ภารกิจสู่ดาวพร็อกซิมา บี

โลกใหม่อันทระนง ในปี 2100 ภาพน่าทึ่งปรากฏต่อมนุษย์อวกาศผู้ก้าวเหยียบพื้นหินในสนธยาอย่างตื่นตะลึง ภูมิประเทศหินบิดเบี้ยวเห็นได้แต่ไกล เสียงคลื่นซัดฝั่งคอยทำลายความเงียบ เหนือหัวคือลูกกลมแดงก่ำมหึมา หลังการเดินทางเจ็ดปี มนุษย์อวกาศคณะแรกได้ไปถึงดาวเคราะห์พร็อกซิมา บี แล้ว

ในปี 2016 เมื่อคณะนักดาราศาสตร์ค้นพบดาวเคราะห์ดวงนี้ที่หอดูดาวลาซียาในประเทศชิลี คนทั้งโลกต่างชื่นชม เพราะดาวพร็อกซิมา บี เป็นของหายาก คือเป็นดาวเคราะห์หินในวงโคจรอาศัยได้ซึ่งอาจมีน้ำและชีวิต ซ้ำดาวเคราะห์ดวงนี้ยังโคจรอยู่รอบเพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดของดวงอาทิตย์ ได้แก่ ดาวพร็อกซิมาคนครึ่งม้า เพียง 4.25 ปีแสงจากโลก ซึ่งแม้จะเป็น 271,000 เท่าของระยะทางจากโลกถึงดวงอาทิตย์ ความใกล้นี้ก็พอจะทำให้ภารกิจเยือนดาวดวงนี้ไม่ใช่ความคิดหลุดโลก แต่อาจเป็นจริงได้ก่อนทารกวันนี้จะกลายเป็นทวดคน

2093 มนุษย์อวกาศเดินทางเจ็ดปี

ด้วยความปลื้มเปรมอันเกิดจากความมุ่งหวังเต็มเปี่ยม มนุษย์อวกาศสี่คนเบียดเข้าไปในแคปซูลอวกาศ หญิงสองชายสองคือมนุษย์พวกแรกที่จะเดินทางสู่ระบบสุริยะอื่น

การบินออกจากความโน้มถ่วงของโลกเป็นไปตามแผน จากนั้นทั้งสี่เดินทางด้วยยานแบบพองลมที่มีทั้งห้องยิม เรือนกระจก และส่วนพักอาศัย แคปซูลอวกาศมีอาหารระเหิดแห้งและน้ำเต็มพิกัด แต่ปริมาณมหาศาลที่ต้องใช้สำหรับดำรงชีวิตคนสี่คนในการเดินทางเจ็ดปี ทำให้พวกเขาต้องผลิตเองด้วย ในเรือนกระจก พวกเขาจะปลูกพืชบนหิ้ง ใช้แสงไฟฟ้าและมีสิ่งปฏิกูลเป็นปุ๋ย ปัสสาวะทั้งหมดถูกฟอกและวนกลับมาเป็นน้ำดื่ม

การออกกำลังกายอย่างหนักและการปลูกพืชสำคัญจะกินเวลาวันละหลายชั่วโมง แต่การเยือนดาวพร็อกซิมา บีเป็นภารกิจยาวนาน ถึงแม้จรวดปฏิสสารรุ่นใหม่จะเดินทางผ่านระบบสุริยะด้วยความเร็วมากถึง 180,000 กม./วินาที วันเวลามีแต่จะยืดยาวขึ้น คนที่อยู่ด้วยก็กวนประสาทยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมนุษย์อวกาศทั้งสี่เข้าใกล้จุดหมาย ระดับความเหนื่อยหน่ายจะสูงแทบทนไม่ได้ กิจวัตรประจำวันหรือหนังสือ ภาพยนตร์และเกมเต็มห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์ก็ไม่ช่วย

2017 องค์การนาซ่ากำลังพัฒนาจรวดปฏิสสาร

มนุษย์อวกาศจะไปถึงดาวพร็อกซิมา บี ได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับความสามารถของนักวิทยาศาสตร์ว่าจะออกแบบจรวดปฏิสสารได้ไหม ถ้าได้ ยานอวกาศจะไปถึงดาวเคราะห์ดังกล่าวภายในเจ็ดปีเท่านั้น

จรวดปฏิสสารยังคงเป็นนิยายวิทยาศาสตร์ขนานแท้ แต่แนวคิดนี้เหมือนจริงมากจนวิศวกรจากสถาบันแนวคิดก้าวหน้าขององค์การนาซ่าได้เริ่มออกแบบยานอวกาศพลังปฏิสสารแล้ว ปฏิสสารเป็นเชื้อเพลิงจรวดขั้นสุดยอด เนื่องจากไม่หนัก จึงไม่สิ้นเปลืองพลังงานขนส่ง เพียงไม่กี่กรัมก็เพียงพอสำหรับการบินไปกลับดาวพร็อกซิมา บีแล้ว เมื่อปฏิสสารพบกับสสาร ทั้งคู่จะถูกทำลายและแปรรูปเป็นรังสีแกมมาพลังงานสูงมหาศาล ซึ่งทำความร้อนให้สารขับเคลื่อน เช่น ไฮโดรเจน ที่พุ่งออกทางท่อไอพ่น และสร้างโมเมนตัมท่วมท้นให้แก่จรวด

2100 รังสีคุกคามนักบุกเบิก

ความสุขสุดขีดเอ่อท้นเมื่อนักบุกเบิกทั้งสี่ยืนบนพื้นผิวดาวพร็อกซิมา บี ในที่สุดหลังการลงจอดลุล่วง แม้จะมีขั้นตอนการออกกำลังที่ปรับปรุงให้ต้านความเสื่อมของร่างกาย แต่ผลของเจ็ดปีในสภาพไร้น้ำหนักก็เด่นชัด มนุษย์อวกาศจะไม่สามารถเดินแม้แต่ก้าวเดียวบนโลกโดยไม่มีคนช่วย และความโน้มถ่วงบนดาวพร็อกซิมา บี ยังมากกว่าโลกอย่างน้อย 30% ถึงกระนั้นพวกเขาก็กระโดดโลดเต้นอย่างสนุกราวกับเด็ก ชุดอวกาศล้ำยุคของพวกเขามีโครงร่างแข็งภายนอก ซึ่งเสริมพลังการเคลื่อนไหวและทำให้พวกเขาเป็นจอมพลัง

การลงจอดสำเร็จจะฉลองนานไม่ได้ รังสีเอกซ์ที่ก่อมะเร็งแผ่มาเป็นปริมาณมากตลอดเวลาจากดาวแคระ และดาวก็ระเบิดได้เป็นครั้งคราว ทำให้รังสีเอกซ์เข้มข้นขึ้น ก่อเกิดเป็นฝนอนุภาคมีประจุกระหน่ำใส่ดาวเคราะห์ มนุษย์อวกาศอยู่ข้างนอกนานไม่ได้ พวกเขาจึงต้องรีบเข้าฐานซึ่งควรจะสร้างตัวเองเสร็จแล้วในช่วงหลายเดือนก่อนหน้า มิฉะนั้นมนุษย์อวกาศจะตายหมด

2017 ชุดหนักถึง 50 กก.

ชุดอวกาศสำหรับใช้บนดาวพร็อกซิมา บี ยังไม่เกิด แต่นักวิทยาศาสตร์น่าจะสามารถพัฒนาชุดที่เหมาะสมได้ภายในทศวรรษหน้า สิ่งป้องกันรังสีได้ดีที่สุดคือธาตุหนัก เช่น ตะกั่ว แต่หากชุดอวกาศเป็นตะกั่วทั้งตัวแบบเดียวกับชุดตะกั่วในห้องฉายรังสีเอกซ์ในโรงพยาบาล ชุดจะหนักราว 50 กก. นักวิทยาศาสตร์หวังให้เทคโนโลยีนาโนในอนาคตผลิตวัสดุน้ำหนักเบาที่หยุดรังสีได้ ถ้าไม่สำเร็จ มนุษย์อวกาศจะต้องสวมชุดอวกาศหนัก ซึ่งทำได้ก็ต่อเมื่อชุดนั้นมีโครงร่างแข็งภายนอกเสริมพลัง เทคโนโลยีนี้อยู่ในขั้นพัฒนา เช่น ในประเทศเกาหลีใต้ที่นักวิทยาศาสตร์กำลังพัฒนาโครงร่างแข็งภายนอกสำหรับช่วยให้คนงานท่าเรือยกของหนัก 100 กก.ได้อย่างง่ายดาย

โชคดีที่รังสีบนดาวพร็อกซิมา บี ไม่ไร้มนุษยธรรม ถ้าดาวมีบรรยากาศหนา รังสีบั่นทอนสุขภาพจะลดลง ส่วนสนามแม่เหล็กที่แข็งแรงจะเบนโปรตอนและอิเล็กตรอนไปรอบดาวเหมือนเกราะแม่เหล็กโลกที่เปลี่ยนแนวลมสุริยะได้เกือบหมด ทั้งบรรยากาศและสนามแม่เหล็กจะได้รับการศึกษาด้วยกล้องโทรทรรศน์ก่อนภารกิจพร้อมมนุษย์ครั้งแรก 

2100 ฐานพร้อมใช้

ในภูมิประเทศเปลี่ยวร้าง ฐานดูเหมือนปราสาททราย ในช่วงหลายเดือนก่อนมนุษย์อวกาศจะมาถึง จรวดไร้มนุษย์ได้ลงจอดพร้อมรถสำรวจและมอดูลที่พักอาศัย ก่อนอื่นรถจะขุดหลุมฐานราก จากนั้นมอดูลทรงกลมจึงเคลื่อนที่ ด้วยการสูบอากาศเข้าออกถุงลมภายนอกชุดหนึ่ง ให้มอดูลกลิ้งลงไปในหลุม เมื่อลงไปแล้ว ทั้งฐานจะพองตัวโดยอัตโนมัติ ก่อนรถสำรวจจะนำดินมาฉาบผิวอย่างหนาทั่วทั้งฐาน เพื่อกันนักบุกเบิกทั้งสี่จากรังสีมฤตยูของดาวแคระ

มนุษย์อวกาศผู้กำลังตื่นเต้นเปิดประตูพลาสติกเข้าไป นี่คือเวลาแห่งความเป็นตาย พวกเขาตรวจสอบทุกอย่างในส่วนพักอาศัย เรือนกระจก โรงประลอง และห้องปฏิบัติการ ใช้ได้หมด ด้วยความสบายใจและโล่งใจ พวกเขาทำอาหารเพื่อการฉลองด้วยอาหารระเหิดแห้งที่นำมาจากโลก แล้วจบมื้อนั้นด้วยสิ่งที่ไม่ได้ลิ้มรสมาเจ็ดปีแล้ว นั่นคือกาแฟชงสำเร็จคนละถ้วย

2017 การผลิตอาหารในพื้นที่

นักวิทยาศาสตร์องค์การอีซากำลังพัฒนาระบบซึ่งใช้พืชและแบคทีเรียผลิตออกซิเจน อาหาร และไฟฟ้า ให้แก่มนุษย์อวกาศ ระบบนี้เป็นเรือนกระจกที่พืชและแบคทีเรียแปลงคาร์บอนไดออกไซด์เป็นคาร์บอน ซึ่งใช้ผลิตอาหารและให้ออกซิเจนซึ่งจะถูกแปรเป็นอากาศที่มนุษย์อวกาศใช้หายใจ และสร้างน้ำ เมื่อชาวอาณานิคมดื่มกินเสร็จ แบคทีเรียจะแปรปัสสาวะและอุจจาระเป็นกรดไขมัน แร่ธาตุ และแอมโมเนีย ถัดไปคือเป็นคาร์บอนไดออกไซด์และปุ๋ยไนเตรตที่นำกลับไปใช้ในเรือนกระจก ของเสียนอกนั้นจะเข้าสู่โรงไฟฟ้า เชื้อเพลิงจุลินทรีย์จะเป็นแหล่งกำเนิดพลังงาน เท่ากับไม่มีอะไรสูญเปล่า