บุญ-บาป

.....สันทัด กรณี

วันนี้เมื่อ 8 ปีที่แล้ว หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ฉบับแรกถือกำเนิด ปรากฏตัวสู่สายตาสาธารณะ

ศุกร์ที่ผ่านมา โพสต์ทูเดย์ฉลองครบรอบ 8 ปี ก้าวสู่ปีที่ 9 งานที่ผ่านมานั้นแตกต่างจากทุกปีที่เราฉลองกันมา 2 ครั้ง ทั้งสองครั้งได้รับความเมตตาจากกัลยาณมิตร และผู้มีอุปการคุณอย่างตรึงใจ

ทุกคนสดชื่นกับกระเช้าดอกไม้ ความหมายแทนคำอวยพร สดชื่น สุขใจโดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูด

หลังงานฉลอง ดอกไม้ทุกช่อ ทุกกระเช้า ถูกลำเลียงมายังกองบรรณาธิการ ประดับตกแต่งจนที่ทำงานหอมฟุ้ง สดใสด้วยสีสันจากดอกไม้นานาพันธุ์

สรรพสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลง

การนั่งมองดอกไม้สวยสดเหี่ยวเฉาลงไปเรื่อยๆ สร้างความรู้สึกแตกต่างตามแต่ความคิดและประสบการณ์ของแต่ละผู้คนจะพาไป

แต่สุดท้าย ทุกช่อทุกดอก มีปลายทางที่เดียวกัน

หลายเสียงในกองบรรณาธิการพึมพำด้วยความรู้สึกเสียดาย...ถ้าไม่ใช่กระเช้าดอกไม้ คงแบ่งความเดือดร้อนของคนได้ไม่น้อย

ครับ...ตรงนี้ลำบากใจไม่น้อยเช่นกัน

แล้วไอเดียบรรเจิดก็เกิดขึ้น บรรณาการโพสต์ทูเดย์ คุณ ณ กาฬ เลาหะวิไลย ปิ๊ง! เสนอ สรุป ตัดสินใจคนเดียวเสร็จสรรพ (ฮา)

จบลงที่ (บก.) ว่า...ขอเปลี่ยนกระเช้าดอกไม้ ขอเปลี่ยนกระเช้าอวยพร เป็นเงินบริจาคตรงแก่มูลนิธิชัยพัฒนา ทุกบาททุกสตางค์...

งานฉลองก้าวสู่ปีที่ 9 โพสต์ทูเดย์ จึงเกิดบรรยากาศแปลก แตกต่าง...แต่...ดี... อิ่มบุญ อิ่มอก อิ่มใจ

ขอบพระคุณทุกท่านที่ได้ร่วมทำบุญในวันนั้น

ครับ...กลับมาเรื่องบ้านเมือง สถานการณ์พัฒนาไปอย่างที่ผมคิด และคุยกับท่านผู้อ่านไปก่อนหน้านี้

กล่าวคือ...วันหนึ่งทหารกัมพูชาจะเหลืออดกับการถูกด่าประณามทุกวี่ทุกวัน การประกาศถึงแสนยานุภาพของกองทัพไทย และกดดันให้รัฐบาลใช้กำลังทหารต่อชาวกัมพูชาและทหารกัมพูชาในพื้นที่พิพาท จากเวทีการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และเครือข่ายคนไทยหัวใจรักชาติ

อย่างที่ว่า...ทหารเขมรซัดมาตู้ม ทหารไทยซัดเตือนไปตู้ม แล้วก็ไม่รู้ใครเป็นใครดวลปืนใหญ่ตลอดแนวชายแดนด้านศรีสะเกษ

ครับ...สูญเสียกันทั้งสองฝ่าย

ชีวิตคนไม่ใช่เรื่องสนุก ไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่เรื่องที่มาชื่นชมว่าเราตายน้อยกว่าแล้วเราชนะหรือได้เปรียบ

ในสภาพปัญหาความขัดแย้งในเรื่องพรมแดนไทยกัมพูชา หลายพื้นที่ไม่สามารถหาข้อยุติได้ ต่างฝ่ายต่างอ้างสิทธิ ต่างฝ่ายต่างยึดถือแผนที่คนละฉบับ

ทั้งสองฝ่ายมีการพูดคุยเจรจาเพื่อสะสางปัญหามาอย่างยาวนาน แน่นอนว่าในหลายจุดสำคัญยังไม่ได้ข้อยุติ เพราะทุกฝ่ายต่างยึดประโยชน์สูงสุดของตัวเองเป็นสำคัญ แต่นั่นก็ต้องพูดคุยเจรจาเพื่อหาความพึงพอใจร่วมกันต่อไป...

มนุษย์ใช้การเจรจาในการแก้ปัญหาครับ การใช้กำลังคือหนทางสุดท้าย เพื่อบรรุลุเป้าหมาย

ผมเกิดคำถามกับตัวเอง... ทำไมต้องมีคนตาย ในเมื่อเวทีการเจรจายังสามารถดำเนินการต่อไปได้ ทำไมประชาชนคนไทยในพื้นที่ชายแดนต้องหอบลูกจูงหลานอพยพหนีภัยสู้รบ

คนที่สูญเสีย จึงเข้าใจถึงความสูญเสียอย่างแท้จริง

สงบ สันติ อสิงหา ของคุณจำลอง ศรีเมือง เป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนี้หรือนี่?