นางอายในดงเสือ

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

หน่วยฯ ทิคอง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก ตอนหน้าฝน เวลาหัวค่ำแค่ 2 ทุ่ม ก็ดูราวดึกสงัด ผมคนเดียวมายืนลังเลอยู่ชายหน่วย มองไปข้างหน้ามีความมืดอันน่าหวาดระแวง เหลียวกลับไปมองในหน่วย ก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไร ตัดสินใจ...เดินหน้า

ในมือผมมีกล้องกับเลนส์ 300 มม. พร้อมแฟลช ไฟฉายแรงๆ อีกกระบอก เกมระทึกใจสำหรับค่ำคืนนี้ คือการออกส่องหาสัตว์เล็ก โดยสมาธิผมจะจดจ่ออยู่แต่สัตว์เล็กอย่างเดียวก็ไม่ได้ เพราะแถวนี้เป็นดงของสัตว์ใหญ่อย่างกระทิง เสือดาว และเสือโคร่ง เวลากลางคืนก็เป็นเวลาตื่นตัวของพวกมันซะด้วย

อีกทั้งบนพื้นดิน ก็ต้องดูดีๆ ก่อนก้าวไป เพราะงูเงี้ยวเขี้ยวขอก็ออกเพ่นพ่านตอนกลางคืนเช่นกัน ผมป้องกันตัวไว้ระดับหนึ่งด้วยการสวมรองเท้าบู๊ตยาง

ส่องโน่นนี่ไปได้สัก 100 เมตร ก็มองเห็นดวงตาสัตว์สีส้มสะท้อนจ้ามาจากไม้สูง เห็นสีตาแบบนี้ ผมนึกถึงพวกอีเห็นก่อนเลย แต่พอเดินช้าๆ จี้เข้าหาแสงตาจนได้ระยะ จึงเห็นว่าเป็นนางอาย หรือลิงลม (Slow Loris) มากันเป็นคู่ซะด้วย

ที่ผ่านมา ผมเคยถ่ายรูปลิงลมมาบ้าง ก็เป็นแถวชายป่าใกล้ๆ ถนน บนต้นไม้เล็กๆ เมื่อมาถ่ายแถวทิคอง ให้อารมณ์ฟินคนละเรื่องเลย แค่กิ่งก้านสาขาต้นไม้ที่ลิงลมปีนป่าย ก็ใหญ่โตสวยงาม ไหนยังรู้สึกหนาวๆ แถวท้ายทอยตลอดเวลา เพราะหวั่นลึกๆ มีแขกไม่ได้รับเชิญย่องมาด้านหลัง (มโน เพื่อความมัน แหะๆ)

ผมยังมีเวลาสังเกตการณ์เคลื่อนที่ของลิงลมด้วย เพราะเคยงงๆ ส่องเห็นอยู่ตรงนี้แป๊บเดียว อึดใจต่อมากลับหายไปเสียแล้ว ก็พบว่าลิงลมที่ขยับตัวแช่มช้าเป็น “ค่าโรงงาน” ถึงเวลาจะไปให้ไว มันก็เร่งฝีตีนได้เหมือนกัน

ภาพลิงลมหรือนางอายชุดนี้ ทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ถึงการเรียกชื่อสัตว์ ผมเคยโดนคนโวยเมื่อใช้คำว่า “ปลาวาฬ” เขาสอนให้ว่าปลาวาฬไม่ใช่ปลา ต้องเรียว่า “วาฬ” เฉยๆ

งั้นผมคงต้องถามกลับแล้วละว่า “ลิงลม” นี่ ไม่ใช่ลิงแน่ๆ ทำไมพวกคุณไม่เรียกมันว่า “ลม” คำเดียว 555

แม้แต่ “นางอาย” ก็เหอะ เทียบเคียงกับการถกเถียงตั้งชื่อไทยให้กับ Fairy Pitta ที่พบครั้งแรกในไทยเมื่อไม่ปีกี่มานี้ มีคนค้านไม่ให้เรียกทับศัพท์ว่า “นกแต้วแล้วนางฟ้า” ให้เหตุผลว่าเพราะมันมีตัวผู้อยู่ด้วย

เอิ่ม “นางอาย” ที่ผมถ่ายตัวนี้ คงต้องเรียกว่า “นายอาย” เพราะเห็นไข่เม็ดเป้งเลยอ่ะ