหรับบริโภค ส่วนไหนจะนำมาทำเป็นพลังงานทดแทน หรือเป็นพืชเศรษฐกิจสำหรับการอุปโภค เช่น ยางพารา ไม้สัก ไม้กฤษณา เป็นต้น

สิ่งที่เกิดขึ้นกับสินค้าเกษตรของไทยในเวลานี้ สะท้อนภาพความล้มเหลวของการจัดการเรื่องการเกษตรของประเทศ ที่รัฐบาลหลายๆ ชุด ต่างพร่ำพูดแต่นโยบาย ไม่ได้มีการปฏิบัติอย่างแท้จริงและต่อเนื่อง

ขณะนี้ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเอาจริงเอาจังกับการจัดการผลิตผลทางการเกษตรของไทย เพราะว่าการบริหารจัดการที่ไม่ดี ทำให้เริ่มสะเปะสะปะ เกษตรกรปลูกพืชผลทางการเกษตร โดยดูแต่ราคา พืชชนิดไหนราคาดีก็แห่ไปปลูก เช่น ยางพารา ขณะนี้ก็ปลูกไปทั่วประเทศ ไม่ได้ปลูกแค่เฉพาะภาคใต้อีกต่อไป

บางจังหวัดถึงกับโค่นสวนผลไม้ อาทิ ทุเรียน เงาะ มังคุด เพื่อปลูกยางพาราหรือปาล์มน้ำมันอย่างเดียว เพราะจะได้ราคาสูงกว่า และผลไม้ก็ยุ่งยากจุกจิก หากปลูกเพื่อส่งออกต้องไม่ใช้สารเคมี

นอกจากนี้ สภาพอากาศที่แปรปรวนก็ทำให้ไม่สามารถควบคุมผลผลิตได้ บางปีผลผลิตก็มากเกินไปจนราคาตกต่ำ บางปีก็ผลผลิตสูงเกินไปจนราคาแพงมหาโหด

พืชบางชนิดที่นำเอาไปผลิตเป็นพลังงานทดแทนได้ เช่น มันสำปะหลัง ปาล์มน้ำมัน อ้อยที่เราสามารถนำเอากากน้ำตาลมาผลิตเป็นเอทานอลได้ ธัญพืชทุกชนิดนำมาผลิตเป็นน้ำมันได้หมด ทำให้เกิดการแย่งกันว่าจะนำไปทำเป็นอาหารหรือผลิตเป็นพลังงานทดแทนกันดี

นอกจากจะไม่มีการวางแผนจัดโซนนิงให้ดีแล้ว แผนการนำที่ดินว่างเปล่าอย่าง การนำที่ของกรมธนารักษ์ ที่ดินทหาร ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์มาปลูกพืชพลังงานทดแทนก็ไม่มีการดำเนินการจริงจัง

การจัดการระบบทรัพยากรน้ำของรัฐบาลก็ไม่ได้วางแผนให้เป็นรูปธรรม ไม่ได้มีการดำเนินการเป็นรูปธรรมที่ต่อเนื่อง ใช้วิธีการดึงงบประมาณไปจังหวัดใครจังหวัดมัน โดยพรรคใดขึ้นมาเป็นรัฐบาลก็ผันงบประมาณไปในจังหวัดที่เป็นฐานเสียงของตัวเอง

ปล่อยให้เกิดการแย่งผลผลิตกันไปมา ท้ายที่สุดคนเดือดร้อนคือประชาชนที่จะต้องซื้อสินค้าราคาแพง ทั้งที่ประเทศไทยเป็นครัวของโลก

ขณะนี้เรื่องสินค้าเกษตรเริ่มจะเข้าขั้นวิกฤตแล้ว เพราะภูมิอากาศของโลกก็เปลี่ยนแปลงเดี๋ยวน้ำท่วมเดี๋ยวฝนแล้ง หากรัฐไม่รีบวางแผนตั้งแต่เดี๋ยวนี้ ประเทศไทยอาจจะลำบากในอนาคต