เป็นพระแท้พระดี ไม่หนีหมาย (2)

โดย...สมผล ตระกูลรุ่ง

เรื่องราวของพระพิมลธรรมยังมีเรื่องที่น่าสนใจที่ทำให้เห็นว่า พระแท้ พระจริง พระบริสุทธิ์ เป็นอย่างไร ท่านปฏิบัติต่อผู้ที่ให้ร้ายท่านอย่างไร

เรื่องของพระพิมลธรรม ธรรมกายได้นำมาเป็นข้อเรียกร้องว่า มีการกลั่นแกล้งพระ แต่ธรรมกายจงใจยกเพียงประเด็นถูกกลั่นแกล้ง แต่ไม่นำเสนอข้อเท็จจริงการต่อสู้ของพระพิมลธรรมว่า เมื่อถูกกลั่นแกล้งแล้ว ท่านมีวิธีการต่อสู้อย่างไร จึงได้รับการยกย่องทั้งจากพระและฆราวาสตลอดมาจนปัจจุบัน และจะเป็นที่กล่าวขานกันต่อไปในอนาคต ตราบที่พุทธศาสนายังดำรงอยู่ในประเทศไทย

ธรรมกายยกเรื่องของพระพิมลธรรมเพียงเพื่อจะบอกสาวกว่า นายไชยบูลย์ถูกกลั่นแกล้งเพียงแค่นั้น ทั้งๆ ที่สาระสำคัญของเรื่องนี้ที่ได้รับการยกย่องสรรเสริญ ไม่ได้อยู่ที่การถูกกลั่นแกล้ง แต่อยู่ที่วิธีการต่อสู้ของพระพิมลธรรม เป็นวิธีการต่อสู้ของชาติเชื้ออาชาไนยศิษย์พระตถาคตเจ้า ที่ต่อสู้กับความจริงอย่างองอาจกล้าหาญ ไม่ขี้ขลาดตาขาว ไม่หนีปัญหา ไม่หนีความจริง กล้าเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอย่างไม่หวั่นไหว

ปฏิบัติการค้นหาตัวนายไชยบูลย์ครั้งนี้ แม้จะไม่ผิดความคาดหมาย แม้หลายคนจะมองว่าเป็นมวยล้มต้มคนดู แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ผลเสียทีเดียว สิ่งที่ DSI ได้จาก 23 วันการค้นวัดพระธรรมกาย คือ ทำลายความน่าเชื่อถือของนายไชยบูลย์ ได้คดีเพิ่มขึ้นอีกกว่า 300 คดี มีหมายจับนายไชยบูลย์กว่า 20 ฉบับ และในวันนี้ ทำให้นายไชยบูลย์มีฐานะเป็นผู้ร้ายหนีคดี ไร้ศักดิ์ศรี

เมื่อกรรมมาถึง ไม่มีใครหนีได้ แม้จะอ้างว่าไปสวรรค์ ไปดินแดนแห่งนิพพานได้ก็ตาม ถ้านายไชยบูลย์ยอมมอบตัวแต่แรก ก็ไม่มีเหตุผลที่เจ้าหน้าที่จะเข้าไปตรวจค้นวัดพระธรรมกาย การตรวจค้นทำให้ DSI ได้ข้อมูลมากมาย พบความผิดเพิ่มขึ้น สาวกถูกดำเนินคดีอีกจำนวนมาก เพื่อนคู่หูอย่างเผด็จ ทัตตชีโว ก็ถูกถอดสมณศักดิ์ และถ้ายังซ่านึกว่ามีอำนาจบารมี ก็อาจโดนคดีอาญาได้อีก การที่นายไชยบูลย์ใช้วิธีการต่อสู้อำนาจรัฐโดยใช้สาวกเป็นโล่มนุษย์ปกป้องตนเอง นอกจากจะไม่ได้ผลตามที่ต้องการแล้ว ยังเป็นการทำลายอาณาจักรจานบินแห่งนี้ด้วย

ถ้าเปรียบเทียบกับพระพิมลธรรมแล้ว ท่านมั่นใจว่าท่านไม่ได้ทำความผิดตามที่ถูกกล่าวหา ท่านไม่หลบหนี ท่านยอมรับกติกาของกฎหมายบ้านเมือง ต่อสู้ด้วยความกล้าหาญ แล้วในที่สุดความจริงก็ปรากฏ ในที่สุดท่านก็ได้รับการยกย่อง ได้รับความเคารพนับถือ จากทั้งพระทั้งฆราวาส จนท่านได้รับแต่งตั้งเป็นสมเด็จพระพุฒาจารย์ เคยทำหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช ก่อนการสถาปนาสมเด็จพระญาณสังวร ให้ดำรงตำแหน่งพระสังฆราชองค์ที่ 19

เรื่องราวของพระพิมลธรรม ยังมีเรื่องที่ชาวพุทธควรจะได้รู้ต่อจากคราวที่แล้ว

ตำรวจยุคนั้น ไม่ต่างจากยุคนี้ หรือถ้าจะพูดอย่างตรงไปตรงมาก็ว่า วิธีการของตำรวจไม่เคยเปลี่ยนแปลง ใช้วิธีจับไว้ก่อน แล้วหาหลักฐานภายหลัง ตำรวจสันติบาลสมัยนั้นก็เช่นกัน เมื่อจับแล้วก็ต้องหาพยานหลักฐานยืนยันความผิดตามข้อกล่าวหา โดยขอไปทางฝ่ายสงฆ์ซึ่งเป็นฝ่ายที่ยื่นเรื่องให้สันติบาลดำเนินคดีกับพระพิมลธรรม แต่ก็ไม่มีหลักฐานให้ นอกจากพยานเท็จที่แต่งขึ้นมา ซึ่งภายหลังพยานเท็จไปรับสารภาพผิดกับศาล ซึ่งพระพิมลธรรมท่านก็เมตตาไม่เอาเรื่อง

จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในฐานะอธิบดีกรมตำรวจที่สั่งจับไปตามคำเรียกร้องของฝ่ายสงฆ์ ถึงกับกราบทูลถามสังฆราชในขณะนั้นว่า

“...คณะสงฆ์ได้แจ้งก่อนหน้านี้ว่า มีหลักฐานพร้อมมูล แต่จนป่านนี้ไม่มีอะไรมาให้เลย ทำอย่างนี้เกล้ากระหม่อมเสียชื่อมาก...”

คดีนี้ใช้เวลาพิจารณา 4 ปี ศาลทหารมีคำพิพากษายกฟ้อง โดยวินิจฉัยไว้อย่างน่าฟังว่า

“ตามที่ศาลได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงตามฟ้องและกล่าวหามาหลายข้อหลายประเด็นนี้ มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง ก็ไม่ปรากฏว่ามีพยานหลักฐานใดเลยที่พอจะชี้ให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือน่าจะกระทำผิด การจับกุมคุมขังจำเลยนี้ ย่อมเป็นที่เศร้าหมองและน่าสลดใจในวงการสงฆ์และพุทธศาสนิกชนมาก ท่านประธานศาลฎีกาก็ดี พระเถระทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลยก็ดี ซึ่งเป็นพยาน ต่างก็กล่าวเป็นทำนองเดียวกันว่า จำเลยเป็นผู้ประกอบแต่กุศลกรรม กระทำกิจพระศาสนาแผ่ไพศาลไปทั้งในและนอกประเทศ ทั้งในทางพระปริยัติศาสนา และปฏิบัติศาสนา มีผลประจักษ์ชัดเป็นหลักฐานมาก ไม่เชื่อว่าได้กระทำผิด แต่กลับต้องมาถูกออกจากเจ้าอาวาส ถูกถอดจากสมณศักดิ์ ถูกจับกุม ถูกบังคับให้สละเพศพรหมจรรย์ นับว่ารุนแรงที่สุดสำหรับพระเถระผู้ใหญ่ที่ปวงชนเคารพนับถือ พระธรรมโกศาจารย์ถึงกับกล่าวว่า ‘คิดได้อย่างเดียวว่า เกิดขึ้นเพราะความอิจฉาริษยากันในวงการสงฆ์ หรือมิฉะนั้นก็เป็นกรรมเก่าของจำเลยเท่านั้นเอง’

พ.ท.ประเสริฐ สุดบรรทัด ผู้ฝักใฝ่ในธรรมผู้หนึ่งก็กล่าวว่า ตามที่จำเลยต้องคดีนี้ ได้สืบสวนด้วยตัวเอง ทราบเบื้องหลังโดยตลอด แต่จะเบิกความก็เกรงจะเป็นการกระทบกระเทือนแก่วงการพระภิกษุสงฆ์และพระศาสนา ขอสรุปว่ามูลกรณีทั้งหลายตามที่ทราบความจริงมา จำเลยถูกกลั่นแกล้งโดยไม่เป็นธรรมจริงๆ ไม่ได้กระทำผิดตามกล่าวหา

ดังนั้น ศาลจึงขอให้จำเลยระลึกว่า เป็นคราวเคราะห์หรือกรรมเก่าของจำเลยเอง หรือมิฉะนั้นก็เป็นการสร้างบาปกรรมของคนมีกิเลส ไม่ใช่ความผิดของผู้ใด แต่เป็นความผิดของสังสารวัฏเอง ศาลนี้รู้สึกสลดใจและเห็นใจจำเลย แต่เชื่อว่าจำเลยซึ่งอบรมอยู่ในพระศาสนามานาน คงจะซาบซึ้งดีในอุเบกขาญาณที่ว่า สัตว์ทั้งปวงมีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งพาอาศัย ทำกรรมใดไว้ดีหรือชั่วก็ตาม ก็จะเป็นกรรมทายาท รับผลของกรรมนั้น และคงจะตั้งอยู่ในคุณธรรมอันเป็นลักษณะของบัณฑิตในพระศาสนาสืบไป”

ประธานศาลฎีกาที่กล่าวถึงในคำพิพากษาคือ อาจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์

หลังจากท่านพ้นโทษแล้ว ท่านยังขอกลับเข้าไปอยู่ที่สันติบาล สถานที่ที่ท่านถูกควบคุม เนื่องจากท่านอธิษฐานพรรษาไว้ แต่บังเอิญศาลพิพากษาในช่วงกลางพรรษา ท่านจึงกลับเข้าไปอยู่สถานที่ที่ท่านอธิษฐานพรรษาให้ครบพรรษา อันเป็นการปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด

เรื่องราวของพระพิมลธรรม เป็นความเคารพในพระธรรมวินัย เคารพกฎหมายบ้านเมือง เป็นแบบอย่างของภิกษุที่มีความกล้าหาญ ไม่ขี้ขลาดตาขาว ไม่ป่าวประกาศให้ลูกศิษย์มานั่งปิดหน้าอ้างเอาการสวดมนต์มาปกป้องท่าน

กฎหมายมีไว้ใช้กับบุคคล คุกตะรางก็มีไว้ขังบุคคล สัตว์เดรัจฉานแม้ทำผิดก็ไม่ต้องติดคุก ไม่ต้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม นะจ๊ะ ธัมมชโย