สอบได้-สอบตก

หากถามว่า ประชาวิวัฒน์ที่ออกมามีอะไรดีบ้าง ความจริงแล้วก็คงต้องบอก มีหลายเรื่อง

อย่างแรกการให้แรงงานนอกระบบ สามารถเข้าอยู่ในระบบสวัสดิการสังคมได้ โดยจ่ายเงินแค่ 50 บาท เนื่องจากแรงงานเหล่านี้ เป็นผู้ด้อยโอกาส เป็นคนจนเมือง และควรได้รับการดูแล แม้จะต้องเป็นภาระงบประมาณ แต่ก็จำเป็นต้องทำ

เรื่องต่อไปก็คือ การปล่อยกู้ให้พ่อค้าแม่ค้า หาบเร่ แผงลอย แท็กซี่ วินมอเตอร์ไซค์ ไปทำมาหากิน

จริงอยู่คนเหล่านี้ไม่มีหลักทรัพย์ และเสี่ยงต่อการเป็นหนี้เสีย หรือสร้างหนี้ในอนาคต แต่จำเป็นต้องให้โอกาส

คนเหล่านี้เป็นคนจนเมือง อยู่ด้วยการทำงาน หาเงิน จ่ายหนี้นอกระบบ ยากที่จะหาเงินก้อนสำหรับการเป็นต้นทุนประกอบอาชีพ

การที่รัฐบาลจัดการให้ธนาคารของรัฐปล่อยเงินกู้ แม้จะก่อให้เกิดหนี้เสียขึ้นมา ก็ยังคุ้ม

ในอดีตเราเคยมีเศรษฐีล้มบนฟูก ธนาคารพาณิชย์เจ๊งปิดกิจการ เป็นภาระให้สังคมส่วนรวม วันนี้หากจะมาช่วยคนจนแล้วเกิดหนี้สินบ้าง ก็น้อยกว่าที่เคยเกิดขึ้นอย่างเทียบไม่ได้

หลายคนกังวลว่า การปล่อยกู้ให้คนจนเมืองเหล่านี้ จะก่อให้เกิดปัญหาการสร้างหนี้ขึ้นมาอีก ความกังวลดังกล่าวก็น่าพิจารณา ทว่าการปล่อยเงินกู้ที่เกิดขึ้น เป็นการให้กู้กับคนที่ทำมาหากิน แต่ขาดเงิน พวกเขาก็น่าจะได้โอกาสบ้างสักครั้งในชีวิต

แต่เมื่อได้โอกาสแล้ว กลับเอาเงินทำอย่างอื่น ใช้เงินผิดประเภท ถือเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ และต้องชดใช้หนี้สินไป

ถ้าคิดว่า ปล่อยกู้ไป 10 ราย ช่วยเหลือให้คนลืมตาอ้าปากได้แค่ครึ่งเดียว ก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว

แต่ทั้งหมด ต้องแยกให้ชัดไม่ใช่นโยบายเศรษฐกิจ ไม่ได้ยกระดับการแข่งขันให้เกิดขึ้น เพราะมันเป็นเรื่องรัฐสวัสดิการทางสังคม

ขณะเดียวกันสิ่งที่ต้องกระทำก็คือ การนำค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาคิดเป็นต้นทุนของประชาวิวัฒน์ด้วย ไม่ใช่ตัดตอนนับแค่งบประมาณแผ่นดิน และคุยโตว่าสร้างประโยชน์เพิ่มพูนเป็นสิบเท่า

นั่นไม่ต่างจากการหาเสียง และเป็นการหาเสียงน้ำเน่าชนิดที่เรียกว่า พูดความจริงเพียงครึ่งเดียว

แต่มาตรการในประชาวิวัฒน์ที่รับไม่ได้ นั่นคือ การตรึงราคาพลังงาน ไม่ว่าจะเป็นน้ำมัน หรือก๊าซในภาคขนส่งและครัวเรือน โดยนอกจากจะสร้างความไม่เป็นธรรมแล้ว ยังส่งผลเสียในระยะยาว

หากตัดมาตรการตรึงพลังงานออกไป ประชาวิวัฒน์ก็น่าจะได้คะแนนที่ดี

แต่เมื่อมีการตรึงพลังงาน ต้องขอบอกว่า สมควรสอบตก