หนทางที่ค้นพบ ด้วยอิทธิฤทธิ์ของดอลลาร์

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

ในช่วงที่ผมเริ่มต้นค้าขายในกัมพูชานั้น ค่าเงินเรียลจำได้ว่า 100 เรียล/1 บาท แทบจะไร้ค่าเลยครับ เวลาไปไหนมาไหนที ถ้าหากพกเงินเรียลต้องใช้ตะกร้าหรือกระสอบใส่เงินกันเลยครับ ดังนั้นเราจึงใช้เงินบาทและเงินยูเอสดอลลาร์เป็นสกุลเงินหลักในการซื้อขาย แต่ถ้าจะซื้อบ้านหรืออสังหาริมทรัพย์ ก็จะต้องว่ากันเป็นแท่งๆ ครับ คือใช้ทองคำแท่ง แท่งละ 10 บาท เป็นตัวกำหนด ในห้วงเวลานั้นผมจะกำหนดราคาซื้อขายสินค้าอุปโภค-บริโภคของผมเป็นเงินบาทครับ เพราะสะดวกดี อีกทั้งไม่ต้องเสี่ยงกับค่าอัตราแลกเปลี่ยนให้ยุ่งยาก เราจะรู้ผลกำไรขาดทุนของเราเลย จึงไม่จำเป็นที่จะอาศัยยูเอสดอลลาร์ให้ลำบากใจ

ช่วงระยะนั้น เวลาผมเข้าไปค้าขายก็มักจะมีเพื่อนๆ บางคนที่ไม่กลัวตายและชอบเสี่ยงภัย มักจะขอติดตามเข้าไปดูลู่ทางทางการตลาดอยู่ด้วยเสมอ แต่พอไปแล้วกลับออกมามักจะถอยหลังหมด คงเพราะความที่ประเทศกัมพูชายังไม่เจริญ เหมือนบ้านป่าเมืองเถื่อนในยุคนั้น และความไม่สะดวกสบาย การกินการนอนก็ลำบาก อีกทั้งสาเหตุหลักคือกลัวตาย เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปทำเหมือนผมมากนัก

แต่ก็จะมีเพื่อนประเภทอยากเที่ยว ชอบเที่ยวแบบลุยๆ พวกนี้ก็จะขอติดตามเป็นประจำครับ มีอยู่ครั้งหนึ่งเพื่อนชาวไต้หวัน มิสเตอร์เฉินเจิ้นหัว แกมากับมิสซิสไล้ ภรรยาแก ขอตามไปเที่ยวเสียมเรียบด้วย ทริปนี้เราเดินทางกัน 5 คน ขาไปเพื่อความปลอดภัยเพราะมีชาวต่างชาติไปด้วย เลยติดต่อคุณฮวด นายตำรวจใหญ่ลูกชายท่านผู้ว่าฯ เมืองพระตะบอง ให้เขาจัดรถทหารพร้อมอาวุธมาคุ้มกัน ถึงเสียมเรียบคุณฮวดก็พาเที่ยวชมปราสาททุกๆ แห่งด้วยกำลังทหาร

ในช่วงนั้นยังไม่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติไปเที่ยว มีแต่ชาวเขมร แกจึงสั่งให้คนที่มาเที่ยวออกไปให้หมด เปิดทางให้พวกเรา 5 คน เดินเที่ยวทุกๆ แห่งเลยครับ ใหญ่น่าดู วันรุ่งขึ้นหลังตรวจตลาดหมดได้เวลากลับ มิสเตอร์เฉินเริ่มอิดออด ไม่อยากนั่งรถ ผมจึงปรึกษาคุณฮวดว่าพอจะหาเฮลิคอปเตอร์มารับได้ใหม แกบอกได้ เดี๋ยววิทยุไปเรียกให้ ผมนึกว่าแกพูดเล่น เลยบอกแกว่าถ้าคุณเรียกมาได้ ผมยินดีจ่ายให้ 5,000 เหรียญเลย แกเรียกมาได้จริงๆ ครับ แต่เป็นเฮลิคอปเตอร์รุ่นสงครามโลกครั้งที่ 2 ครับ เก่ามาก บินตรงมาจากกำปงโสมเลย เพื่อมารับพวกเราพร้อมเงินดอลลาร์ไงครับ

เครื่องมาถึงแกก็เรียกพวกเราขึ้นเครื่อง เห็นสภาพเครื่องแล้วอยากร้องไห้เลยครับ เพราะภายในเครื่องมีทั้งเป็ด ไก่ กระสอบเกลือ สารพัดสิ่งของ พร้อมคนโดยสารอีกเพียบ ที่หนักใจที่สุดคือมีถัง 200 ลิตรนอนอยู่ภายใน พร้อมสายยางต่อออกมา ปรากฏว่าถังน้ำมันรั่ว เขาเลยต้องเอาถัง 200 ลิตรมาใส่แทน พอเราขึ้นไปหมดทุกคน บินไม่ขึ้นครับ ต้องลงจอดใหม่ ผมถามคุณฮวดว่าเกิดอะไรขึ้น แกบอกว่าเครื่องหนักไป ต้องเอากระสอบเกลือลงกองไว้ที่สนามบินก่อน เดี๋ยวส่งพวกคุณเสร็จค่อยกลับมารับกระสอบเกลือใหม่ จากนั้นจึงบินขึ้นครับ แต่บินได้สูงเลยต้นมะพร้าวนิดเดียวครับ ถัด ถัด ถัด...ไปต่อ พอถึงปอยเปตเป็นเรื่องอีกครับ เจ้ากรรมไม่มีที่ลงจอด นักบินบอกผ่านคุณฮวดว่าเดี๋ยวจะบินลอยตัวบนท้องนา แล้วพวกคุณกระโดดลงเครื่องเลยนะ เอากับแกสิ เงินก็จ่ายไปแล้วไม่ลงก็ไม่ได้ เลยต่อรองว่าอย่าบินสูงนะ เอาเตี้ยๆ หน่อย เพราะมีผู้หญิง

พอมาถึงที่ท้องนา มองจากข้างบนก็เห็นโล่งๆ ครับ เครื่องบินลงต่ำ ก็เห็นชาวบ้านที่มาแอบเล่นการพนันในท้องนาที่สนามบินจำเป็น เขาวิ่งแตกตื่นกันใหญ่ เขาคงคิดว่าตำรวจจะมาจับการพนันครับ พอเครื่องลอยตัวเหนือพื้นดินสักเมตรเศษๆ พวกเรา 5 คนก็กระโดดลงเครื่องครับ เห็นไหมครับว่าอิทธิฤทธิ์ของดอลลาร์นี่แรงจริงๆ ครับ ส่งให้พวกเรากลับถึงปอยเปต อรัญประเทศโดยสวัสดิภาพ...หรือเปล่า