เวลาเหลือน้อย

ปีเก่าเหลือเวลาอีกเพียงสัปดาห์เดียว ปีใหม่ก็จะเข้ามาแทนที่และแน่นอนแล้วว่า ปีใหม่ที่จะมาถึง เป็นปีแห่งการเลือกตั้ง

เส้นทางเดินทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้ ที่ปรากฏแห่งสายตา อาทิ การแก้ไขรัฐธรรมนูญ การปล่อยตัวเสื้อแดง การประกาศนโยบายประชาวิวัฒน์ การเคลื่อนไหวของพรรคการเมืองขนาดเล็กที่ประกาศรวมตัวกัน เพื่อสร้างอำนาจการต่อรองในการเลือกตั้งที่จะมาถึง

การเมืองไทยจึงยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง วนเวียนกับการแย่งชิงอำนาจ รักษาอำนาจ และแสวงหาอำนาจ

แต่สิ่งที่น่ากังวลก็คือ สารพัดปัญหาในปีหน้าที่ต้องเผชิญ โดยเฉพาะภาวะที่ประชาชนจะเดือดร้อนอย่างแน่นอนคือของแพง

ต้นทุนในการผลิตสินค้านอกเหนือจากต้นทุนด้านวัตถุดิบแล้วก็มี 3 ประการที่เป็นปัจจัยสำคัญคือดอกเบี้ย น้ำมัน และค่าแรง

ในปีหน้าปัจจัยทั้งหมด ต่างอยู่ในช่วงขาขึ้น

ธนาคารแห่งประเทศไทย ประกาศท่าทีแน่ชัดแล้วว่า ปีหน้าอยู่ในช่วงดอกเบี้ยขาขึ้น

กลุ่มประเทศผู้ผลิตน้ำมันโอเปก บอกเช่นกันราคาน้ำมันหมดช่วงแห่งการลดแลกแจกแถม และราคายุติธรรมน่าจะอยู่ที่ระดับ 90100 เหรียญสหรัฐ

ส่วนค่าแรง รัฐบาลประชาธิปัตย์นิยมก็จัดการประกาศปรับรวดขึ้นไปแล้วเช่นกัน

จึงไม่ต้องกังวลเลยว่าปีหน้าของจะแพงหรือไม่แพง

ที่สำคัญวัตถุดิบในการผลิตสินค้า โดยเฉพาะในส่วนของสินค้าเกษตร ไม่ว่าจะเป็นฝ้าย ข้าว กากถั่วเหลือง ปาล์มน้ำมัน น้ำตาล ต่างอยู่ในภาวะขาดแคลนทั้งโลก และราคาขยับขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

สินค้าบางอย่างชนิด อย่างยางพารา ราคาก็แพงสูงสุดในประวัติศาสตร์ นับตั้งแต่มีการกรีดยางขายกิโลกรัมแรกก็ว่าได้

ในเมื่อสินค้าเกษตรราคาแพง ต้นทุนการดำรงชีพของประชาชนต้องขยับ และสินค้าทุกชนิดที่ใช้พืชผลการเกษตรเป็นวัตถุดิบก็ต้องปรับราคาเช่นกัน

และอย่าไปหวังเลยว่า รัฐบาลจะสามารถทานกระแสราคาสินค้าที่ขยับขึ้นมาได้ เพราะศึกนี้กระหนาบหลายทางนัก

ที่สำคัญคือคำถามที่ว่าก็คือกลไกในการดูแลเสถียรภาพราคา ไม่ให้ผู้บริโภคถูกเอาเปรียบ มีประสิทธิภาพ และรับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ได้หรือ

คำตอบก็น่าจะเป็นเสียงถอนหายใจยาวๆ

หลายกรณีต่างพิสูจน์แล้วถึงความไร้น้ำยาที่เกิดขึ้น

ดังนั้น ปีหน้าปัญหาปากท้องของชาวบ้านแม้จะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ทั้งหมดจะไม่ได้รับความสนใจเท่ากับปากท้องของนักการเมือง

ใกล้เลือกตั้งแล้ว ต้องรีบยัดๆ เข้าไปก่อนหมดเวลานะซิ