ลูกแม่ถ้วน (จบ)

โดย...ถาวร หลีกภัย

จำได้ว่าแม่ถ้วนกรีดยางตั้งแต่เช้ามืด เริ่มตั้งแต่ที่สวนยางหลังบ้านก่อน จากนั้นจึงไปกรีดต่อที่หลังโรงเรียนวัดควนวิเศษ แล้วต่อด้วยสวนยางที่บ้านต้นขันที่อยู่ห่างออกไปอีกประมาณ 1.5  กิโลเมตร เป็นสวนยางแห่งที่ 3

ส่วนแห่งที่ 4 กับแห่งที่ 5 สวนยางที่แม่จะต้องไปกรีดต่อเป็นสวนยางอยู่ที่ ต.บางรัก ซึ่งอยู่ ห่างออกไปอีกประมาณ 500 เมตร

ลูกแต่ละคนจะต้องช่วยแม่ในการเทยางก็คือ การตามเก็บน้ำยางที่แม่ได้กรีดไว้ ซึ่งแต่ละคนนั้นก็จะต้องรู้หน้าที่ของตัวเองดี รวมทั้งตัวผมด้วย

สวนยางที่ไหนก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา นอกจากสวนยางที่บ้านต้นขันที่จะต้องเดินผ่านบ้านวังตอ ที่เป็นสวนยางไม่มีบ้านผู้คนอาศัย แต่เป็นสวนยางขนาดใหญ่ของแป๊ะซั่งที่มีหมาดุมาก แป๊ะซั่งเลี้ยงสุนัขพันธุ์ดุเอาไว้ไม่ต่ำกว่า 10 ตัว

กิตติศัพท์เรื่องหมาดุในสวนแป๊ะซั่งเป็นที่เลื่องลือไปทั้งตำบลก็ว่าได้ ว่าแม้แต่แม่งิ่ง หล่อเตียน มารดาของจีเคี้ยน ช้อยประเสริฐ ก็เคยตกอยู่ในวงล้อมของหมาฝูงนี้มาแล้ว ดีแต่ว่าแม่งิ่งสู้ด้วยการใช้แกนทะลายมะพร้าวเหวี่ยงไปรอบๆ ตัว แม่งิ่งสู้กับหมาอย่างทรหดอยู่จนกระทั่งมีคนมาช่วย แม่งิ่งถึงได้รอดตัว

เมื่อผมต้องไปช่วยแม่เทยางที่บ้านต้นขันและที่บางรักนั้น ทุกครั้งที่ผ่านบ้านวังตอโดยเฉพาะ แถวย่านบ้านแป๊ะซั่ง ผมก็จะต้องเดินด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ คือเดินอย่างตัวลีบและเดินไม่ให้มีเสียง จะต้องไม่เผลอเหยียบใบยางหรือว่ากิ่งไม้ยางให้เกิดเสียงดังไปถึงหูหมาได้ แต่ครั้งหนึ่งการลงเท้าของผมคงจะไม่ดีพอ หมามันจึงจับสัญญาณได้ว่ามีอะไรล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน มันจึงได้ส่งเสียงเห่าขึ้นจากตัวหนึ่งไปยังอีกตัวหนึ่ง ก่อนที่จะตามมาอีกพร้อมๆ กันนับประมาณกว่า 10  ตัว

ผมตกใจสุดขีด พร้อมกับที่ได้ออกวิ่งอย่างสุดชีวิตไปยังโคนต้นยางที่ได้หมายตาไว้

ผมตื่นตระหนกและด้วยสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด ทำให้ผมวิ่งไปยังต้นยางที่มีขนาด

พอที่เด็กอย่างผมจะปีนได้ และได้ปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล ในขณะที่ฝูงหมาก็วิ่งกรูกันเข้ามาพลางส่งเสียงเห่าคำรามอยู่ที่โคนต้นยาง ในยามนั้นจำได้ว่า หัวใจของผมเต้นเหมือนตีกลอง เพราะกลัวหมาจะกระโดดงับก้น จึงพยายามที่จะปีนขึ้นไปให้สูงโดยมีหมาบางตัวแยกเขี้ยวใส่อย่างน่ากลัว เมื่อย้อนภาพกลับไปก็เหมือนกับเรียลิตี้โชว์ที่ไม่มีคนดู แข่งและประลองกันระหว่างหมากับคนซึ่งเป็นเด็กคนหนึ่ง และถ้าจะเรียกว่าเป็นเกมก็นับว่าเป็นเกมที่หฤโหดมิใช่เล่น

ผมเกาะต้นยางไว้เหนียวแน่นและพยายามตั้งสติปีนขึ้นไปให้ถึงกิ่งต้นยางให้จงได้ จนในที่สุดก็ได้ที่ยืนพักขาอยู่บนกิ่งไม้ยางนั้นได้อย่างปลอดภัยรอเวลาให้มีคนผ่านมาช่วยเท่านั้น

เวลาผ่านไปนานเกือบชั่วโมงที่ผมรออยู่บนต้นไม้ กว่าจะมีคนผ่านมาและไล่หมาไป ผมจึงลงจากต้นยางมาได้ และรีบเดินตามหลังผู้ใหญ่ไปโดยเร็ว

ผู้ใหญ่ที่ผ่านมาและช่วยผมไว้ในเวลานั้นเปรียบเสมือนกับอัศวินม้าขาว ขณะเดินตามหลังท่านก็ทำให้ผมนึกถึงคำพังเพยที่ว่า เดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด และเป็นเช่นนั้นจริง