อาจารย์หรือนี่

โดย..ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยใจที่กลไกต่างๆ ในบ้านเมืองเราเหมือนกับจะมีปัญหา แม้กระทั่งในสถาบันการศึกษาก็ตามที

ตัวอย่างที่เพิ่งเกิด มาจากกรณีข้อมูลการทุจริตเงินสงเคราะห์ ผู้ยากไร้และผู้ป่วยโรคเอดส์ ของศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งขอนแก่น กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.)

สุดท้ายนำไปสู่การสอบสวนข้อเท็จจริง จนขยายการสอบสวนไป ทั่วประเทศ

ผู้ที่นำข้อมูลมาเปิดเผยคือ น้องแบม-ปณิดา ยศปัญญา นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาพัฒนาชุมชน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (มมส.)

แต่ทว่ากว่าเรื่องราวจะสอบสวนเสร็จ ได้รับการเปิดเผยออกมา ก็มีความจริงที่น่าตกใจว่า บรรดาคณาจารย์ที่รับผิดชอบนักศึกษาในหลักสูตรนี้ ไม่ปกป้องนักศึกษาที่นำข้อมูลทุจริตมาแจ้งตั้งแต่ต้น

มิหนำซ้ำ อาจารย์ยังไปเข้าข้างข้าราชการที่กระทำผิดเสียอีก

ในช่วงแรกที่เกิดเรื่องและพบข้อมูลการทุจริต นักศึกษาทั้ง 4 คน ก็นำมาแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษา โดยรับรู้กันทั้งภาควิชา ทั้งคณะ แต่กลับเป็นว่านิสิตทั้งหมดถูกสั่งให้เป็นผู้ผิด และต้องยอมรับผิดเสียอีก

อาจารย์ที่รับเรื่องราวไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ หรือรับฟังอะไรแม้แต่น้อย

สิ่งที่บรรดานิสิตได้รับ คือคำพูดของอาจารย์ที่ว่านักศึกษาไปฝึกงานที่ศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งขอนแก่น เป็นเด็กเลี้ยงแกะ

เมื่ออาจารย์ได้ไปพบกับเจ้าหน้าที่เพื่อสอบถามข้อเท็จจริงก็รับฟังข้อมูลฝ่ายเดียว

นอกจากนั้น ยังสั่งนักศึกษากราบเท้าเจ้าหน้าที่ที่ทำผิดเพื่อขอโทษ และให้เรื่องจบลงไป

แต่บรรดานิสิตไม่ยอม หลังจากนั้นจึงส่งเรื่องร้องเรียนไปยัง คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) จนนำมาสู่การสอบสวน

อย่างไรก็ตาม เรื่องก็ยังไม่จบ เพราะเมื่อมีการส่งเจ้าหน้าที่ลงพื้นที่และเริ่มมาสอบปากคำนักศึกษาในมหาวิทยาลัย ก็มีอาจารย์บางคนได้เรียกนักศึกษาเข้าไปในห้อง สอบถามว่าทำไมทำแบบนี้ ทำไมต้องทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย

อาจารย์คนเดียวกันนี้ยังบอกอีกว่า ถ้าจะร้องเรียนทำไมไม่ให้เรียนจบก่อน รวมถึงหน่วยงานที่เข้ามาตรวจสอบทำอะไรไม่ได้หรอก

นี่แหละ คือสิ่งที่เกิดขึ้น

ฟังแล้วน่าสลดใจ ทำไมอาจารย์มหาวิทยาลัยถึงได้เป็นเช่นนี้

และเมื่อแม่พิมพ์ พ่อพิมพ์ บิดๆ เบี้ยวๆ จะสอนลูกศิษย์ให้ดีออกมาได้อย่างไร

ทั้งหมดคงต้องรอดูผลที่สภาคณาจารย์ มมส. ตั้งคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงกรณีคณาจารย์ที่รับผิดชอบนักศึกษาในหลักสูตรนี้ ที่มีพฤติกรรมไม่ปกป้องนักศึกษา ละเลยข้อมูลที่มีอยู่ และให้นักศึกษา ไปกราบเท้าผู้ทำผิดอีก

เป็นการพิสูจน์คุณค่าสถาบันการศึกษาที่ยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง เป็นธรรม สร้างคนดีเข้าสู่สังคม หรือเป็นแหล่งปกป้องพวกพ้อง?

เรื่องนี้ต้องรอดูกันต่อไป