การต่อสู้ต้องดำเนินต่อ

โดย...นันทิยา วรเพชรายุทธ

หาก ฮิลลารี คลินตัน ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ และหากปาร์กกึนเฮไม่ถูกกล่าวหาในคดีคอร์รัปชั่นจนโดนรัฐสภาถอดถอนออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ วันสตรีสากล 8 มี.ค.ในวันพรุ่งนี้ คงจะได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่ง ในฐานะที่มีสตรีขึ้นปกครองประเทศมากที่สุดยุคสมัยหนึ่ง ตั้งแต่สหรัฐ เอเชีย จนถึงยุโรป ที่นำโดยสมเด็จพระบรมราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และนายกรัฐมนตรี อังเกลา แมร์เกิล แห่งเยอรมนี

ทว่าแม้พวกเธอจะพลาด ก็ไม่ได้หมายความว่า บทบาท สิทธิ และความสำคัญของสตรีทั่วโลกที่ผ่านการต่อสู้มาหลายปีให้ได้มานั้น จะถูกลดทอนลงไป โดยในเชิงบวกนั้นหลายประเทศมีทิศทางที่ดีขึ้น เช่น จีน ในแง่ของอำนาจทางเศรษฐกิจ

ผู้หญิงจีนรุ่นใหม่เริ่มถูกกรอบจารีตประเพณีกดดันลดลง ได้เรียนสูงขึ้นและเลือกที่เติบโตในการทำงานมากกว่ามุ่งแต่งงานสร้างครอบครัว ซึ่งเป็นทิศทางของประเทศกำลังพัฒนาที่สอดคล้องไปตามเทรนด์ในประเทศพัฒนาแล้ว จนประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกถึง 1,400 ล้านคนแห่งนี้ เริ่มที่จะกังวลกับอนาคตจำนวนประชากร และได้ผ่อนคลายกฎการมีลูกคนเดียวไปเมื่อปีที่แล้ว

ส่วนในฝั่งเอเชียตะวันออกนั้นก็ขึ้นชื่อที่มีผู้บริหารหญิงระดับซีอีโอบริษัทมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเวียดนามที่มีสัดส่วนเพิ่มขึ้นถึง 2 เท่า ในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา เมื่อเทียบกับ 5 ปีก่อน หรือแม้แต่ไทยก็เคยได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่มีซีอีโอหญิงมากที่สุดในโลกมาแล้วเมื่อปี 2013 จากผลสำรวจของแกรนท์ ธอร์นตัน

ผู้หญิงเก่งในหลายประเทศอาเซียนยังได้สัมผัสตำแหน่งผู้ว่าการธนาคารกลางหญิงกันมาแล้วในสัดส่วนที่สูงกว่าฝั่งสหรัฐและยุโรป ขณะที่หลายประเทศก็เคยเปิดเส้นทางการเมืองให้ผู้หญิงได้ขึ้นเป็นผู้นำมาแล้วเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม การเติบโตของสตรีชนชั้นกลางและการขึ้นสู่ผู้หญิงแถวหน้าทั้งด้านเศรษฐกิจและการเมืองในประเทศกำลังพัฒนานั้น ก็ยังมีช่องว่างและปัญหาที่ไม่อาจมองข้ามได้เช่นกัน โดยเฉพาะปัญหาพื้นฐานเรื่องกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย ที่อาจไม่ได้สอดคล้องกับการที่ประเทศนั้นๆ มีผู้นำหญิงเสมอไป

จากรายงานของสหประชาชาติ (ยูเอ็น) ที่สำรวจผู้เชี่ยวชาญและกฎหมายใน 73 ประเทศ พบว่า กฎหมายถือเป็น 1 ในปัญหาพื้นฐานที่สำคัญที่สุดต่อปัญหาสิทธิสตรี เพราะกฎหมายในหลายประเทศเปิดช่องว่างให้เกิดปัญหาการข่มขืนตามมา เช่น อินเดีย บาห์เรน อิรัก และฟิลิปปินส์ ซึ่งคนร้ายจะไม่ถูกลงโทษหากแต่งงานกับเหยื่อ

ข้อมูลของยูเอ็นยังระบุด้วยว่ามีผู้หญิงถึง 1 ใน 3 ทั่วโลก ที่ตกเป็นเหยื่อการล่วงละเมิดหรือความรุนแรงทางเพศ สิ่งสำคัญที่รัฐบาลทั่วโลกสามารถช่วยผู้หญิงที่อาจเป็นลูก หลาน ญาติพี่น้อง คนรู้จัก หรือเพื่อนร่วมสังคมเดียวกันกับเราได้ ก็คือ การมีกฎหมายที่สามารถปกป้องความรุนแรงทางเพศได้ และจากนั้นจึงควรขยายไปสู่การลงโทษผู้กระทำความผิด เพื่อมอบความยุติธรรมให้แก่เหยื่อ

การต่อสู้ของลูกผู้หญิงทั่วโลกไม่ว่าจะเพื่อวันนี้หรือเพื่อคนรุ่นต่อๆ ไป ยังไม่จบลงง่ายๆ แน่นอนค่ะ