ต้องเปิดกว้าง

ประเทศไทยกำลังตกเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ หลังจากที่ได้ปฏิเสธการเข้าประเทศของนักเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชน 2 คน คือ โววันอาย และเพเนโลป โฟล์คเนอร์ ซึ่งเป็นผู้แทนจากคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งเวียดนาม (วีซีเอชอาร์) อันเป็นองค์การด้านสิทธิมนุษยชนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับรัฐบาลเวียดนาม

เท่านั้นยังไม่พอ กระทรวงการต่างประเทศของไทยยังได้ร้องขอไปยังสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศประจำประเทศไทย (เอฟซีซีที) ให้ยกเลิกเวทีการสัมมนาของนักเคลื่อนไหวชาวเวียดนามทั้งสองคนดังกล่าวด้วยเช่นกัน

ท่าทีของรัฐบาลไทยดังกล่าว ถือเป็นการก้าวถอยหลังของไทยในแวดวงสิทธิมนุษยชนสากล อีกทั้งในฐานะที่ประเทศไทยเองในขณะนี้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการว่าด้วยสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ แต่รัฐบาลไทยกลับปิดกั้นไม่ให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ถึงสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในบ้านของตัวเองเสียเอง

กรณีดังกล่าวที่เกิดขึ้นยังบ่งบอกให้เห็นถึงการเลือกปฏิบัติสองมาตรฐานของรัฐบาลไทย

แต่ทว่า เมื่อเดือน ก.ย. 2552 ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่ประเทศไทยมีปัญหาข้อพิพาททางชายแดนกับรัฐบาลกัมพูชาของนายกรัฐมนตรี ฮุนเซน นั้น รัฐบาลไทยก็ไม่ได้ขัดขวางการเดินทางมาประเทศไทยของ สมรังสี ผู้นำฝ่ายค้านของกัมพูชาแต่อย่างใด

ในครั้งนั้น สมรังสี กล่าวโจมตีรัฐบาลกัมพูชา และฮุนเซน อยู่เพียงฝ่ายเดียวถึงการกวาดล้างฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง ตลอดจนการทุจริตคอร์รัปชันในแวดวงรัฐบาลฮุนเซน

ครั้งนั้นรัฐบาลไทยก็มิได้มีท่าทีขัดขวางการแสดงออกของ สมรังสี แต่อย่างใด ทั้งๆ ที่รัฐบาลบอกว่ายึดหลักการไม่ให้ใครหรือบุคคลใดใช้พื้นที่ประเทศไทยเพื่อให้ร้ายประเทศอื่น

จากทั้งสองกรณีดังกล่าว ย่อมทำให้ต่างประเทศตั้งคำถามได้ว่า ประเทศของเรามีนโยบายที่ไม่แน่นอน และการเลือกปฏิบัติ ตลอดจนกังขาว่าเราจะขลาด และความไม่หนักแน่นของรัฐบาลไทยต่อการยึดในหลักการแห่งการรักษาไว้ซึ่งสิทธิแห่งความเป็นมนุษย์ของทุกคนในโลก แม้ว่าจะเป็นชาติใด ภาษาใด ทั้งๆ ที่เรามีศักดิ์ศรีในตำแหน่งประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติค้ำคออยู่ในขณะนี้ก็ตาม