กลับบ้านกันเถอะ ลูกแม่...

โดย...ดร. เพียงออ เลาหะวิไลย [email protected]

เสียงร้องไห้คร่ำครวญของมารดาผู้สูญเสียบุตร ไม่ว่าสมัยใดก็ยังคงเป็นเสียงที่โศกเศร้าที่สุดในโลก...3 ปีก่อน ภาพของบิดา-มารดาผู้สูญเสียบุตรชายหญิงนับร้อยคน ทุ่มตัวลงร่ำไห้เกลือกกลิ้งกับพื้นอย่างน่าเวทนาแทบสิ้นสติ ยังคงเป็นภาพที่ก่อให้เกิดความสังเวชสลดใจแก่ทุกผู้คนที่พบเห็นจนไม่อาจลืมได้...ลูกหลานของเขาเหล่านั้นเป็นเด็กนักเรียนมัธยมจากโรงเรียนดานวอน (&*5800;&o0896;) ในเมืองอันซาน ที่ต้องมาเสียชีวิตพร้อมกันถึง 250 คน จากโศกนาฏกรรมเรือเซวอล (&*9464;&o0900;&o4840;) ล่มในท้องทะเลเกาหลีใต้

ย้อนรอยกลับไป เมื่อคืนวันที่ 15 เม.ย. 2557 ...ผู้ปกครองของนักเรียนมัธยมชั้นปีที่ 2 ได้มาส่งลูกหลานลงเรือเพื่อไปทัศนศึกษากับโรงเรียนเป็นหมู่คณะพร้อมคุณครูและผู้ติดตามถึง 368 ชีวิต เรือออกเดินทางเมื่อเวลา 21.00 น. พร้อมผู้โดยสารอื่นๆ และลูกเรือทั้งสิ้น 476 คน ...เมื่อกลับถึงบ้านบรรดาพ่อแม่ญาติ ต่างภาวนาต่อพระเจ้าของเขาให้คุ้มครองบุตรหลานให้ปลอดภัย คืนนั้นผ่านพ้นไปด้วยดีจนรุ่งเช้าและเรือเดินทางมาเกือบจะถึงที่หมาย คือ เกาะเชจู ในอีกเพียงแค่ 3 ชั่วโมงข้างหน้า ทว่า พ่อแม่ต้องหัวใจสลายเมื่อได้รับข้อความจากลูกๆ ทางโปรแกรมแชท และ SMS บอกรักและบอกลากัน ก่อนที่เรือจะจมน้ำจนมิดลำในอีก 3 ชั่วโมงต่อมา...

เหตุการณ์นั้นทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 304 ราย ค้นพบแล้ว 295 ศพ และยังหาศพไม่พบอีก 9 คน ซึ่งพ่อแม่ญาติต่างปักใจเชื่อว่า ลูกหลานตนยังคงติดอยู่ที่ห้องใดห้องหนึ่งในเรือ เนื่องจากก่อนเรือจะจมลงกัปตันได้ประกาศให้ทุกคนอยู่ในความสงบในห้อง เด็กๆ จึงอาจจะรออยู่ในห้องนอนจนเรือล่มก็เป็นได้ ...ดังนั้น จึงได้มีการรวมตัวเรียกร้องให้รัฐบาลกู้ซากเรือขึ้นมาให้ได้ เพื่อค้นหาศพและตรวจหาความจริงถึงสาเหตุที่ทำให้เรือล่ม ...รัฐบาลเกาหลีจึงได้สัญญาว่าจะกู้เรือลำนี้ขึ้นมาให้ได้ แม้ว่าจะเสียเงินเท่าไรก็ตาม

ที่ผ่านมา แม้ว่ารัฐบาลจะพยายามเท่าใดก็ไม่สำเร็จด้วยอุปสรรคหลายอย่างตั้งแต่สภาพอากาศ คลื่นใต้น้ำ ฯลฯ จนผ่านเกือบจะ 3 ปี เรือเซวอลที่นอนจมใต้ทะเลลึก 44 เมตร เพิ่งได้รับการกู้ขึ้นมาสำเร็จ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 มี.ค.ที่ผ่านมา โดยมีพ่อแม่ญาติมิตรของผู้สูญหาย 9 คน และผู้ที่ต้องการแสดงความอาลัยจากทุกสารทิศอีกจำนวนมาก มารอคอยอยู่บนฝั่งและในเรือที่ร่วมสังเกตการณ์  เมื่อเรือเซวอลที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนเลนเพราะจมอยู่ใต้ทะเลนานถึง 3 ปี โผล่พ้นน้ำ เสียงกรีดร้องของแม่และเสียงร้องเรียกชื่อคนที่ยังสูญหายไปดังขึ้นระงม ต่างบอกให้ลูกกลับบ้าน พร้อมทั้งคร่ำครวญถึงชะตากรรมที่น่าสงสารไม่น่าจะต้องมาตายตั้งแต่อายุน้อยเช่นนี้...

แม่ของเด็กหญิง “โจ-อึน-ฮวา” ถึงกับสติแตกด้วยความสงสารลูกที่ต้องถูกทอดทิ้งไว้ในเรือ นับแต่วันที่เรือล่มจนถึงวันนี้ 1,073 คืน นางไม่เคยกลับไปนอนบ้านเลยแต่ย้ายมานอนในเต็นท์ที่มองเห็นจุดที่เรือจม วันแล้ววันเล่าผ่านไปได้แต่เฝ้ามอง ณ จุดนั้น...ราวกับจะหวังให้เห็นลูกว่ายน้ำกลับมาหา

ในสมัยพุทธกาลปรากฏเรื่องราวของหญิงคนหนึ่งที่สติแตกจนเป็นบ้า วิ่งกระเซอะกระเซิงไปทั่วเมืองโดยไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิดร่างกายเพราะความโศกเศร้าจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักทั้งหมดในชีวิตไปในเวลาไล่เลี่ยกัน...เธอผู้นั้นชื่อ ปฏาจารา...สามีถูกงูเห่ากัดตายขณะที่หาสถานที่ให้เธอคลอดลูกคนที่สองกลางป่า วันต่อมาลูกที่เพิ่งคลอดออกมาตัวแดงๆ ถูกเหยี่ยวโฉบไปกิน ส่วนลูกคนโตที่ยังเล็กนักก็จมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตา...วันต่อมาเดินร้องไห้กลับมาบ้านก็พบว่า พ่อแม่และพี่ชายถูกบ้านถล่มลงมาทับตายพร้อมกันหมดทั้ง 3 คน...ไม่บ้าก็ต้องบ้าเพราะยังไม่รู้จักหลักธรรม จนในที่สุด ผลบุญได้ส่งให้มาพบพระพุทธเจ้าซึ่งพระองค์ได้ทรงเรียกสติกลับมาพร้อมทั้งได้แสดงธรรมอันมีใจความว่า “น้ำตาที่หลั่งไหลของเหล่าชนผู้มีทุกข์จากการพลัดพราก มากกว่าน้ำในมหาสมุทรทั้ง 4...เหตุใดจึงยังประมาทอยู่เล่า” ...เมื่อได้สติและเห็นจริงตาม เธอจึงได้ขอบวชในสำนักของภิกษุณีจนสำเร็จเป็นพระอรหันต์...ภายหลังเรื่องราวของพระปฏาจาราเถรี ได้เป็น Case Study ให้แก่หญิงจำนวนมากได้ปลงสังเวชและคลายออกจากความทุกข์ได้...  

รัฐบาลเกาหลีใช้งบประมาณในการกู้เรือเซวอลไปทั้งสิ้น ราว 2,500 ล้านบาท... ทีมปฏิบัติการกู้เรือเป็นบริษัทจีนซึ่งต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญทั้งจีนและเกาหลีถึง 450 คน เนื่องจากเรือยาวถึง 140 เมตร และมีน้ำหนักมากขึ้นจากโคลนตมที่ไหลเข้าไปในเรือ รวมหนักราว 8,000-8,500 ตัน จึงต้องวางแผนอย่างระมัดระวังที่สุดให้ทั้งคานรับและสลิงที่ดึงรั้งเรือให้ลอยไปกับเรือพยุงสามารถพาเรือกลับไปฝั่งที่ท่าเรือม๊กโพ ได้อย่างปลอดภัย