ลุย Creative Space

โดย...อธิกร ศรียาสวิน

เพิ่งเดินทางกลับมาจากไต้หวันครับ

เป็นการเดินทางไปเพื่อทัศนศึกษา ประเทศที่เป็นผู้นำในหลายๆ ด้าน ครานี้เดินทางเพื่อไปชมเรื่องการจัดการ ดัดแปลงพื้นที่โรงงานเก่าๆ ให้กลายเป็นCreative Space โดยเฉพาะสองแห่งแรก ตั้งอยู่ในกรุงไทเปเมืองหลวง

Huashan 1914 และ Songshan Creative Park พื้นที่สองแห่งใจกลางกรุงไทเปนี้ ถูกพัฒนาขึ้นมาจากโรงงานทำไวน์เก่าและโรงงานยาสูบเก่า ซึ่งย้ายออกไปนอกเมืองเนื่องจากปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม

โรงงานเก่าถูกทิ้งไว้นานกว่า 10 ปี แล้วก็เกิดโครงการพลิกฟื้นพื้นที่นี้ขึ้นมา

พื้นที่โรงงานเก่าแก่ถูกพัฒนาดัดแปลงให้กลายเป็น Cultural และ Creative Park สถาปนิกจัดการเปลี่ยนโรงงาน โดยเก็บความสวยงามคลาสสิกของตึกเก่าๆ โรงงานเก่าๆ ไว้ แล้วจัดแต่งปรับเป็นพื้นที่สำหรับแสดงงานศิลปะ งานดีไซน์ และงานครีเอทีฟ อีเวนต์ต่างๆ

โรงงานเก่า โกดังเก่า กลายเป็นฮอลล์ขนาดใหญ่ที่เอาไว้จัดงานใหญ่ๆ เช่น งาน Creative Expo Taiwan ที่เราได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมชม รวมทั้งเป็นพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการศิลปะดีๆ ที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาจัดแสดง เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักออกแบบรุ่นเยาว์ ในโกดังรายรอบ

ต้องขอบอกว่าการปรับปรุงพื้นที่นั้นเขาทำได้ดีมากๆ มีทั้งพื้นที่จัดแสดงผลงานของดีไซเนอร์ มีห้องสัมมนา มีพื้นที่จัดแสดงสินค้าขนาดใหญ่และนิทรรศการ อีกทั้งมีพื้นที่สีเขียว เป็นปาร์กและสวนน้ำขนาดใหญ่ล้อมรอบไว้ ในบรรยากาศที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ยิ่งนัก

ภายในมีฮอลล์ขนาดใหญ่ แบ่งส่วนให้มีร้านค้าขายของ Design Made in Taiwan

และมีโชว์เคสของดีไซเนอร์ ในโชว์รูมที่เปิดให้เช่าในราคาพิเศษ เพื่อจัดโชว์และจำหน่าย เสื้อผ้า ของใช้ ของแต่งบ้าน ของขวัญ เครื่องประดับ จากดีไซเนอร์มากมาย มีร้านอาหารและโรงหนังที่ฉายหนังทางเลือก เป็นหนังอาร์ตรางวัลที่หาชมยากๆ

นับว่าเป็นการสร้างพื้นที่ให้บรรดาครีเอทีฟ ดีไซเนอร์และศิลปินได้มาปล่อยของ และสร้างแรงบันดาลใจ เป็นอีกพลังสนับสนุนที่จะช่วยสร้างความเข้มแข็งในงานด้านครีเอทีฟ งานออกแบบ งานดีไซน์ ซึ่งจะกลายเป็นจุดเด่นใหม่ในการมุ่งสู่ตลาดโลกของไต้หวัน

เพราะนอกจากงานเทคโนโลยีที่เข้มแข็งแล้ว หากเราเติมไอเดียด้านศิลปะ ดีไซน์ และความคิดสร้างสรรค์เข้าไป ก็ยิ่งทำให้ผลิตภัณฑ์มีคุณค่า เป็นนวัตกรรมใหม่ๆ เกิดขึ้นได้อีกมาก

นโยบายและการวางแผนการทำงานระยะยาวของเขานับว่าสุดยอดจริงๆ ครับ

จากไทเปนั่งรถไฟความเร็วสูง THSR ใช้เวลาราวๆ 2 ชั่วโมง ไปยังเมืองเกาสง อดีตเมืองท่าที่เคยเน้นการผลิตด้านอุตสาหกรรมเป็นหลัก แต่ทั้งหมดนั้นกลายเป็นอดีตไปแล้ว เพราะปัจจุบันเกาสงกำลังเดินหน้าสู่การเป็น Creative City มีพื้นที่จัดงานศิลปะ และครีเอทีฟสเปซมากมาย ศูนย์ศิลปะ Pier-2 : Art Distric เป็นจุดหมายของเราครับ

ที่นี่มีจุดเริ่มต้นง่ายๆ แบบไม่น่าเชื่อ ในช่วงปี ค.ศ. 2000 รัฐบาลไต้หวันต้องการหาที่จุดพลุ ฉลองวันชาติในทางใต้ของประเทศ ชุมทางรถไฟ ท่าเรือ และโกดังเก่าย่านกู่ชาน ณ เมืองเกาสงแห่งนี้ ช่างมีทำเลเหมาะเจาะ เพราะห่างไกลชุมชน บ้านคน แถมมีลานโล่งกว้างขวาง จึงถูกเลือกใช้เป็นสถานที่จัดงานพลุเฉลิมฉลองในครานั้น

พลุสวยผ่านไป บรรดาศิลปิน คนอาร์ตๆ ที่มาร่วมชมงาน ต่างเกิดความชอบใจพื้นที่บรรยากาศโกดังเก่าๆ ร้างๆ รายรอบเหล่านี้ ต่างคนต่างเริ่มต้นโปรเจกต์ศิลปะ ด้วยการใช้พื้นที่นี้จัดงานศิลปะ เวิร์กช็อปต่างๆ จนเกิดเป็นกระแสขึ้นมา เกิดเป็นอาร์ตสเปซในรูปแบบใหม่

ผ่านไปจนรัฐบาลเริ่มเล็งเห็นว่าสถานที่นี้มีศักยภาพน่าจะพัฒนาเป็นพื้นที่ศิลปะขึ้นมาได้ ในราวปี ค.ศ. 2006 ก็จัดตั้งหน่วยงานและโครงการศูนย์ศิลปะ Pier 2 ขึ้น ด้วยการจัดสรรงบประมาณมาพัฒนาพื้นที่โกดังร้างๆ ให้กลายเป็นพื้นที่แกลเลอรี่ พื้นที่เวิร์กช็อป แสดงงานศิลปะ งานครีเอทีฟ และอาร์ตสเปซหลายรูปแบบ สนับสนุนงานศิลปะที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ในทุกด้าน งานดนตรี และการแสดงสารพัน

ด้วยการใช้โกดังเก่าๆ กว่า 30 โกดัง รายรอบท่าเรือ และชุมทางรถไฟให้เกิดประโยชน์ ลงทุนพัฒนาระบบสาธารณูปโภค และปรับปรุงสถานที่ให้สวยงามแบบคลาสสิก โดยคงกลิ่นอายความเก่าไว้ และผสมผสานความทันสมัยเข้ามาด้วยกัน

พร้อมๆ กับสร้างหน่วยงานจัดการให้มีกิจกรรมศิลปะ และจัดงานดีไซน์ประจำปี เพื่อเป็นแม่เหล็ก โปรโมททำงานประชาสัมพันธ์ เพื่อดึงดูดศิลปิน นักสร้างสรรค์ และนักท่องเที่ยวให้เดินทางมาเยือน มาชมงานครีเอทีฟรูปแบบต่างๆ จนมีชื่อเสียงเลื่องลือ

นับเป็นหนึ่งโครงการที่น่ายกย่อง

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า การเปลี่ยนโกดังเก่าๆ รางรถไฟเก่าๆ ให้กลายเป็นพื้นที่ศิลปะ จะสามารถช่วยยกระดับจิตใจ กระตุ้นความคิด และยังเป็นพื้นที่พักผ่อนให้กับชุมชนรายรอบที่ได้ใช้ประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นการสร้างรายได้แบบยั่งยืน

เพราะตอนนี้ Pier 2 กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ ยืนยันความเป็นCreative City ของเกาสง ที่สามารถก้าวข้ามผ่านความเป็นเมืองท่าอุตสาหกรรมไปได้เรียบร้อยแล้ว

ของแบบนี้คนลงมือทำต้องมีวิสัยทัศน์ และมีความกล้าจริงๆ

เป็นความกล้าที่จะลงมือทำไป แบบไม่ยอมรอคอยให้เสียโอกาส

มีใครหลายคนมักคิดว่า ในการริเริ่มทำอะไรสักอย่าง เราจะต้องมีความพร้อมที่มากที่สุด เราจึงจะเริ่มต้นทำสิ่งนั้นๆ ให้สำเร็จลุล่วงไปได้

ข้ออ้างว่า “ยังไม่พร้อม” จึงเกิดขึ้นมาได้อย่างง่ายๆ จนมันกลายเป็นวลีที่มักใช้เพื่อเป็นเหตุผลรองรับในการไม่ริเริ่มต้นทำอะไร ในขณะที่เวลาของเราลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ

แต่ทว่าในชีวิตจริงแล้วความพร้อมที่สุดมันไม่เคยเกิดขึ้น และถ้าเรามัวแต่รอคอยแต่ความพร้อมที่สุด เราก็อาจพบกับการไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย