เล่นสกีที่ทุ่งใหญ่ฯ

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

ถนนของทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก ช่วงจากที่ทำการเขต หรือทินวย ไปยังหน่วยฯ ทิคอง เป็นอะไรที่เหล่านักเลงออฟโรดนอนฝันละเมอ ขอสักครั้งแล้วจะไม่ลืมพระคุณ

ระยะทางจากทินวยไปทิคอง ทางเขตปักป้ายไว้ 12 กม. แต่ผมจับไมล์จากรถของผมเอง หวยออกมาที่ 14 ปลายๆ เกือบจะ 15 กม. ในฤดูฝนอันเปียกแฉะ เส้นทางเละลื่นน่าพรั่นพรึง

แต่ผมกับพาหนะคู่ใจชื่อ “ไอ้เล็ก” ฟอร์จูนเนอร์รุ่นแรกปีแรก ก็ได้ตะลุยเส้นทางนี้ตอนต้นฝนมาแล้ว 3 รอบ ทั้งที่โมดิฟายน้อยมาก แค่เปลี่ยนยางเป็นแบบ All Terrain และถอดบันไดข้างรถออก นอกนั้นใช้ “ใจถึงถึง” ลุยไปแบบ “ข้ามาคนเดียว”

หนักที่สุด และเสี่ยงต่อชีวิต เป็นครั้งที่เจอฝนตกพรำแบบมาราธอนทั้งกลางวันกลางคืน จนตอนขากลับฝนก็ยังพรำอยู่ ในความเสียวที่ต้อง “เล่นสกี” รถลื่นไถลไร้ความมั่นคงแทบตลอดเวลา มันมีอารมณ์หดหู่ ที่ต้องเผชิญสิ่งนี้ลำพังคนเดียว

เพราะฉะนั้น ตอนไต่เนินอันลื่นสุดๆ ขึ้นไปถึงยอดได้ แล้วเห็นรถอีแต๊กของชาวบ้านแล่นสวนมา ผมงี้รู้สึกราวเทวดามาโปรด ใต้หลังคากันฝนท้ายรถอีแต๊ก เห็นผู้หญิงและเด็กนั่งรวมๆ กัน บรรยากาศอบอุ่นน่าอิจฉา

เราจอดทักทายกัน ทางนั้นพูดให้กำลังใจมาว่า ค่อยๆ ขับไป ไม่ติดหล่มหรอก โหย ฟังราวน้ำทิพย์ชโลมใจ อิอิ ความหดหู่หดหายไปหลายขีด ผมขับอย่างมั่นใจ ออกมาถึงทินวยโดยสวัสดิภาพ

ได้ดูคลิปที่ “มูลนิธิกระต่ายในดวงจันทร์” ถ่ายไว้เมื่อ 3 ปีก่อน ขณะยกทีมเข้าไปถ่ายภาพสัตว์ป่าทุ่งใหญ่ฯ ตอนหน้าฝน ถนนเวลานั้นทารุณกว่าเวลานี้ รถยกสูงแทบจมหายไปในถนนทั้งคัน ไม่น่าแปลกใจที่นักเลงออฟโรด ถึงละเมอเพ้อหากันนักหนา (โรคจิตนะนี่ 555)

สำหรับผม ความวิบากยังไม่จบ พอขับออกจากทินวยที่เหมือนจะไม่มีไรแล้ว กลับเผชิญเนินลื่นอันน่าขนลุก ช่วงหยอดลงเนินไปช้าๆ นั่นเอง ล้อหลังดันค่อยๆ ปัดแซงล้อหน้า หันท้ายรถเข้าหาเหว พวงมาลัยไร้การควบคุม เดินหน้าก็ไม่ไป ขวางลำอยู่อย่างนั้น

บ้าขึ้นมา ผมใส่เกียร์ถอยหลังหาเหวมันซะเลย แล้วยัดเกียร์เดินหน้าอีกที หัวรถก็ดิ้นกลับมาแซงท้ายรถ รอดมาได้แบบงงๆ

แต่มันทำให้มือผมสั่นระริกด้วยความกลัว (เรื่องจริง) และมักตื่นขึ้นมาเหงื่อท่วมร่างกลางดึก (อันนี้นิยาย แหะแหะ)