ละเมิดลิขสิทธิ์ หนังไทยออนไลน์

เมื่อต้นปี 2015 หนังไทย “ไอฟาย...แต๊งกิ้ว...เลิฟยู้” สนุกมากจนเพื่อนอยากแชร์ให้เพื่อนดูและได้อาศัยการกดแชร์ในไลน์ จ่ายแจกเข้ากรุ๊ปเพื่อนๆ แบบสาดน้ำ...ยอดผู้ได้ชมน่าจะทะลุล้านคน แต่คนเดินเข้าโรงจริงมีไม่ใกล้เคียงหลักแสนคน

แม้แต่คนที่ไม่สนใจจะดู...ยังอุตส่าห์มาประเคนถึงในมือถือฟรี...คนสร้างหนัง คนลงทุนได้แต่ทำตาปริบๆ ...ปล้นกลางแดด ไม่มีใครทำอะไรได้

เจ้าคนแชร์ยังอุตส่าห์นึกว่าสิ่งที่ทำอยู่...ไม่ผิดกฎหมาย...ไม่ผิดจริยธรรม...ไม่น่าจะมีใครเดือดร้อนอะไร กดแชร์แล้วส่งออก ไม่สิ้นเปลืองหน่วยความจำในเครื่องตัวเองสักนิดด้วยซ้ำ...ไม่เรียก Copy มั้งเนอะ...!

เน็ตไอดอลจำนวนไม่น้อยทยอยออกมากระตุ้นต่อมสำนึกว่าเนี่ย ผิดทั้งจริยธรรม...ทั้งกฎหมาย...กรมทรัพย์สินทางปัญญาก็กระจายบุกเข้าเพจต่างๆ ...สะกิดว่า...แบบนี้...ไม่น่ารักเลย แต่ยังไงก็ไม่มีใครบล็อกเว็บที่ปล่อยหนังละเมิดเหล่านี้เลยได้ แม้แต่รัฐบาล

เพราะกฎหมายไทยให้รัฐบล็อกเว็บได้โดยศาลสั่งเท่านั้น...ถ้าบล็อก...แปลว่า เอาม่านเขียวๆ มาบัง หรือทำให้ในไทยจะค้นหาหน้าเพจนั้นไม่เจอ

ต่างกับปิดเว็บ ซึ่งต้องไปให้ถึงเครื่องฮาร์ดดิสก์ที่มีไว้ปล่อยสัญญาณข้อมูล นั่นแหละ...จึงจะปิดได้จากต้นแหล่ง...แต่ถ้าต้นแหล่งอยู่นอกประเทศไทย...ย่อมไม่มีทางที่รัฐไทยจะใช้อำนาจไปปิดได้...

ทำได้อย่างมาก...ก็แค่บัง...และถ้าคนปล่อยของมีฤทธิ์หน่อยใช้วิธีใส่รหัสบางอย่าง แม้แต่บล็อกหรือบัง ก็อาจทำไม่สำเร็จ

เว็บที่รบกวนความรู้สึกของคนไทย ตั้งแต่เรื่องใหญ่จนเรื่องรอง จึงยังค้นเจอเสมอเมื่อค้นหา

มิ.ย. 2016 คือปีนี้เอง บริษัท MPA จึงลองสำรวจพฤติกรรมและสำนึกไทยเกี่ยวกับจริยธรรมในออนไลน์ด้วยการเทียบดูว่า ระหว่างคนอเมริกันกับคนไทย... มีการแวะเยี่ยมชมเว็บ ปล่อยหนังละเมิดลิขสิทธิ์ต่างกันแค่ไหน

ผลคือ คนไทยเข้าเว็บหนังละเมิดลิขสิทธิ์มากกว่าจำนวนที่คนไทยเข้าเว็บดูหนังที่ชอบด้วยกฎหมาย ถึง 20 เท่า และคนไทยที่ไปเยี่ยมชมเว็บเถื่อนเหล่านี้ก็ไม่ได้แวะชมเปล่า แต่ดาวน์โหลดหนังละเมิดกันออกมากว่า 90% ย้ำ ...90%

ส่วนคนอเมริกันที่ไปแวะชมเว็บละเมิดลิขสิทธิ์นั้น มีน้อยกว่าที่ไปเข้าเว็บที่ชอบด้วยลิขสิทธิ์ถึง 4.2 เท่าตัว และ 45% เท่านั้น ที่จะดาวน์โหลดหนังออกไปชมให้เจ้าของหนังเขาเจ็บใจ

ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป...อีกหน่อยอุตสาหกรรมหนังไทยฟอร์มใหญ่คงสูญพันธ์ุ...ทำไปก็ขายตั๋วไม่ได้คุ้มทุน...การบอกเล่าเรื่องไทย...ก็จะเหลือเพียงบนจอทีวี...กับหนังสั้นลงทุนเบาๆ เท่านั้น

ปิดโอกาส...การทำไทยให้เด่นไปอีก...ทั้งที่ฝีมือก็มี...คนอยากดูก็มี ทั้งในไทย...และในอีกหลายประเทศ

หนังฮอลลีวู้ด เขาถือว่าตลาดในไทยนั้น เล็กมากๆ ครับ...เขามีตัวแทนจำหน่ายทั่วโลก...

เหมือนเวลาเรามองเห็นเซเว่นฯในซอยแห่งหนึ่งปิดซ่อมแซม...ก็ไม่ทำให้บริษัทแม่สะเทือนยอดขายอะไร เพราะมีร้านแบบเดียวกันในซอยอื่นๆ กระจายตัวกระจายสินค้าได้อีกแยะ

แต่หนังไทยนั้นเหมือนเรือข้ามฟากที่เกาะช้าง...หยุดวิ่งเมื่อไหร่...ก็ไม่ต้องมีใครได้ไปกันแล้วเรื่องราวจากเกาะช้างก็จะหายไปอย่างเงียบเชียบ...โดยคนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ...

เรียกร้องให้หยุดละเมิดคงยาก...เพราะผลประโยชน์มันง่าย...มันเยอะ...แต่โชคดีที่กฎหมายฟอกเงิน เริ่มเอาผิดพวกนี้แล้ว โดยสืบไล่เส้นทางการเงินเอา...เข้าทีทีเดียว