บีพีโอเติมพลังฟิลิปปินส์

การจ้างงานเอาต์ซอร์ส หรือคนนอกดำเนินการธุรกิจ (บีพีโอ) ช่วยสร้างงานให้กับชาวฟิลิปปินส์มากกว่า 1.3 ล้านตำแหน่ง และสร้างรายได้เข้าประเทศมากถึง 2.5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 9 แสนล้านบาท) นอกจากนี้ ธนาคารโลก (เวิลด์แบงก์) ยังคาดการณ์ว่าภายในปี 2020 รายได้ของธุรกิจบีพีโอในฟิลิปปินส์อาจพุ่งสูงขึ้นมากกว่า 5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 1.8 ล้านล้านบาท) และสร้างงาน 2.6 ล้านตำแหน่ง

บีพีโอคืออะไร กล่าวอย่างง่ายคือ ธุรกิจที่รับทำงานบางส่วนในธุรกิจอื่นแทนที่ธุรกิจนั้นจะต้องทำงานในส่วนนั้นเอง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน ได้แก่ สถาบันการเงินระดับโลกอย่าง เจ.พี.มอร์แกน เอชเอส
บีซี และโกลด์แมน แซคส์ ย้ายธุรกิจการประมวลผลข้อมูลระดับล่างไปยังประเทศอื่นอย่างฟิลิปปินส์และอินเดีย

แม้อินเดียจะครองส่วนแบ่งการตลาดส่วนมากในธุรกิจบีพีโอ แต่ฟิลิปปินส์ก็เป็นคู่แข่งอันแข็งแกร่งในตลาดดังกล่าวเช่นกัน เนื่องจากมีจำนวนประชากรที่รู้ภาษาอังกฤษซึ่งมีการศึกษาระดับปริญญาจำนวนมาก ซึ่งจุดแข็งดังกล่าวยังทำให้ฟิลิปปินส์มีข้อได้เปรียบกว่าคู่แข่งอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

แล้วสำหรับชาวฟิลิปปินส์ทั่วไปจะได้ประโยชน์อะไรจากบีพีโอ

อาร์นีย์ วี. วิลลาร์ตา ชาวฟิลิปปินส์วัย 28 ปี เป็นตัวอย่างที่ดี โดยวิลลาร์ตามาจากครอบครัวเกษตรกรและเข้าศึกษาต่อในด้านจิตวิทยาระดับปริญญา ก่อนเข้าทำงานในกรุงมะนิลา ซึ่งการจราจรคับคั่งเป็นอย่างมากและต้องเดินทางถึง 2 ชั่วโมง ในการไปสถานที่ทำงานที่อยู่ห่างออกไปเพียง 5 กิโลเมตร ดังนั้น วิลลาร์ตาจึงตัดสินใจย้ายไปยังเมืองอิโลอิโล ในวิซายาส และเป็นพนักงานของบริษัทธุรกิจบีพีโอ

“เงินเดือนของผมน้อยลง 25-30% กว่าตอนทำงานในกรุงมะนิลา แต่อย่างน้อยผมก็มีเวลาให้ตัวเอง ผมมีรายได้เสริมจากการขายภาพวาดของผมด้วย” วิลลาร์ตา กล่าว

เรื่องราวของวิลลาร์ตาแสดงให้เห็นถึงธุรกิจบีพีโอเปิดโอกาสให้ชาวฟิลิปปินส์ไม่ต้องทำงานแต่เพียงในกรุงมะนิลาเพียงอย่างเดียว โดยใน 2-3 ปีมานี้ อุตสาหกรรมบีพีโอขยายตัวไปยังเซบู ดาเวา อิโลอิโล และเมืองอื่นๆ ส่งผลให้เกิดการพัฒนาทั้งการแข่งขันเปิดออฟฟิศเพื่อเช่า การเข้าถึงไฟฟ้า และที่สำคัญที่สุดคือระบบการขนส่ง ซึ่งไม่ติดขัดอย่างในกรุงมะนิลา

นอกจากนี้ การขยายตัวของอุตสาหกรรมบีพีโอ ยังเปิดโอกาสให้คนหนุ่มสาวชาวฟิลิปปินส์ได้งานรายได้ปานกลางซึ่งแต่ก่อนเคยอยู่แต่ในต่างประเทศอีกด้วย โดยปัจจุบันคาดว่าธุรกิจบีพีโอคิดเป็นสัดส่วน 10% ของเศรษฐกิจฟิลิปปินส์ หลังได้รับการสนับสนุนจากรัฐ เช่น การให้แรงจูงใจทางภาษี ขณะที่สำหรับฟิลิปปินส์แล้ว แรงงานที่รู้ภาษาอังกฤษถือเป็นกุญแจสำคัญ ไม่เพียงแต่ความสามารถในการสื่อสารในระดับดีเท่านั้น แต่ยังเป็นจุดแข็งในการดึงดูดลูกค้าชาวอเมริกันด้วย