จอมยุทธ์ค่าง

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

ปฏิบัติการล่าค่างหงอก (Silver Langur) ของผม บรรยากาศออกจะพิลึกๆ ไม่เหมือนการตามล่าถ่ายภาพสัตว์ป่าหายากเท่าใดนัก เพราะพอไปถึง “หาดทรายแก้ว” ภายในศูนย์การฝึกทหารใหม่ ของทหารเรือ สัตหีบ ในตอนบ่ายสอง สิ่งแรกที่ทำคือ เดินสำรวจแนวป่า หาว่าตรงไหนนะที่น่าจะเป็น “ต้นนอน” ของฝูงค่างหงอก

สิ่งที่ทำต่อมา มุดเข้าร้านอาหารฝรั่งริมหาด นั่งดูแหม่มสาวในชุดบิกินีเดินไปมา คืออันนี้จะไม่ดูก็ไม่ได้ เพราะผมตาไม่บอด แล้วก็ไม่เห็นแหม่มที่มาเล่นน้ำคนไหนจะไม่ใส่บิกินี

ระหว่างนั้นก็สั่งอาหารมากินรอเวลา กินจนหมด เวลาก็ยังมาไม่ถึง ก็กลับไปที่รถ ขับข้ามภูเขาระยะทาง 2.7 กิโลเมตร จากหาดกลับไปที่ทางออกอีกฟาก แล้วขับกลับมาที่หาด ทำซ้ำๆ ไปมาอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของค่างหงอก ก็เลยเดินกลับไปที่หาดอีก เห็นแหม่มบิกินีอีก เฮ้อ บอกแล้วว่ามันไม่เหมือนการมาตามถ่ายรูปสัตว์ป่า

พอถึง 6 โมงเย็น ผมกับกล้องสองตา มายืนรอตรงลานจอดรถแบบจริงจัง เนื่องจากเคยแห้วกับค่างหงอกมาแล้วถึง 2 วัน บวกกับหนนี้อีกเกือบครึ่งวัน แสงก็เริ่มหรี่โรยลงตามลำดับ นักท่องเที่ยวทยอยกลับไปจนแทบไม่เหลือแล้ว ความมั่นใจชักหดหาย กลายเป็นการทำใจแล้วว่าคงแห้วอีกหน

ผมเพ่งไปไกลไปยังต้นไม้ใหญ่ที่คาดว่าเป็น “ต้นนอน” แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แม้แต่น้อย และแล้ว หางตาเห็นแวบ ในต้นไม้ตระกูลกระถินใบทึบๆ มีตัวอะไรเคลื่อนไหววอบแวบ แรกเห็นหางยาวๆ ยังนึกว่าเป็นลิงแสม แต่กล้องไบน็อกบอกว่าไม่ใช่ลิงแสม ผมเจอค่างหงอกแล้ว

รีบจ้ำเร็วๆ กลับไปที่รถ ประกอบขาตั้ง กล้อง และเลนส์ อย่างแข่งกับเวลา แล้วเริ่มถ่ายรูปค่างหงอกด้วยหลักปลอดภัยไว้ก่อน คือถ่ายจากระยะไกล แล้วค่อยๆ เขยิบขาตั้งกล้องเข้าหาทีละนิดละหน่อย พอถึง 6 โมงครึ่งกว่าๆ แสงก็น้อยเกินไปเสียแล้ว White Balance เพี้ยนเป็นสีน้ำเงินไปหมด เมื่อเปิดไฟล์ภาพเช็กดู พบว่าผมมีเวลาถ่ายค่างหงอก 12 นาที

อุปนิสัยค่างหงอก เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์เปรียว ทั้งที่พวกมันดอดเข้ามาเตรียมนอนใกล้ๆถิ่นของคนเองแท้ๆ แต่ก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้ หรือมุดซ่อนในพุ่มทึบทันที

เมื่อได้เห็นหน้าของค่างหงอกชัดๆ มันขึ้นชั้นเป็นค่างตัวโปรดของผม เนื่องจากหน้าตาที่เต็มไปด้วยขนขาวยาวเฟื้อยล้อมรอบใบหน้า จะดูให้คล้ายพ่อมดหมอผีก็ได้ ดูเป็นผู้เฒ่าจอมยุทธ์จีนก็ได้ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ค่างหงอกทำให้พวกค่างแว่น ไม่ว่าถิ่นเหนือหรือถิ่นใต้ ที่เคยดูบ้องแบ๊วน่ารักดี กลายเป็นไอ้จืดไปเลย

แม้ระดับโลกจะไม่ใช่สัตว์ที่หายากอะไรนัก แต่ในเมืองไทย นอกจากที่ป่าใกล้ทะเลหาดทรายแก้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันจะไปหาตัวค่างหงอกได้ที่ป่าแห่งไหนอีก ข้อมูลในเน็ตแทบไม่มี (เสิร์ชไปโผล่ตามสวนสัตว์ก็ไม่ใช่น้อย แหะๆ)

อย่างไรก็ดี ผมมั่นใจว่าค่างหงอกสัตหีบ จะมีสวัสดิภาพที่ดีไปอีกนาน ก็พรานที่ไหนจะกล้าเข้าไปล่าพวกมันในเขตทหาร