พัฒนาแผ่นดินเกิด

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

หลังจากภวัฒน์แต่งงานได้ 2-3 ปี เขาเข้ามาเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการดูแลธุรกิจของครอบครัว ขณะนั้นผมมีอายุ 55 ปี ได้เปลี่ยนบทบาทตัวเอง หันมาดูแลเกี่ยวกับเรื่องเงินทองเป็นส่วนใหญ่ แล้วค่อยๆ วางมือปล่อยให้ลูกๆ ดูแลและบริหารกันเอง โดยผมเป็นผู้เฝ้าดูห่างๆ

หลังจากเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี ค.ศ. 1997 ลูกๆ จึงเข้ามาดูแลการเงินทั้งหมด ทุกวันนี้ผมก็ยังไปเยี่ยมดูบริษัทต่างๆ ผมใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ภาคภูมิใจที่ได้เห็น “กลุ่มบริษัท ตะวันออกโปลีเมอร์” เติบโตเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่ออกดอกออกผลยิ่งใหญ่กว่าที่คิดฝัน

หลังวางมือจากธุรกิจ ผมมีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่เมืองจีนบ่อยขึ้น การไปเมืองจีนทำให้ผมมีโอกาสรำลึกนึกถึงความหลังเมื่อครั้งเป็นเด็ก ได้อยู่กับพ่อและแม่ มีภาพความประทับใจมากมายระหว่างผมกับพ่อแม่ พี่ๆ และญาติๆ ที่ผมไม่มีวันลืม ซึ่งถือเป็นความสุขทางใจอย่างหนึ่ง

โรงอาบน้ำที่เป็นบ่อน้ำอุ่น ปรับปรุงให้คนในหมู่บ้านได้ใช้สะดวกขึ้น

สิ่งสำคัญที่เป็นความสุขทางใจของผมอีกประการหนึ่ง คือ การได้ไปแสดงความกตัญญูและแสดงออกถึงความรักต่อพ่อแม่และบรรพบุรุษ การได้ไปเยี่ยมพี่ๆ และญาติของผม รวมถึงการได้ช่วยเหลือทางการเงินกับพวกเขา และได้สร้างบ้านให้พี่ชายคนที่ 3 และ 4 พี่สาวคนที่ 4 และ 5 จำนวน 4 หลัง ทำให้พวกเขามีที่อยู่อย่างมั่นคงและมีความสุขตามอัตภาพ

ผมยังมีโอกาสไปไหว้ศาลเจ้าต่างๆ ที่ผมเคยไปคุกเข่าคำนับบนบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประทับอยู่ในศาลนั้น ก่อนที่ผมจะเดินทางมาเมืองไทย ผมได้บูรณะก่อสร้างและบริจาคเงินตามที่ได้บอกกล่าวไว้ เมื่อครั้งเดินทางออกจากประเทศจีนว่า “ถ้าผมเดินทางไปเมืองไทย ขอให้ปลอดภัย ขอให้ไม่ตาย ขอให้มีลูกหลานเยอะๆ ขอให้ร่ำรวย”

สิ่งที่ผมได้บอกกล่าวเป็นจริงทุกประการ ผมจึงจัดการทุกอย่างตามที่บอกไว้ และนอกเหนือจากนั้นด้วยความสำนึกในบุญคุณต่อแผ่นดินเกิด ผมได้กลับไปสร้างความเจริญให้กับบ้านเกิดในเมืองจีนหลายอย่าง อาทิ บริจาคเงินสร้างสะพาน โรงอาบน้ำสาธารณะ สร้างรั้ว ศาลาพักให้กับคนในหมู่บ้าน สนับสนุนแหล่งการศึกษา บริจาคเงินสร้างโรงเรียนหลายแห่ง โดยโรงเรียนส่วนใหญ่อยู่ในอำเภอฟุงสุ่น ซึ่งเป็นอำเภอบ้านเกิดของผม นอกจากนั้นยังได้สร้างถนนหลายสาย เช่น ถนนซักฟู ถนนซินปูซิวซี ถนนฟุงสุ่น และถนนฟุงเหลียง เป็นต้น

ถนนที่บริจาคเงินสร้าง

ทรัพย์สินที่บริจาคไปนั้นมีทั้งที่เป็นของผมคนเดียว และบางโครงการทำร่วมกับชาวจีนโพ้นทะเลคนอื่นๆ หรือสมาคมชาวจีนในไทย รวมทั้งเงินบริจาคบางส่วนมาจากการนำเงินไปลงทุนกับญาติในเมืองจีน เมื่อมีกำไรก็นำไปบริจาค ผมบริจาคเงินเพื่อพัฒนาบ้านเกิดโดยไม่ได้คิดเรื่องมูลค่า แทบไม่น่าเชื่อว่า 30-40 ปีที่ผ่านมา ผมบริจาคเงินเฉลี่ยปีละ 3 ล้านบาท มากบ้างน้อยบ้างในแต่ละปี รวมๆ แล้วนับ 100 ล้านบาททีเดียว

สิ่งต่างๆ ที่ผมสร้างไปเพื่อพัฒนาบ้านเกิดเมืองนอนของผม ผมไม่เคยรู้สึกเสียดายทรัพย์สินที่บริจาคไปเลย แม้ว่าเงินทองจำนวนนั้น ผมสามารถนำมาสร้างบ้านหลังใหญ่ ซื้อรถเก๋งดีๆ ขับ แต่ตรงกันข้ามผมมีความสุขที่ได้ทำประโยชน์ให้กับแผ่นดินกำเนิดที่ให้ผมเติบโต เป็นการตอบแทนคุณแผ่นดินตามที่ผมเคยตั้งใจไว้ว่า ถ้ารวยเมื่อไหร่ผมจะทำประโยชน์ให้กับประเทศที่เกิดให้มากที่สุด

แผ่นดินไทย...ให้ทุกสิ่งกับชีวิตของผม ไม่ว่าจะเป็นภรรยาและลูก ชื่อเสียงและทรัพย์สมบัติ ซึ่งสิ่งดีๆ ทั้งหลายทั้งปวงเป็นสิ่งที่ผมได้รับจากเมืองไทยทั้งนั้น

สนามกีฬากลางแจ้งอำเภอฟุงสุ่น

โดยเฉพาะเรื่องการเรียนการศึกษา เนื่องจากผมเคยยากจน อยากเรียนหนังสือแต่ไม่มีโอกาสได้เรียน ทำให้ผมต้องการช่วยให้คนที่อยากเรียนหนังสือได้มีโอกาสทางการศึกษาดีๆ

ไม่เพียงแต่ผมเท่านั้น ชิวบ๊วยเองก็ได้ไปไหว้เจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามสถานที่ต่างๆ ที่เขาเกิดและเติบโต และบริจาคเงินสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์กับชุมชน ช่วยเหลือเจือจานญาติพี่น้องที่เมืองจีน ซึ่งเป็นคนละพื้นที่กับผม แต่เราก็ได้ไปทำด้วยกัน

(อ่านต่อฉบับวันอาทิตย์หน้า)